Dom Blondje

Moordspel/Stadsspel Gent: "Mysteries van het Duivelsteen"

2009-01-17T11:57:00.003+01:00

Luisterspel/audio drama. Tekst: Patrick Bernauw. Muziek en geluidseffecten: Fernand Bernauw. Stem: Anton Cogen.

Klik op de titel voor alle info over het moordspel/stadsspel "Mysteries van het Duivelsteen" te Gent.

3 x Moord & Mysterie

2009-01-09T19:34:00.001+01:00

Urban Exploration, een moordspel/fotoboek

Andrea Franck is fotografe en doet bij wijze van hobby aan ‘urban exploration’; dit is het maken van fotoreportages in leegstaande, vervallen gebouwen. Een reportage in Leerlooierij Schotte te Erembodegem (België) wordt haar fataal… Andrea wordt door de politie aangetroffen in het struikgewas van het compleet verwilderde fabrieksterrein, afgemaakt met een groot aantal messteken, het fototoestel nog aan haar zij…

De urban exploration fotoreportage die Andrea gemaakt heeft, bevat alle elementen om de moordenaar van Andrea te ontmaskeren... Slaag jij in de opdracht?

Commerce Zonder Toekomst,
een comedy moordspel

Kruimeldief Julos heeft een tijdje vastgezeten, maar is nu vast van plan op het rechte pad te blijven. Hij is een succesvolle ‘commerce’ begonnen in ‘antiek en brocante’, Brocante Julos genaamd. Zijn grote magazijnen raken al gauw gevuld met ‘lieve leuke romantische en nostalgische spulletjes’ die links en rechts van vrachtwagens en boten, uit vliegtuigen en villa's zijn gevallen. Vroegere celmaten vinden zelfs werk bij Brocante Julos... maar dan loopt het mis.

Een grappig moordspel met de modellen van de Vlaamse folkgroep 'Stampen & Dagen', gemaakt bij de lancering van hun nieuwe stand up comedy en ambiance show 'Commerce Zonder Toekomst'.

En als bonus...

De Nostradamus Code

Tijdens een congres gewijd aan de voorspellingen van de beroemde zestiende eeuwse ziener Nostradamus, wordt de jonge archeologe Lisa Groenendaal ontvoerd. Zodra de gerechtelijke autoriteiten dit nieuws bekend maken, nemen diverse ‘ontvoerders’ met steeds weer een ander eisenpakket contact op met de politie. Indien de eisen niet worden ingewilligd, zal Tania Princier om het leven gebracht worden...

Detectivespel gebaseerd op de historische thriller van Patrick Bernauw:

Klik op de titel voor alle info!

Zorro - een urban legend, ook wel een broodje aap verhaal genoemd

2008-12-03T13:51:00.000+01:00

‘Het is algemeen geweten
dat variatie en fantasie
het samenzijn stimuleren,’
zei de heer tot zijn lady.
En hij bond haar handen vast
en zij legde zich naakt te bed
en hij heeft op de kleerkast
hun spel in scène gezet.

‘Verkleden als Zorro
zal ik mij en zo
zal ik jou bespringen
als een wilde torro.’

Hoe loopt dit af? Klik op de titel en je komt het te weten!

Hoeveel tijd heb jij nodig om het Raadsel van de Mystery Babe te ontsluieren?

2008-12-03T13:46:00.000+01:00

1. Onze Mystery Babe maakt het je gemakkelijk om alle belangrijke musea en culturele attracties van de stad te bezoeken. Je kunt dan ook echt wel iets serieus over haar zeggen, dit bijvoorbeeld.

2. Er wordt nogal wat over haar geroddeld in de gespecialiseerde pers en in andere vakbladen.

3. Ene C. Jordan nam een foto van haar boot en publiceerde die in dit artikel: More High Jinks on the High Seas (het is de tweede van boven).

4. Geniet van haar klassieke keuken of van een cocktail in haar bar naar Engels model.

5. Ze heeft overal draadloos internet.

6. Je vindt haar in de schaduw van de Eiffeltoren.

7. Als je 't nu nog niet weet, vind je hier het antwoord.

Klik hier en ontdek een heel Nieuwe Manier om van de Grond te Komen!

2008-11-28T12:06:00.000+01:00

The Levitating Lady

Horror Soundscapes

2008-11-03T18:03:00.000+01:00

Vampire Thoughts
Horror Soundscape & Music with Gothic Lyrics.
Double Double, Toile and Trouble, Fire Burn and Cauldron Bubble
A Horror Soundscape inspired by William Shakespeare's cursed play "Macbeth".
Nadesawo
An enchanted chant and musical soundscape...
Meditative Music for Zombies
A Horror Soundscape inspired by Edgar Allan Poe's "The Premature Burial".
Into the Evil Cathedral
Horror Soundscape inspired by Howard Phillips Lovecraft's Cthulhu Mythos.
It's No Fun Being Dead!
Horror Soundscape inspired by Edgar Allan Poe's "The Premature Burial".
Dancing in Hell

Klik hier voor meer sex!

2008-10-11T12:04:00.000+02:00

Klik hier voor meer moordspelen, met live acteurs en actrices, of zelf georganiseerd.

2007-01-24T15:28:00.001+01:00

Moordspel/moorddiner bij jou thuis:

DE MOORD OP HET MODEL

Meer filmpjes op:

www.garagetv.be/jiepievandamme

Domme Blondjes Filmpjes:

Koffiepauze - Klik hier voor meer Britney Shakespears Cartoons!

2008-10-06T17:48:00.000+02:00

Klik hier voor Ambiance met Stampen & Dagen voor al uw personeels- en andere feesten!

2008-09-19T16:38:00.000+02:00

Uit de nieuwe show

Commerce Zonder Toekomst!

Ronnie de Pompier

Stampen & Dagen staat voor: stand up comedy & ambiancemuziek; een ludiek verhaal over uw bedrijf, organisatie, vereniging, vrienden, familie, medewerkers,… Deze productie van de pioniers van de "Vlaamse liedjes in het dialect" garandeert een hilarische en wervelende avondvullende "feel good" show!

Stampen & Dagen sleept je mee in een verhaal over de medewerkers in een bedrijf, organisatie, vereniging, familie en "hun leven zoals het is". Dat daarbij clichés niet geschuwd worden, is geen nadeel maar zorgt integendeel voor een grote herkenbaarheid. Hard werken, flexibiliteit, loyaliteit,... de Vlaming geeft er een heel eigen invulling aan.

Stampen & Dagen klinkt je misschien nog bekend in de oren… als pionier van de Vlaamse "ambiance-muziek-in-het-dialect". De groep is dan ook al drie decennia actief! Hits als Marie-Claire, Den Tandem of Den Boemeltrein behoren ondertussen tot de Vlaamse klassiekers. De groep ging van start midden jaren '70 en werd als enige Belgische vertegenwoordiger van de skiffle-muziek algauw razend populair in België en de omringende landen. Sindsdien heeft Stampen & Dagen 4 LP/CD's uitgebracht en nu nog toeren ze met veel succes door het Vlaamse land.

Denk bij de verhalen en muziek van Stampen & Dagen echter vooral niet aan 'belegen folklore'. De groep leeft vandààg en maakt nog steeds opnames met een heel moderne sound. Je krijgt met andere woorden het beste van twee werelden... de nostalgische hits van toen en een hedendaagse en eigenwijze kijk op de wereld.

Infrastructuur:
Voor Stampen & Dagen is optreden in een theaterzaal ideaal, maar een refter, cafetaria, vergaderruimte voldoet ook. Het gezelschap brengt een eigen geluidsinstallatie (en technicus) mee, geschikt voor een publiek tot maximum ca. 300 personen. Voor lichtinstallatie zorgt u zelf.

Kostprijs.
Tot 300 personen: 1100 Euro + 6% BTW (4 muzikanten, geluidsinstallatie tot 300 personen, kleine lichtinstallatie op aanvraag, techniek, vervoer binnen Vlaanderen, auteursrechten). Voor meer dan 300 personen en voor optredens buiten Vlaanderen: offerte op aanvraag. Gepersonaliseerd, dit wil zeggen met aangepast scenario waarin aangeleverde anecdotes zijn verwerkt, zelfs met een "eigen" liedje speciaal voor een door jou gekozen thema als verjaardag of pensionering, eventueel geleverd op cd: offerte op aanvraag.

Make your own banner at MyBannerMaker.com!

Klik hier voor meer Hard Boiled Harry's

2008-09-12T20:04:00.001+02:00

Great Pills Of Fire! - More Collage Cartoons: Click Here!

2008-09-07T17:07:00.000+02:00

DOM BLONDJE - deel 10

2006-08-16T14:07:00.000+02:00

Je denkt: ‘Hij is écht geschift.’
Je vraagt je af: ‘Wat moet ik nu doen?’
Wachten.
Wachten tot mijn instructies je bereiken, natuurlijk.
Er zit niet veel anders op, neem ik aan.
Maar daarna?
Ga je dan naar me toe?
Laat me je één ding vragen, babe: wat kun je anders doen? Ik sta erop dat je je afspraak met de Geschiedenis nakomt. Je kunt niet anders.

Je kijkt in de spiegel. Je leest de angst in je ogen.
Je denkt aan Cedric Marcoen die je opwacht – zijn koortsig schitterende ogen boven een stel zilverig blinkende handboeien.
Wie weet wat er met je gebeurt als je naar me toekomt…
Wie weet wat er met je gebeurt als je niét naar me toekomt…

Opnieuw denk je eraan alsnog de politie in te lichten, bescherming te vragen… Maar ik hou je in het oog, zoveel is zeker. Mijn blik laat je geen ogenblik los. Ik lees je gedachten. Misschien loop ik wel door je straat, nù… Misschien ben ik de schaduw die ineengedoken in de auto aan de overkant zit te wachten… Op wie? Waarop?
Ik zal het wéten als je de politie inlicht. Je hebt het heel die tijd geweten dat ik het zou weten. Je wilde het jezelf niet bekennen, maar het is de waarheid: je hebt de hele tijd geweten dat ik alles van je weet. Dat ik óók van je weet of je nu wel of niet naar de politie stapt. Intuïtief weet je, zelfs al heb ik het nooit met zoveel woorden gezegd, dat mijn woede verwoestend, mijn toorn vernietigend, mijn razernij redeloos zal zijn als je dat doet. Vandaar dat je er tot op de dag van vandaag hebt van afgezien de politie in te lichten. Vandaar dat je ze ook niet zult inlichten als ik je eindelijk plaats en uur meedeel waarop ik je rechtstreeks in de ogen zal kijken.
Je sust jezelf met de gedachte dat je momenteel waarschijnlijk minder gevaar loopt dan voor je knieval het geval was. Ik mag dan wel volslagen geschift zijn, er blijft een logica in mijn redenering aanwezig. Het is toch duidelijk? Je hebt mijn eisen ingewilligd en mijn woede is bekoeld. Ik haal mijn slag thuis, ik krijg mijn wraak. Wat kan ik nog meer verlangen? Ik heb het van je gewonnen op alle fronten. Bijgevolg hoef ik je, althans fysiek, geen pijn meer te doen. Hoop je.
Mijn wraak is van psychische aard. Het is je ziel die ik wil folteren, niet je lichaam.
Momenteel spookt er nog maar één ding door mijn hoofd, denk je: dat jij een boek over mij schrijft. Zolang dat niet gebeurd is, heb je me nodig en zal er geen haar op je hoofd gekrenkt worden…
Tenzij ook dàt behoort tot het spelletje dat Cedric Marcoen met je speelt… àls hij de auteur van dit spelletje is, dit spelletje van geile kater en bange blonde muis.
Hij wil je nog altijd bezitten – niet alleen je ziel, ook en vooral je lijf en leden. En natuurlijk ontkent hij in alle toonaarden dat hij Chris Marlowe is, omdat jij anders wel eens niét op zijn ultieme ultimatum zou durven in te gaan. Hij leidt je op een dwaalspoor, hij trekt rookgordijnen op rond jou en rond zichzelf, allemaal met die ene bedoeling: dat jij finaal het noorden kwijt zou raken.
En je raakt finaal het noorden kwijt.
Je knijpt je ogen tot dunne spleetjes en kijkt je in die bijna toegeknepen oogjes.
Wat doe je?
Je wacht.
Je wacht op de verlossende post van Godot.
Maar de postbode laat op zich wachten. Godot komt niet.

DOM BLONDJE - deel 9

2006-07-21T11:31:00.000+02:00

Het is zondagavond en je houdt het niet meer uit. Ik heb nog altijd niets van me laten horen na de knieval die je voor me hebt gedaan.
Je denkt aan de kerel die je in de nacht van donderdag op vrijdag in de buurt van je auto hebt gezien. Hij herinnerde je aan iemand van lang geleden en al die jaren heb je nauwelijks stilgestaan bij het feit dat hij ook nog ronddoolt op deze aardkloot, net als jij.
Natuurlijk zal hij ondertussen wel fel veranderd zijn, maar die houding… die kreefachtige manier van zich voortbewegen… de lange armen, als van een gorilla…
Best mogelijk dat je je vergist, maar toch… Maar toch…
Je hebt hem niet in overweging genomen als mogelijke verdachte, om de eenvoudige reden dat je ervan uitging dat hij veilig en wel opgesloten zat in Leuven Centraal. Maar stel dat hij inmiddels werd vrijgelaten, wegens goed gedrag of zo…
Zijn bestaan mag je dan zo goed als vergeten zijn, zijn naam ben je niet vergeten. Je zou kunnen bellen naar Leuven Centraal en vragen of hij daar nog steeds in verzekerde bewaring wordt gehouden. Maar dan zul je weer verplicht worden je verhaal te doen, en daar heb je weinig zin in.
Je slaat het telefoonboek open. Het is slechts een ingeving, niet meer dan dat. Als hij in het telefoonboek staat, werd hij vrijgelaten en dan hoef je niet meer naar Leuven Centraal te bellen. Staat hij er niet in, dan is de kans groot dat hij nog steeds gevangen zit en kun je alsnog een telefoontje naar de gevangenis in overweging nemen.
Je slaat het telefoonboek open bij de M. van Marlowe, Chris maar ook van Marcoen, Cedric.
Waarom heb je dit in godsnaam al die tijd verdróngen!? Je wíst het, maar je wilde het niet weten. De initialen van Cedric Marcoen en van Chris Marlowe…
CM.
Hij heeft mij hints gegeven, denk je. Het belang van initialen. IM dat niet alleen staat voor In Memoriam, maar ook voor Ijzeren Maagd. En jij hebt het niet gezien, denk je. Omdat je het niet wilde zien.
Cedric Marcoen. Zijn naam flitst je toe vanop de pagina in het telefoonboek, net boven de plek waar je trillende rechter wijsvinger met de gescheurde nagel is blijven haperen. Oh de opwinding!
Je hebt ‘m. Je hebt ‘m bij zijn kloten. Denk je.
Cedric Marcoen zit niet langer opgesloten in Leuven Centraal, maar woont doodleuk aan het andere eind van Antwerpen.
Hij moét het zijn. Het kan niet anders. Waarom heb je het heel die tijd niet willen zién?
Je eerste jaar als schooljuf Nederlands-Engels. Eén van de laatstejaars in je klas is een opgeschoten slungel met sluike bruine haren en een pluizig baardje, die zich scharrelend voortbeweegt als een krab op het droge omdat het gewicht van zijn lange armen hem voortdurend voorover doet buigen. Hij schrijft gedichten. Dat komt wel meer voor. Achttien is een goeie leeftijd voor het plegen van poëzie.
Maar de gedichten die hij schrijft… Mijn God, wat een talent schuilt in dat net niet mismaakte lichaam!
Hij schrijft erotische gedichten en hij draagt ze op aan jou. Hij staat in vuur en vlam voor jou. Jij bent jong en mooi, hij is nog jonger en valt bepaald lelijk te noemen. De bultenaar van de Notredame.
Maar die gedichten… Mijn God!
Jouw moeizaam tot stand gekomen poëtische structuren verzinken in het niets bij zoveel natuurlijke elegantie. Zij verschrompelen, zij verbleken naast die gracieuze, melodieuze verzen.
En hij aanbidt je. Hij is bezeten van jou. En jij, jij bent alleen in staat tot het voelen van afkeer als je verneemt tot welke edele gevoelens je deze jongeling inspireert. Afkeer en afgunst omdat hij zo moeiteloos verwoordt wat jij alleen maar stamelen kunt.
Als hij je hardop toespreekt, stottert hij. Stóttert hij!
Maar als hij spreekt op papier, dan klinkt dat als… als muziek uit hogere sferen. Dan ben jij het die aan het stotteren slaat.
Je hebt zijn gedichten voor jou hier nog ergens liggen, want je hebt ze overgeschreven destijds…
Waar liggen ze? Waar heb je ze gelaten?

DE BEZETEN GEBEDEN

Ik word door jou, ik ben bezeten.
Ik ben bezeten, bezeten van jou.
Ik wil je bezitten, ik wil je bezetten.
Ik wil me bezatten, bezatten aan jou.

Want jij bent mijn thuis, jij bent mijn woning.
En ik ben jouw zon, je Zonnekoning.
En jij bent mijn duifje, jij bent mijn druifje.
Jij bent mijn kleine druivelin.

Laat me branden, branden in jouw hel.
Laat me gloeien, schroeien aan jouw vel.
Want jij bent het die mijn honger stilt.
Jij bent het die in mijn handen trilt.

Kom dan, kom dan en les mijn dorst.
Les mijn dorst, leg me aan je borst.
Hoor mij, aanhoor mij, verhoor mijn gebeden.
En heb mij lief, mijn lijf en leden.

Je hebt daar een wonde die niet geneest
Als ik geen balsem ben geweest.
Ik heb ons gezien, ons spiegelbeeld:
Wij maken heel wat ooit werd verdeeld.

‘k Begeer je, ‘k verteer je, spreid je benen.
En benedij je dijen met mijn lusten, mijn zaad.
‘k Vereer je, ‘k onteer je en ik spreid je benen.
Tot jij samen met mij vergaat.

Overweldig mij dan met je zacht geweld.
Wees mijn heldin en ik ben jouw held.
Ik ben het Beest aan jouw leest.
Jij bent altijd mijn Schone geweest.

‘k Verscheur je, ‘k verschoon je, mijn wentelteef.
En zweef dan, beef dan diep in jou.
Ik kus je, blus je, sus je verlangen.
En bliksem en donder en verwonder jou.

‘k Ontvoer je nu, mijn hartendief.
‘k Vervoer je, ontroer je, heb mij lief.
Kom voed mij en behoed mij nu.
Voed mij met je vlees en bloed.

En doe met mij wat je wil.
Dan doe ik met jou wat ik wil.
We doen het hard en we doen het stil.
Doe met mij wat je wil.

Je vergelijkt deze verzen met de twee strofes die ik je opgestuurd heb.
De gelijkenis is treffend. Mijn twee strofes hadden zo uit deze Bezeten Gebeden gelicht kunnen zijn:

‘k Graaf me in, diep in mijn gravin.
Mijn slavin, mijn markiezin.
‘k Sla haar, ‘k sla jou in mijn slavernij.
En keten jou, keten jou, ontketen jou.

En ‘k heel je dan, ‘k streel je dan, ik ben jouw man.
En jij bent mijn minzame minnares.
Ah lik me, strik me en verstik me.
En ik maak jou tot mijn minzieke meesteres.

Hoe anders klinken deze verzen dan de hekeldichten die ik je óók toestuurde!
Zó anders dat het haast niet anders kan, of er leven twéé schrijvers in dat ene misvormde lichaam: een laag bij de gronds creatuur waar je alleen maar verachting voor kunt opbrengen, en de dichter van deze verheven verzen… Oh de gespletenheid!
Er kan geen twijfel meer aan bestaan. Dit is ‘m. Je hebt ‘m ontmaskerd! Eindelijk! Op de valreep!
Je hebt Cedric Marcoen afgewezen. Een schooljuf en haar leerling… Dat kon niet, zei je. Al zou hij binnen enkele maanden de schoolbanken verlaten en al scheelden jullie hooguit een vijftal jaar. Maar zijn uiterlijke verschijningsvorm vloekte nu eenmaal met de elementaire regels van de esthetica.
Je hebt Cedric Marcoen afgewezen… maar hij bleef je achtervolgen. En niet alleen met zijn gedichten. Op een ochtend brak hij binnen in je flat en wachtte hij je daar op met een stel handboeien. Het was zijn bedoeling in de praktijk te brengen wat hij in zijn Bezeten Gebeden alsnog verzwegen had: ‘k Sla haar, ‘k sla jou in mijn slavernij./ En keten jou, keten jou, ontketen jou.
Hij ketende je vast aan een radiator en maakte zich op om een ander fantasme uit zijn Bezeten Gebeden in werkelijkheid om te zetten: ‘k Begeer je, ‘k verteer je, spreid je benen./ En benedij je dijen met mijn lusten, mijn zaad./ ‘k Vereer je, ‘k onteer je en ik spreid je benen. Tot jij samen met mij vergaat.
Je maagdelijkheid bleef welbewaard door een miraculeuze tussenkomst: de postbode belde aan om een pakje af te geven dat niet door de gleuf van je brievenbus kon. Hij merkte wat er aan de hand was en slaagde erin Cedric Marcoen te overmeesteren.
Toen bleek dat jij niet de enige was die hij met zijn attenties had lastig gevallen. Bij een andere jonge vrouw van wie het profiel merkwaardig veel overeenkomsten vertoonde met het jouwe had hij zijn perfide plannen zelfs ten uitvoer gebracht. Zij had de jonge dichter evenwel leren kennen onder een valse naam, zodat hij pas gestraft kon worden voor deze feiten nadat hij was gevat voor de aanslag die hij had beraamd op jouw goede zeden. Zijn andere slachtoffer was toen al overleden aan de verwondingen die hij haar had toegebracht.
Cedric Marcoen was negentien geworden en kwam dus niet meer voor de jeugdrechter. Zijn advocaat pleitte ontoerekeningsvatbaarheid, maar werd door de assissenjury niet gevolgd. Cedric Marcoen verhuisde niet naar de psychiatrische inrichting waar hij thuishoorde, maar naar de gevangenis van Leuven Centraal. Hij kreeg vijftien jaar en is nu wellicht vrijgekomen wegens goed gedrag, nadat hij twee derden van zijn straf heeft uitgezeten.
Je hebt Cedric Marcoen bijgezet in het verdomhoekje van je geest. Je hebt ‘m uit je geheugen gebannen, je hebt zijn rol in je leven gewist. Onbewust droeg je ‘m natuurlijk al die tijd met je mee, want hij heeft je niet alleen geketend. Hij heeft je ook getekend. Hij is het, die je tot een ijzeren maagd heeft gemaakt. Hij!
Je hebt het nooit echt bewust geanalyseerd wat hij met jou heeft gedaan, omdat je dat hoofdstuk uit het boek van je leven hebt geschrapt, omdat je die hele Cedric Marcoen en zijn Bezeten Gebeden hebt verdrongen. Maar daar komt het wel op neer: je bent een ijzeren maagd gebleven vanwege Cedric Marcoen. Je hebt zijn naam tot het symbool gemaakt van een episode uit je leven waaraan je niet herinnerd wilde worden. Een veeg teken. Een vaag teken.
Je hebt Cedric Marcoen verdrongen. Vandaar dat je aanvankelijk de vage vege tekens aan de wand niet hebt gezien, de hints die hij je zo overvloedig heeft gegeven. Maar nu is hij weer helemaal terug. Denk je. Nu heb je ‘m te pakken. Denk je.
En je neemt het busje peperspray dat je niet meer verlaten heeft sinds die gedenkwaardige ochtend toen Cedric Marcoen je opwachtte in je flat – oh de horror van dat stel ogen boven dat stel handboeien!
Je kunt niet anders. Hij heeft je geen andere uitweg gelaten. Je zult zélf met hem moeten afrekenen. De confrontatie aangaan met je verleden, open en bloot. Een einde maken aan deze kwelling. ‘Cedric Marcoen, here I come!’
Het is zondagavond en je houdt het niet langer uit. Je rijdt naar dat adres aan het andere eind van de stad.

De luiken van zijn huis zijn neergelaten. Je belt aan. Je hart klopt hoog in je borst. In de zak van je jas klemt je hand zich stevig vast om het busje peperspray. Maar de deur van Cedric Marcoen gaat niet open.
Je ziet een al wat ouder dametje dat haar poedeltje heeft uitgelaten naar het huis schuin tegenover dat van Cedric Marcoen lopen. Buurvrouwen behoren tot een apart en bijzonder interessant ras. Bij je moeder in de straat woont zo’n specimen dat haarfijn weet te vertellen waar, wanneer, met wie en in welke auto/op welke fiets/bromfiets (schrappen wat niet past) iemand is aangekomen en/of vertrokken, wat zijn/haar bestemming was (in geval van een vertrek) en wat hij/zij gaan uitvreten is (in geval van een aankomst). Je hoopt uit de grond van je hart dat deze buurvrouw tot hetzelfde ras behoort.
‘Mevrouw!… Ik ben een vriendin van meneer Marcoen en ik kom helemaal uit euh… Brugge… een hele rit hoor, en weer file op de ring rond Antwerpen natuurlijk… en nu blijkt hij niet thuis te zijn. U weet toevallig niet of hij lang zou wegblijven?’
‘Oeioeioei, juffrouwtje! Die komt niet rap terug!’
‘Ah nee?’
‘Nee! Hij is verleden week met pak en zak vertrokken… en met skilatten boven op zijn auto! Ofwel zit hij hoog en droog in Oostenrijk, ofwel in de Hoge Venen! ’t Schijnt dat het daar al gesneeuwd heeft en dat het ook hier gaat sneeuwen…’
Cedric Marcoen is uiteraard niet stom. Hij heeft een verdwijning in scène gezet om jou – en eventueel ook anderen – op een dwaalspoor te brengen. Waarschijnlijk heeft hij gewoon ergens in de stad een hotel geboekt, niet te ver bij jou uit de buurt en…
Wat nu, mijn dom blondje!?
Wat nu weer!?

En dan slaat opnieuw de twijfel toe… Je komt thuis en je leest mijn laatste mailtje… en ik weet alles. Alles over Cedric Marcoen. Alle bijzonderheden over jou en over hem. Maar ik lijk allerminst onder de indruk. Ik reageer niet alsof je mij op het spoor bent, alsof ik Cedric Marcoen ben. Hoe zou ik ook? Ik ben Chris Marlowe!
De manier waarop ik beschrijf wat jij zoal gedacht en gedaan hebt, afgelopen zondag: ik doe het klinken alsof ik je ervan verdenk die hele Cedric Marcoen verzonnen te hebben. Och, mijn dom blondje toch… straks ga je nog denken dat je zelfs míj verzonnen hebt.
Je voelt je helemaal uit balans gebracht door die laatste mailtjes van me. Je dacht eindelijk een zekere mate van evenwicht gevonden te hebben, en nu dit weer. Nee, je kunt er niet meer tegen.
Maar geef toe, het is een ongeloofwaardig geschiedenis… Jij en die Cedric Marcoen. Kom nou! En dat ik Cedric zou zijn… Cedric is hetero, schatje, en ik ben homo, net als Christopher. Ik val niet op domme blondjes, ik val alleen maar óver ze.
Je hebt er ferm de pest in. Eigenlijk doe je het nu zo stilaan wel ferm in je broekje hé? (Een roze, dit keer. Zonder bloemetjesmotief.)

Maar alle gekheid op een stokje, eindelijk kunnen we dus zaken doen.
Ik heb het mailtje waartoe ik je opdracht heb gegeven in goede orde ontvangen – waarvoor dank – en daaruit blijkt dat je in ieder geval al naar de buitenwereld toe de schijn kunt ophouden dat je overtuigd bent van het feit dat ik ben wie ik beweer te zijn - zowel de zestiende eeuwse Christopher Marlowe als zijn twintigste eeuwse versie Chris, om nog maar te zwijgen over die goeie ouwe Billy ‘Don’t-Shake-My-Bones’ Speare. Innerlijk twijfel je nog – die dwaze Marcoen toch hé – maar uiterlijk ben je er al toe in staat het spel te spelen.
Ik ben ze allemaal, jazeker. Christopher Marlowe & William Shakespeare in één koker verenigd: de mijne! En jij zult daarvan kond – met een d - doen aan de Wereld, mijn ijzeren maagdje! Jij zult mij voorstellen aan het Grote Publiek: ‘Ladies & Gents, let me introduce you… Chris Marlowe & His Dead-Poets-Keep-On-Rockin’ Band!’ Jij zult mijn ghost-writer zijn, zoals ik lang geleden de ghost-writer was van Billy ‘Don’t-Shake-My-Bones’ Speare. Jij zult mijn verhaal body geven, jij zult mij vorm en inhoud geven in een boek en ik… ik zal begrip hebben voor het feit oh yes, ik zal het je niet kwalijk nemen oh no, dat je diep in jezelf misschien toch nog niet helemaal gewonnen bent voor de Waarheid.
Eén klein pietepeuterig niemendalletje nog, mijn dom blondje…
Hoe zou Christopher Marlowe destijds ruzie gemaakt hebben in Deptford, met zijn maten, over een méisje!? In the Name of Christ, mijn Jeanne d’Arc van de Schone Letteren! Hij die de Griekse beginselen was toegedaan! Hij die uitsluitend viel op lange slanke mannen met een getaande huid, donkere ogen en een weelderige bos zwart krulhaar!
Hoe zou Christopher Marlowe destijds ruzie gemaakt hebben in Deptford, met zijn maten, over de rékening!? Hij die zo goed in de slappe was zat (zie ook de dure kleren op zijn portret), hij die zo’n machtige en rijke beschermheren had, hij die…?
Don’t Shake my Speare, mijn ijzeren maagdje!
Maar meer heb ik aan je uitstekende studie werkelijk niet toe te voegen. Puik gedaan, hoor. Slaap jij nu maar rustig verder op je beide oortjes: ik trek al mijn eerder geuite bedreigingen in en verklaar hierbij plechtig je ook fysiek met rust te laten.

Oké, het voorspel hebben we nu wel gehad. Tijd voor de ernstige dingen des levens. Tijd om zaken te doen.
Ik wil je zien, schatje.
Ik wil je zien omdat ik wil dat jij mij ziet, in levende lijve.
Watch your mailbox, babe. Ik zal je nog plaats & tijd meedelen en onnodig hierbij te vermelden dat ik verwacht, nee dat ik erop stà dat je stipt deze afspraak met de Geschiedenis zult nakomen. Doe je dat niet, dan zal ik je dat ten zeerste kwalijk nemen.
Gesnopen, babe?
Ik wil je van man tot man – enfin, van vent tot dom blondje - spreken over het boek dat je in mijn opdracht zult schrijven, over de geautoriseerde biografie, mijn ijzeren maagdje, waarvan jij en jij alleen de ghost-writer zult zijn. Hallellujah & Amen!
Dat boek zal vervolgens gepubliceerd worden op een startoplage van 10.000 exemplaren in het Nederlands, evenveel in het Duits en het Frans, en het dubbel aantal exemplaren in het Engels. Gelijktijdig, bij een uitgever naar mijn keuze. De kleine lettertjes van ons contract – met bloed ondertekend, want zo hoort het als je handelt met de Satan in Eigen Persoon, vraag het mijn goeie vriend Doctor Faustus maar - bespreken we nog wel wanneer we eindelijk oog in oog met elkaar zullen zitten/staan/liggen (= schrappen wat niet past).
Watch my blogspot, babe. Watch www.dommeblondjes.blogspot.com Chris Marlowe zal geen tweede maal aan de schandpaal genageld & gekruisigd worden! Christ, no & see you later, alligator!

Je enige steun en toeverlaat in deze bange tijden,
Chris Marlowe

En je denkt: ‘Hij is écht geschift.’
Je vraagt je af: ‘Wat moet ik nu doen?’
Wachten.
Wachten tot mijn post-met-instructies je bereikt, natuurlijk.
Er zit niet veel anders op, neem ik aan.
Maar daarna?
Ga je dan naar me toe?
Laat me je één ding vragen, babe: wat kun je anders doen? Ik sta erop dat je je afspraak met de Geschiedenis nakomt. Je kunt niet anders.

Je kijkt in de spiegel. Je leest de angst in je ogen.
Je denkt aan Cedric Marcoen die je opwacht – zijn koortsig schitterende ogen boven een stel zilverig blinkende handboeien.
Wie weet wat er met je gebeurt als je naar me toekomt…
Wie weet wat er met je gebeurt als je niét naar me toekomt…

Opnieuw denk je eraan alsnog de politie in te lichten, bescherming te vragen… Maar ik hou je in het oog, zoveel is zeker. Mijn blik laat je geen ogenblik los. Ik lees je gedachten. Misschien loop ik wel door je straat, nù… Misschien ben ik de schaduw die ineengedoken in de auto aan de overkant zit te wachten… Op wie? Waarop?
Ik zal het wéten als je de politie inlicht. Je hebt het heel die tijd geweten dat ik het zou weten. Je wilde het jezelf niet bekennen, maar het is de waarheid: je hebt de hele tijd geweten dat ik alles van je weet. Dat ik óók van je weet of je nu wel of niet naar de politie stapt. Intuïtief weet je, zelfs al heb ik het nooit met zoveel woorden gezegd, dat mijn woede verwoestend, mijn toorn vernietigend, mijn razernij redeloos zal zijn als je dat doet. Vandaar dat je er tot op de dag van vandaag hebt van afgezien de politie in te lichten. Vandaar dat je ze ook niet zult inlichten als ik je eindelijk plaats en uur meedeel waarop ik je rechtstreeks in de ogen zal kijken.
Je sust jezelf met de gedachte dat je momenteel waarschijnlijk minder gevaar loopt dan voor je knieval het geval was. Ik mag dan wel volslagen geschift zijn, er blijft een logica in mijn redenering aanwezig. Het is toch duidelijk? Je hebt mijn eisen ingewilligd en mijn woede is bekoeld. Ik haal mijn slag thuis, ik krijg mijn wraak. Wat kan ik nog meer verlangen? Ik heb het van je gewonnen op alle fronten. Bijgevolg hoef ik je, althans fysiek, geen pijn meer te doen. Hoop je.
Mijn wraak is van psychische aard. Het is je ziel die ik wil folteren, niet je lichaam.
Momenteel spookt er nog maar één ding door mijn hoofd, denk je: dat jij een boek over mij schrijft. Zolang dat niet gebeurd is, heb je me nodig en zal er geen haar op je hoofd gekrenkt worden…
Tenzij ook dàt behoort tot het spelletje dat Cedric Marcoen met je speelt… àls hij de auteur van dit spelletje is, dit spelletje van geile kater en bange blonde muis.
Hij wil je nog altijd bezitten – niet alleen je ziel, ook en vooral je lijf en leden. En natuurlijk ontkent hij in alle toonaarden dat hij Chris Marlowe is, omdat jij anders wel eens niét op zijn ultieme ultimatum zou durven in te gaan. Hij leidt je op een dwaalspoor, hij trekt rookgordijnen op rond jou en rond zichzelf, allemaal met die ene bedoeling: dat jij finaal het noorden kwijt zou raken.
En je raakt finaal het noorden kwijt.
Je knijpt je ogen tot dunne spleetjes en kijkt je in die bijna toegeknepen oogjes.
Wat doe je?
Je wacht.
Je wacht op de verlossende post van Godot.
Maar Godot... die kwam toch niet?

DOM BLONDJE - deel 8

2006-07-21T11:16:00.000+02:00

Wezenloos zit je daar, starend naar de zwarte lettertjes op het witte scherm, terwijl er zoveel gedachten door je hoofd flitsen dat het je niet lukt er een lijn in te krijgen. Soms flikkeren ze één voor één even op om dan weer uit te doven als een vallende ster en onvermijdelijk te leiden tot die ene conclusie: dat ik gevaarlijk ben en dat er je morgen iets vreselijks te wachten staat, want die test van jou heeft mij pisnijdig gemaakt, heeft mij gekwetst in mijn eergevoel, heeft mij gefrustreerd – omdat ik ‘m nu eenmaal niet oplossen kan – en gefrustreerde psychopaten zijn… dodelijk.
Onzin, hoor. Ik kan je gedachten lezen. Ik ben niet alleen een psychopaat, maar ook een telepaat, hallellujah! Ik weet dat jij ervan uitgaat dat ik het derde citaat wel iets voor Marlowe zal vinden: ‘De roem is als een rivier, die lichte en opgeblazen dingen boven doet drijven en zware en degelijke doet zinken.’
Maar noppes, hoor. N-O-P-P-E-S.
Het derde citaat is van Francis Bacon, de man van wie de kritikasters (m/v) een hele tijd hebben aangenomen dat hij bepaalde toneelstukken zou geschreven hebben die werden toegeschreven aan niemand minder dan William Shakespeare.
Dat we allemaal dwalen, maar dat iedereen anders dwaalt, is dan weer un bon mot uit de mond van Georg Christoph Lichtenberg, een achttiende eeuws natuurkundige. En dat zwijgzaamheid in een dwaas al een teken van verstand is, komt uit de koker van de romantische schilder Eugène Delacroix.
Hebben we nu nog de keuze tussen ‘Ik heb nooit een gezelliger kameraad gevonden dan de eenzaamheid’ en ‘Een tiran zwemt ’t veiligst in een rode gloed’, nietwaar? Het eerste citaat is ook wel wat voor Marlowe; het tweede lijkt regelrecht uit het rode boekje van Mao te komen. Maar het eerste citaat, mijn dom blondje, werd ontleend aan de negentiende eeuwse Amerikaanse auteur Henry David Thoreau…
And now the time has come om toch maar naar de politie te stappen, denk je, en bescherming af te smeken of iets dergelijks. Maar wat kan de politie aanvangen met een aantal emails die door één of andere pipo werden verstuurd vanuit een virtueel Nirwana? Niks. N-O-P-P-E-S.
Je overweegt bij Blogger te protesteren. Op het aanmeldingsformulier staat dat men zich aan een aantal ethische regels moet houden, als men gebruik wil maken van de gratis diensten van deze site. Wie dat niet doet, vliegt er onherroepelijk uit. Maar ik heb uiteraard geen blogspot geopend onder mijn echte naam en adres. Dat snapt zelfs een dom blondje met het brein van een mossel. Blogger kan mij alleen maar uit hun adressenbestand verwijderen en dan vraag ik morgen of overmorgen onder weer een andere valse naam een soortgelijke spot aan.
Wat lost dat op? Niks. Rien du tout. Less than nothing.
Tegen dit soort terreur valt niets te beginnen, mijn ijzeren maagdje. Zolang ik mijn ware identiteit niet kenbaar maak, ben jij machteloos aan mijn grillen overgeleverd. Asjeblief, dankjewel.
Kijk door zijn bedreigingen en zijn scheldtirades heen als door de doorkijkblouse die je wel eens droeg om Stefaantje-met-het-lekkere-banaantje te verleiden je maagdenvliesje aan zijn degen te rijgen. Denk je. Min of meer.
Eerst dreigt hij ermee je levensloop niet alleen virtueel, maar ook daadwerkelijk uit te wissen. En wanneer je zijn regels met de voeten treedt en net het tegenovergestelde doet van wat hij van jou verlangt, besluit hij om hoe dan ook genadig te blijven en je morgen pas een lesje te leren, op een vrijdag die niet eens op een dertiende valt.
Tijd winnen… Bluf… Meer stelt het niet voor.
Ik heb je nodig, ook dàt is overduidelijk. Ik heb je nodig.
Je vraagt je af waarom. Ik ben toch een geniale schrijver en jij bent alleen maar een kritikastertje (m/v), een luis in mijn pels.
Waarom zijn er voor jou geen ‘wisselstukken’ voorradig?
Verlang ik van je… dat je iets schríjft? Over mij? Over mijn boeken? Over Chris & Christopher Marlowe?
Ja, dat moet haast wel… Iets dat ik – de geniale schrijver – om één of andere reden niet zelf kan schrijven.
Enfin, jij bent geen helderziende, nietwaar. Jij niet.
Jij bent geen helderziende en ook geen psychiater. Nee, jij niet.
Jij weet niet wat mij bezielt.
Maar je wordt warm, mijn schatje. Je wordt zelfs aardig heet en je komt vrij dicht in de buurt van wat ik van je verlang, oh yes!

LET OP! ER ZIT EEN VANDAAL IN JE STRAAT!

Mijn voorspelling voor morgen blijft door je hoofd spoken. Welke ramp zal je overkomen?
Je wordt hoe langer hoe banger voor me.
Je plannetje is mislukt. Het heeft geen zin te proberen mij nog verder uit mijn tent te lokken. Het is gevaarlijk.
De tijd is gekomen, denk je, om in te gaan op de eisen die ik in een vorige mail heb geformuleerd. Misschien laat ik je met rust zodra je dat gedaan hebt.
En je zult mij mededelen waarom de historische Marlowe niet gestorven kan zijn op het tijdstip, op de plaats en in de omstandigheden waarvan sprake is in de ‘officiële versie van de feiten’. Het lijkt wel of de tekst in je geheugen gegrift staat.
Je moet en je zult en je slaapt bijzonder slecht in je eenzame bed.
Je ligt de hele tijd onrustig te woelen.
Je rukt de dekens los.
Je trekt ze weer over je heen.
Je probeert zo onbeweeglijk mogelijk te blijven liggen.
Onbegonnen werk, want hoe stiller je ligt, hoe meer jeuk je krijgt. Eerst op je rug, dan in je rechterknieholte, ten slotte tussen je benen.
Uiteindelijk begin je toch maar weer om je as te wentelen als een worstje dat op de barbecue wordt om- en omgedraaid.
Je neemt een geluid waar… Daarbuiten, op straat…
Metaal dat krast op metaal.
Je auto! Zit er iemand aan je auto te prutsen?
Je blijft nog even afwachtend liggen. Wanneer je niks meer hoort, glij je je bed uit, schuifelt naar het raam, schuift de gordijnen een stukje opzij.
Het gelige licht van de lantaarns verleent de straat een ziekelijk kleurtje. Alsof alle bomen en alle geparkeerde auto’s door een vreemde vorm van hepatitis B werden besmet.
Je kijkt naar je wagen. Die ziet er ook wat geliger uit dan bij daglicht, maar voor de rest valt er niets speciaals aan op te merken. Je zult je wel vergist hebben.
Je wil het gordijn dichttrekken, wanneer je blik plots op een magere jongeman valt die een eindje verder aan de overkant van de straat haastig en geluidloos langs de gevels sluipt, om het volgende ogenblik om de hoek te verdwijnen. Heel even maar, nog geen halve seconde misschien, heb je de knaap gezien in het licht van de volle maan, maar het was genoeg om je argwaan op te wekken.
Wat doet die kerel hier midden in de nacht in je straat?
En is het niet zo… dat je hem meent te herkennen? Die houding… Lichtjes voorovergebogen… Als een gorilla… Met zijn lange krabschaarachtige armen…
Onwillekeurig kijk je naar de wekkerradio naast je bed. ’23:59’ staat er in een rood puntjesschrift te lezen.
Wat deed de kerel die je meende te herkennen om 1 minuut (één) voor middernacht in je straat!? Op het spokenuur, nota bene! In de nacht van donderdag op vrijdag, op het moment zelfs dat donderdag op het punt staat te verkeren in vrijdag!
De nacht van donderdag op vrijdag… dat is helemaal geen nacht om uit te gaan…
Voor je geestesoog duikt het beeld op van Chris Marlowe, de tengere jongeman met de sluike haren en het pluizige baardje.
Voor je geestesoog duikt ook het beeld op van een andere jongeman, zoals je die voor jou zag opdoemen, jaren geleden, zijn fel schitterende ogen die je aanstaarden en…
Beeld A en Beeld B vloeien in elkaar over. Een perfecte overvloeier, al zeg ik het zelf.
Is het mogelijk?
Kan deze knaap, technisch gesproken, de onbekende hotmail-auteur zijn die in het holst van de nacht aan je wagen komt prutsen?
No way. Technisch niet en praktisch ook niet.
Dat ventje zit veilig weggeborgen, achter de meervoudige sloten en grendels van Leuven Centraal. Hij kàn Chris Marlowe niet zijn.
Maar het onbehagen, dat gevoel van onveiligheid, van machteloosheid… het wordt sterker en sterker.
Wat moet je doen?
In je doorzichtige nachtjapon de straat op hollen om een jongeman te achtervolgen die ondertussen al spoorloos verdwenen is?
Wat dan met al die mannelijke buren van je die je vanachter hun hel verlichte vensters likkebaardend begluren?
Maar je kunt evenmin lijdzaam afwachten tot de ramp zich voltrekt.
Wat moet je in godsnaam met me aanvangen!?

Wat dadelijk in het oog sprong bij de Zaak Marlowe, was dat de dichter wel heel erg hals over kop begraven werd: amper achtenveertig uur na zijn ‘gewelddadige dood’. Vanwaar die haast? En waarom werd het gerechtelijk onderzoek vervolgens ook al op een drafje afgehandeld? Waarom werden de verklaringen van de betrokkenen – Eleanor Bull, Ingram Frizer, Nicholas Skeres en Robert Poley – zonder meer aangenomen? Ze werden niet eens nagetrokken!
Voor de rest waren de hoofdwonden van Frizer zo onschuldig, dat hij ze zonder enig probleem aan zichzelf had kunnen toebrengen, zodat hij zich erop kon beroepen Christopher Marlowe gedood te hebben uit zelfverdediging. Sommige onderzoekers hebben dan ook geopperd dat Frizer niet handelde uit noodweer, maar dat de drie mannen gemene zaak hadden gemaakt tegen Marlowe en dat de dichter werd vermoord ‘met voorbedachten rade’. Frizer, Poley en Skeres zouden dan, met medeweten van Eleanor Bull, in opdracht van een geheimzinnig en hooggeplaatst heerschap gehandeld hebben. Dit heerschap zou er daarna ook voor gezorgd hebben dat ze geen noemenswaardige problemen kregen met het gerecht. Christopher Marlowe werkte voor de koninklijke geheime dienst. Was deze schimmige organisatie misschien op één of andere manier verantwoordelijk voor zijn dood?
De website ‘waar Marlowe leeft’ vertrekt van een lichtjes andere premisse. Niet alleen Marlowe werkte immers voor de koninklijke geheime dienst; ook Poley, Skeres, Frizer en weduwe Bull waren bij deze organisatie betrokken. Ze waren collega’s, medestanders, zoniet vrienden. Waarom zouden zij Marlowe vermoorden?
De herberg van Eleanor Bull in het drukke havenstadje Deptford, op een paar boogscheuten van Londen, was waarschijnlijk een ‘safe house’ voor geheim agenten die vertrokken naar het continent of terugkeerden naar Engeland. Robert Poley speelde als dubbelagent van sir Francis Walsingham – het hoofd van de koninklijke geheime dienst - een hoofdrol in het zogenaamde ‘Babington Complot’, waarover ik het straks nog zal hebben. Skeres werkte eveneens aan dit complot, onder de hoede van Poley. Frizer was dan weer in dienst van Thomas Walsingham, een neef van het hoofd van de Britse geheime dienst, die op zijn beurt werkzaam was als koerier en spion voor zijn oom. Na de dood van Marlowe zou Skeres eveneens in dienst gaan bij Thomas Walsingham.
Een woordje uitleg over het Engeland van Elizabeth I, de koninklijke geheime dienst en het Babington Complot is hier wel op zijn plaats. De koningin had de anglicaanse kerk namelijk meer macht gegeven om zo een tegengewicht te vormen voor het katholieke Spanje. Maar het gevaar voor een Spaanse invasie bleef bestaan en toen Maria Stuart – de katholieke koningin van Schotland – haar toevlucht moest zoeken in Engeland, vormde zich rond haar persoon al gauw een nieuwe oppositie. Het leven van Elizabeth en het voortbestaan van Engeland werden bedreigd en om beide te beschermen, riep de Engelse koningin een geheime dienst in het leven. Aan het hoofd van deze organisatie kwam sir Francis Walsingham te staan, een ervaren diplomaat die als ambassadeur van de koningin zowat alle Europese hoven had bezocht. Zijn werkzaamheden als minister combineerde hij met zijn activiteiten als hoofd van de geheime dienst. Op zeker ogenblik waren er meer dan vijftig agenten voor hem aan het werk in het buitenland.
In 1586 zette de jonge katholieke edelman Anthony Babington een samenzwering tegen Elizabeth op touw. Zij zou vermoord worden, waarna Maria Stuart – die in Engeland gevangen zat – de troon zou bestijgen. Filips II van Spanje had zijn hulp al toegezegd. Babington voerde een briefwisseling met Maria Stuart, waarin hij haar op de hoogte bracht van zijn plannen. Robert Poley slaagde erin, als dubbelagent van sir Francis Walsingham, het vertrouwen van Babington te winnen en de geheime correspondentie tussen Anthony Babington en Maria Stuart te onderscheppen. Babington was nauwelijks vierentwintig jaar oud toen hij samen met enkele medeplichtigen in september 1586 werd terechtgesteld. Op 8 februari van het volgende jaar besteeg Maria Stuart het schavot.
Het staat vast dat Marlowe, in opdracht van Francis Walsingham, vertrouwelijke meldingen van agenten en buitenlandse ambassadeuren overbracht. Wellicht had hij ook een aantal geheime missies als spion op zijn actief. Hoe dan ook, kort voor zijn dood werkte hij nog voor de geheime dienst.
Het is eveneens een feit dat Marlowe intiem bevriend was met Thomas Walsingham, de neef van sir Francis. Er werd zelfs geopperd dat er een homosexuele relatie tussen beiden bestond. In het jaar van zijn dood logeerde hij in het huis van Thomas Walsingham, vlak bij de hoofdstad. Daar werd hij op achttien mei, twaalf dagen voordat hij een laatste ontmoeting had in het plaatsje Deptford met zijn andere vrienden van de geheime dienst, zonder opgave van redenen gearresteerd en voor de rechtbank gedaagd. Men liet hem weliswaar vrij op borgtocht, maar hij moest zich vanaf dat moment wel dagelijks melden bij de Raad van State in Londen.
De arrestatie van Marlowe was een gevolg van de smaadschriften tegen de regering die in het voorjaar van 1593 waren opgedoken in Londen. De spionnen van de geheime dienst kregen de opdracht de auteur ervan op te sporen en vatten op twaalf mei de toneelschrijver Thomas Kyd bij de lurven, die twee jaar met Marlowe op een kamer had gewoond. Tussen zijn papieren vond men ketterse geschriften, waarvan Kyd beweerde dat ze niet zijn eigendom waren. Hij weigerde de naam van de persoon te noemen van wie ze dan wel waren, maar op een bepaald ogenblik werden de folteringen hem blijkbaar te veel en riep hij uit dat de pamfletten toevallig tussen zijn boeken waren terechtgekomen, en dat ze toebehoorden aan ‘zijn vriend Marlowe, een atheïst met werkelijk monsterachtige ideeën’.
Goddeloosheid stond in die dagen zowat gelijk met ketterij en was een halsmisdaad. Marlowe werd gearresteerd; er hing hem een doodstraf boven het hoofd. In ieder ander geval zou een dergelijke ‘ketter’ nooit meer vrijgekomen zijn, zelfs niet op borgtocht. Maar Marlowe had nu eenmaal machtige en invloedrijke vrienden bij de geheime dienst, zoals Thomas Walsingham, en hij werd toch vrijgelaten.
Sommige onderzoekers hebben gesuggereerd dat Thomas Walsingham en vooral zijn oom Francis wilden voorkomen dat Marlowe alsnog zou verhoord worden in het kader van een proces, dat onmogelijk af te wenden viel. Waarschijnlijk waren er redenen om te vrezen dat de dichter zekere verklaringen zou afleggen, die bepaalde mensen – onder meer bij de geheime dienst – in diskrediet konden brengen. Marlowe was met andere woorden een gevaar geworden voor zijn opdrachtgevers, omdat hij te veel wist over hun duistere zaakjes. Hij moest bijgevolg dringend uit de weg geruimd worden, en wel op zo’n manier dat er niet nog méér vervelende vragen werden gesteld. Er werd een kroegruzie geënsceneerd, met de bekende gevolgen.
De voorstanders van deze hypothese kijken evenwel een aantal belangrijke details in het verhaal over het hoofd, die stuk voor stuk iets anders lijken te suggereren. Ten eerste werd nooit bewezen dat Marlowe ‘te veel wist’ en in staat was voor zijn vrienden, beschermheren en opdrachtgevers compromitterende verklaringen af te leggen. Ten tweede krijgen de vrienden van Marlowe – met zijn zeer intieme vriend Thomas Walsingham op de eerste rij – een wel erg smerige rol toebedeeld in deze hypothese. Frizer, de man die Marlowe doodde, ging meteen na zijn ontslag uit de gevangenis weer in dienst bij Thomas Walsingham, om maar iets te zeggen.
Het probleem waarmee Christopher Marlowe en zijn vrienden in die dagen af te rekenen kregen, was dat er hem een proces boven het hoofd hing, waarin hij ongetwijfeld tot de doodstraf veroordeeld zou worden. Ze hadden hem op borgtocht weten vrij te krijgen, maar dat was slechts uitstel van executie. Als zij Christopher Marlowe een lang en gelukkig leven gunden, dan moest hij zo snel mogelijk het land uit. In dat geval zouden de vrienden die Marlowe telde bij de geheime dienst er evenwel als eersten van verdacht worden hem daarbij geholpen te hebben, en dan kwamen zij ook in de problemen.
Anderzijds was het voor deze doorgewinterde agenten en dubbelagenten een koud kunstje op hun eigen terrein - het ‘safe house’ van Eleanor Bull in Deptford - een schijnruzie met fatale gevolgen te ensceneren. Aan de lijkschouwer kon daarna wellicht het lijk van een andere jongeman getoond worden, die een vage gelijkenis met Marlowe vertoonde, indien deze lijkschouwer tenminste niet vatbaar was voor omkoping of voor enige druk van sir Francis Walsingham.
Moderne medici sluiten overigens uit dat de wond, aangetroffen op het lichaam van de man die doorging voor Marlowe, dodelijk geweest zou zijn. In ieder geval kon de wond onmogelijk geleid hebben tot de ‘onmiddellijke dood’ van Christopher Marlowe. Mogelijk hebben de vrienden van Marlowe dus gewoon ergens een vers lijk opgehaald, en een wond ‘post mortem’ toegebracht. Vergeten we ook niet dat de pest woedde in Deptford: aan verse lijken zal er wel geen gebrek geweest zijn.
Het was, kortom, perfect mogelijk voor Marlowe en zijn vrienden de dood van de toen al beroemde én beruchte toneelschrijver en dichter te ensceneren en hem te laten onderduiken in het buitenland. Op het continent bijvoorbeeld, waar deze heren van de geheime dienst gedurende de afgelopen jaren een heel netwerk van ‘contacten’ hadden opgebouwd, onder meer ook in Vlaanderen. Doctor John Dee bijvoorbeeld, een gerespecteerd man van de wetenschap én tegelijk een groot ‘magiër’, zou onder dat magisch mom ook werkzaam geweest zijn als spion voor sir Francis Walsingham, zowel in Antwerpen als in Praag.

Dit moet een afdoende antwoord zijn op de vragen die je me gesteld hebt, neem ik aan. Het is inderdaad best mogelijk dat Christopher Marlowe nog leefde na zijn ‘dood’ in 1593 en dat hij onderdook in Vlaanderen.
Maar waarom wil je dat van me horen, Chris?
Jouw eerste boek, Vrouwenvel, dateert van 1993, op de kop af vierhonderd jaar later.
Daarom?
Ik moet ervan overtuigd zijn dat Christopher Marlowe nù nog leeft als Chris Marlowe… dat is het toch? En daarom moet ik er eerst van overtuigd worden dat Christopher Marlowe niet gestorven is in 1593.
Is dat het, Chris?
Maar wààrom moet ik er dan van doordrongen zijn dat de grote Christopher Marlowe nog leeft?
Je hebt het over een ‘samenwerking’ gehad tussen jou en mij, over hulp die je van mij verlangt.
Verlang je dat ik een kritiek schrijf over je werk, Chris, in het licht van het bovenstaande? In de wetenschap dat jij niemand minder bent dan een (herboren? wedergeboren?) Christopher Marlowe?
Zeg het mij, Chris. Asjeblief! Laat mij niet langer in het duister tasten!
Waarom heb je mij anders gecontacteerd? Mij? Jouw kritikaster (m/v)?
Kritikaster rijmt op laster… Wil je dat ik de lasterlijke aantijgingen over je werk terugtrek?

Op de website Marlowe Leeft!… wordt gesteld dat Christopher Marlowe niet alleen de dertigste mei van het jaar 1593 overleefde, maar dat hij daarna ook – ondergedoken in Vlaanderen – vlijtig poëzie en toneelstukken bleef produceren. Uiteraard kon hij dat niet meer doen onder zijn echte naam, want voor de wereld was Christopher Marlowe dood en erg haastig begraven. Er moest dus een stroman gezocht worden, die zijn naam wilde lenen aan de stukken van Marlowe… en die stroman werd door de vrienden van de dichter en toneelschrijver gevonden in Stratford-upon-Avon, waar een onaanzienlijk acteur woonachtig was, die luisterde naar de naam William Shakespeare…
Verlang je van mij dat ik in een groot kritisch werk aantoon, Chris, dat Chris Marlowe niet alleen Christopher Marlowe is, maar dat hij ook de werken van William Shakespeare heeft geschreven?
Is het dàt wat je van mij verlangt, Chris?
Zeg het mij!

EEN NIEUWE CLAUS

Een nieuwe Claus, een oude Kloos,
Een Vlaamse bakkersdochter.
De recensente grijpt in haar doos,
Kan het nog vergezochter?

Een laatbloeier, een pionier,
Een nieuw geluid met pruikje.
Een Vlaamse Schaak-mijn-Spier,
Een Mulisch met een buikje.

Een fenomeen, een groot artiest,
Een Dante met bretellen.
Die bigamist wordt finalist:
De Keizer van Kapellen.

Een Weense worst, een soort Piaf,
Meer schrijvers dan wij lezen.
De echte schrijver vraagt zich af:
Kan ik mijzelf nog wezen?

Je hebt de hele nacht geen oog dicht gedaan.
Je schrijft het artikel waarvan je hoopt dat het mijn honger zal stillen, mijn honger naar jou.
Je schrijft het artikel waarvan je hoopt dat het mijn dorst zal lessen, mijn dorst naar literaire roem en eer en de erkenning waar ik al jarenlang naar smacht, waar ik al eeuwenlang op wacht.
Je schrijft het artikel waarvan je hoopt dat het mijn woede zal sussen.
Misschien bereikt het mij nog tijdig, hoop je.
Misschien bereikt het mij nog tijdig en trek ik mijn straf in, voor zover die nog in te trekken valt.
Misschien…

De krant en het weekblad heb je al afgebeld.
Die verkoudheid hé. Je bent niet aan werken toegekomen.
De respectieve hoofdredacteuren toonden veel begrip.
Vrijdagavond word je in Brussel verwacht, op de VRT, voor je wekelijkse radiopraatje bij Klara.
Dat zou je eventueel ook nog kunnen annuleren, met het excuus dat je al eerder gehanteerd hebt: die drommelse verkoudheid. Voor vrijdagnamiddag staat er evenwel, eveneens op de VRT, een belangrijke afspraak in je agenda genoteerd met de producer van een gloednieuw algemeen cultureel televisieprogramma, waarin jij een belangrijke rol zou gaan spelen. De Meningen van een Dom Blondje die je tot een BV hebben gebombardeerd, de pin-up van de literaire intelligentsia, krijgen mogelijk een staartje. Eventueel zit er zelfs een programma in, gebouwd rond jouw eigen blonde persoontje. De natte droom van de professionele kritikaster (m/v)! Een eigen talkshow, godsamme!
Als je die afspraak annuleert, leg je je professionele toekomst in de weegschaal. En voor wie? Voor wat?
Voor mij natuurlijk. Voor mijn Zaak.
Ben ik dat waard? Nee. No. Non. Nein. En nog eens nee.
Heeft dat zin? Je afspraak annuleren? Maybe.
Hoewel, hoewel… Ik kan je makkelijker thuis overvallen en een oor afsnijden of wat dan ook met jou aanvangen dat mij zint op dat moment dan wanneer jij je op de openbare weg bevindt of in een druk omroepgebouw. Een kwestie van getuigen, nietwaar. Thuis zijn er geen en zowel op de openbare weg als in het gebouw van de omroep zul je veilig zijn voor mij, te midden van al die perfecte vreemdelingen.
Gewoon voorzichtig zijn, denk je.
Voor alle zekerheid eerst de auto laten checken, denk je.
Kapotte remmen, losgeschroefde wieldoppen… in je op hol geslagen verbeelding is zowat alles mogelijk. Zelfs een bom. Een booby trap.
Straks toch maar even naar de pechdienst bellen. Of ze iemand kunnen sturen, want je wagen doet het niet.

Sketch ‘Pech Onderweg’

hulpverlener:
Het zal de batterij wel zijn… Met dat koude weer van de afgelopen dagen zijn er heel wat beestjes die niet willen starten.
dom blondje:
Ik denk dat eraan geknoeid is…
hulpverlener:
Geknoeid!? Door wie? Waarom?
dom blondje:
Ik heb de laatste tijd euh… nogal wat bedreigingen ontvangen. En vannacht hoorde ik zo’n vreemd geluid. Volgens mij is er aan mijn wagen geprutst…
hulpverlener:
Zou u dan niet beter de politie optrommelen in plaats van de pechdienst, mevrouw?’
dom blondje:
Het is juffrouw en de politie, och… Je weet toch ook wat ze aanvangen met klachten tegen onbekenden? Neenee, kijk jij ‘m maar eens na.
hulpverlener:
Maar wàt moet ik dan nakijken?
dom blondje:
Weet ik veel. De banden. De wieldoppen. De remleidingen. Alles waaraan geknoeid kan worden…
hulpverlener (achterdochtig):
Zeker dat u hier de politie niet wil bij betrekken?
dom blondje:
Doe nu maar wat ik je vraag en waarvoor ik je betaal, oké?
hulpverlener:
Jamaar, wij zijn een pechtverhelpingsdienst en geen automobielinspectie, hé me… juffrouw!… Ik kan toch onmogelijk alle wagens preventief beginnen na te kijken…
dom blondje:
Ik begrijp het al. We regelen wel iets. Hier.

Het dom blondje diept uit haar portefeuille een briefje van vijftig euro op.

hulpverlener:
O maar… dat was echt niet nodig, hoor!

De hulpverlener moffelt het briefje snel weg in zijn broekzak en zonder verder nog een woord te verspillen aan het dom blondje begint hij de wielen van haar wagen te inspecteren. Hij opent de motorkap en met een schroevendraaier in zijn ene en een koppel sleutels in zijn andere hand, zet hij zijn onderzoek verder. Nu en dan probeerde hij een moer aan te draaien of verricht hij een handeling waarvan elke zin het dom blondje ontgaat.
Stilzwijgend slaat zij hem gade. Het dom blondje voelt zich al even onbeholpen als die eerste keer bij haar gynaecoloog… die vreemde man voor wiens vreemde ogen zij zich helemaal moest uitkleden. Merkwaardig hoe deze hulpverlener met zijn glurende ogen haar hetzelfde gevoel geeft als de tastende ogen van de gynaecoloog destijds (en nu nog).

hulpverlener:
Niks te vinden!

Hij klapt de motorkap dicht.

hulpverlener:
Dat karretje van u, dat is pico bello in orde, me… juffrouw!
dom blondje:
Zeker van? Je hebt toch niks over het hoofd gezien?
hulpverlener:
Als er niks te vinden is, kan ik ook niks te voorschijn toveren, hé.
dom blondje:
Neen, dat zal wel niet…Maar we kunnen misschien toch eerst nog even een testritje maken.

Testritje? Ammehoela!
Heb je de blik van die arme hulpverlener goed gezien?
Nee?
Die zou je anders heel wat kunnen vertellen hebben over de hoogte waarop hij je IQ inschatte.
(Weet jij, tussen haakjes, hoe een dom blondje haar rijbewijs haalt? Op de achterbank van de lesauto!)

De professionele hulpverlener stapt in zijn wagen, waar je hem het briefje van 50 euro nog snel uit zijn broekzak ziet halen en in zijn portefeuille stoppen. Dan tuft het gele wagentje al de straat uit, op weg naar een volgende pechvogel.
Hoewel je nu eigenlijk toch een tikje gerustgesteld zou moeten zijn, voel je je absoluut niet op je gemak. Ben ik dan zo gewiekst dat ik zelfs een specialist terzake te slim af kan zijn?
Je doet een zwoel parfum op, want je wil die producer straks kost wat kost imponeren. Als je de ogen sluit, ruik je verschroeid rubber, lekkende olie, verbrand vlees en luister je naar het scheurende geluid van remmen en plooiend plaatijzer.
Je probeert je te concentreren op het verkeer. Het is volop gaan regenen en de vrachtwagens die je op de snelweg voorbij rijdt, blazen een bijna ondoordringbaar gordijn van water op, zodat je de ruitenwissers in de hoogste stand moet zetten om tenminste nog iets te kunnen onderscheiden.
Onwillekeurig kijk je naar het wijzertje dat je snelheid aangeeft. Honderdentien kilometer per uur…
‘Afremmen, baby!’ schiet het door je hoofd. ‘Afremmen!… Stel dat je nu een klapband krijgt, dat de motor blokkeert of dat je een wiel verliest, wat ga je dan beginnen?’
Je vermindert geleidelijk vaart en laat je afzakken naar de rechterrijstrook. Hoewel je daar net achter een ultra traag en veel te zwaar geladen bakbeest terecht komt, besluit je toch te blijven waar je bent.
Ondanks de controle die de wegenwachter die morgen heeft uitgevoerd, ben je er nog altijd niet gerust in. Je wordt geplaagd door het gevoel dat je elk moment één of ander vreemd defect aan je wagen kan zien verschijnen. Een verborgen gebrek dat pas na vierendertig kilometer rijden zichtbaar wordt, om maar iets te zeggen.
Je betrapt jezelf op voortdurende nerveuze blikken in de achteruitkijkspiegel. Word je achtervolgd? Blijven die twee gele lichtjes daar niet bijzonder lang op dezelfde afstand van je wagen hangen? Maar als je nog wat vaart mindert en nu gevaarlijk traag over de snelweg tuft, steken de lichtjes je toch voorbij. Vanuit je ooghoeken zie je achter het stuur een onopvallende vrouw van een jaar of veertig. Ze is vergezeld van een grote hond die op de achterbank met zijn tong uit zijn muil naar de auto’s en de regen zit te staren. Een scène uit een onopvallende, ietwat kleurloze televisiefilm. Niks aan de hand…

Hoewel je zo traag hebt gereden, ben je nog bijna een half uur te vroeg voor de vergadering. De producer neemt je kritisch op en vraagt of je ziek bent. Je knikt. Hij zegt dat hij het merkt: hoeveel kilo’s heb je verloren? Je zegt dat je het niet weet. (Het zijn er twaalf: twee voor elke dag die je met mij hebt doorgebracht en waarin je nauwelijks een hap door je keel hebt gekregen.)
De producer merkt op dat je je in ieder geval moet verzorgen, als je voor de televisie wil werken.
‘De uiterlijke verschijningsvorm is van het grootste belang,’ zegt hij.
Een eufemisme. Eigenlijk bedoelt hij dat je niet meer om aan te zien bent.
En het ergste is dat je hem niet eens ongelijk kunt geven. Je bént niet meer om aan te zien, sinds je met mij bent gaan samenleven.
‘Ik ben alleen maar een beetje grieperig,’ snauw je hem toe. ‘Het gaat wel over.’
De vergadering wordt een fiasco. Je bent er met je gedachten niet bij. Je bent bij míj, niet bij hém. Hij neemt formeel afscheid.
Je probeert wat te eten in de mess. Je handen trillen. Je leeft al een week bijna uitsluitend op zwarte koffie. Ik begin mijn tol te eisen, niet alleen psychisch, maar ook lichamelijk. Stilaan verworden tot een wrak… is dit het lot dat je werd beschoren door mij?
Nu nog je radiopraatje afhaspelen…

De technici van dienst en de regisseur werpen je vreemde blikken toe en informeren bezorgd naar je gezondheid. Vanwaar die zwarte kringen onder je ogen? Vanwaar die koortsig gloeiende wangen?
‘Oververmoeid,’ zeg je. ‘En die verkoudheid hé.’
Je stemt trilt. Gelukkig heb je de tekst die je zult voorlezen al geschreven nog voor ik in je leven ben verschenen. Je verspreekt je een aantal keren, maar je doet het – alle omstandigheden in acht genomen – prima. Vind je.
Je begeeft je naar je wagen die je achtergelaten hebt op de bezoekersparking van de VRT. Zou ik ondertussen aan je wagen geprutst hebben?
Kon ik? Zou ik? Wilde ik?

Je hebt geen zin de nacht door te brengen in een hotel in Brussel. Je stapt in. Er ontploft geen bom. Je besluit wel de radio niet aan te zetten, zodat je eventuele haperingen aan de motor of sinistere geluiden in het koetswerk snel zult horen.
Brussel-Antwerpen, bij valavond…
In normale omstandigheden doe je er een half uur over, aan 120 kilometer per uur.
Nu doe je er bijna dubbel zo lang over. Je durft nauwelijks meer dan 70 rijden.
Een zware Mercedes die links van je voorbij komt stuiven, snijdt je brutaal de pas af.
Je moet flink op de remmen staan.
Zat ik achter het stuur? Zat ik? Zou ik?
Nee. Nee natuurlijk niet.

Er is geen parkeerplaatsje meer vrij in de straat waar je woont. Je rijdt het blokje om en laat je wagen achter bij een parkje. En daar staat hij plotseling voor je: een zwerver - een duivel uit een doosje.
‘Christ,’ mompelt hij. ‘Christ! Christ! Christ!’
Hij draagt, ondanks het gure weer, geen jas. Alleen een roodzwart ruitjeshemd. Je herinnert je het portret van Christopher Marlowe: zijn hemd, zwart en rood.
Een jonge vent, lang en mager. Bleek ook. Met van die spottende ogen die dwars door je heen lijken te kijken. Lange sluike haren. Pluizig baardje. Hij wasemt een doordringende dranklucht uit en staat ook bepaald onvast op zijn benen.
Je zwaait dreigend met je paraplu. Die heb je speciaal meegenomen om mij van je af te meppen, als dat nodig mocht zijn.
‘Laat me met rust,’ sis je de jongeman toe. ‘Laat me met rust of…’
‘Ik wilde gewoon efkes met je meelopen, poppetje! Meer niet!’
Hij raakt je inderdaad met geen vinger aan. Maar hij blijft wel met je meelopen.
En jij, jij begint te rennen.
En hij, hij rent met je mee.
En jij, jij struikelt en valt pardoes in een plas.
En hij… hij lacht hikkend.
‘Enig idee waarom een dom blondje de luiers van haar baby pas om de maand ververst?’ hikt hij.
Je schudt het hoofd.
‘Op de doos stond: tot tien kilo!’
En hij zwalpt er vandoor.
En jij?
Jij krabbelt recht, moeizaam en doornat.
Jij zwalpt naar huis.
Jij gooit de deur achter je dicht.
Jij hoort de telefoon overgaan.
Jij kijkt op de klok: het is precies 00.00 uur.
Niet opnemen, denk je.
Want ík ben dààr, aan de andere kant van de lijn.
Je weet het zeker. Ik ben daar.
Ik.
Ik zal je uitlachen.
Omdat ik je zo de daver op het lijf heb gejaagd.
En waarvoor?
Voor niks.
Ik ben het.
Je weet het zeker.
Ik.
En je neemt niet op.
Je hebt er de kracht niet meer voor.

Meningen van een Dom Blondje:

Een psychopaat die boeken schrijft onder het pseudoniem Chris Marlowe, omdat hij gelooft dat de geest van Christopher Marlowe in zijn lichaam woont. De Christopher Marlowe die niét stierf in 1593, in Deptford, maar die onderdook in Vlaanderen en daar de stukken van William Shakespeare schreef…
De psychopaat wil ‘dat de wereld het weet’… en wie is de persoon bij uitstek om dit nieuws aan de openbaarheid prijs te geven en hem in één moeite door voor het oog van de wereld te rehabiliteren?
Die persoon bij uitstek, dat is een dom blondje.
Zoals dat wel meer het geval is bij psychopaten, heiligt het doel de middelen. Als je wat nukkig begint te doen, neemt hij al gauw zijn toevlucht tot bedreigingen, maar zelf ten tonele verschijnen doet hij niet. No way.
Dat lef heeft hij niet. Denk je.
Opnieuw voel je je gesterkt, omdat er in wezen niets gebeurd is op de zwarte vrijdag die ik je voorspelde.
Tegelijk ben je diep onder de indruk van mijn inlevingsvermogen. Want precies in het feit dat er niets gebeurde, zat de ‘straf’ die ik voor jou in petto had, besef je. Precies in de inktzwarte nachtmerrie waarin dat wachten op niets resulteerde...
Maar toch, maar toch…
Je voelt je gesterkt, ongetwijfeld. Omdat je er eindelijk in geslaagd bent een werkhypothese te formuleren, waarmee je de merkwaardige inhoud van mijn brieven kunt verklaren en uitzicht meent te krijgen op mijn oogmerken en mijn finale doelstelling.
Als je hypothese overeenstemt met de werkelijkheid en je komt tegemoet aan de wensen en verlangens van je virtuele correspondent, dan maak jij eigenhandig een eind aan een succesvolle en nog steeds veelbelovende carrière als kritikaster (m/v).
Je schrijft het literair-historische essay dat ik bij je heb besteld en rehabiliteert in één moeite door de schrijver die je voorheen zo hebt verguisd. Je schrijft jouw boek naar het gekende recept van de door jou zo verfoeide Chris Marlowe: ‘Boeken over historische mysteries doen het vrij aardig, tegenwoordig. Vraag het maar aan Chris Marlowe. Zijn recept is eenvoudig: voeg aan het historisch mysterie een psychopaat toe en een snuifje magie, breng het op smaak met een quasi-literair stijltje en enige trendy randverschijnselen, en giet de hele zooi in de vorm van een thriller.’ En wat zal het resultaat zijn?
Een publiek succes, welzeker. Een instant bestseller.
Daarna: het Zwarte Gat. Het Totale & Algehele Niets.
Want andere boeken in hetzelfde genre zitten er niet in.
Je carrière als professionele kritikaster (m/v) mag je wel op je buik schrijven - uit de literaire commissies weggehoond, in het weldenkende literaire milieu met een scheef oog bekeken en voor academici en andere intellectuelen een voorwerp van spot geworden: ‘Heeft zij een slag van de molen gekregen? Wat heeft haar in godsnaam bezield? Vanwaar deze onaangekondigde, algehele & totale ommezwaai? Hoeveel vertrouwen kunnen wij nog stellen in en hoeveel geloof mogen wij nog hechten aan het oordeel van een kritikaster (m/v) die compleet het noorden is kwijtgeraakt, die zich op een dergelijke manier volkomen ongeloofwaardig heeft gemaakt, die zichzelf in diskrediet heeft geschreven en het gild waartoe zij behoorde evenzo?’
Het antwoord is: nul komma nul.
Nul komma nul vertrouwen zul je nog krijgen.
Nul komma nul geloof zal men nog hebben in jou.
Kul, zal men zeggen. ’t Is kut, maar ’t is kul.
En vergeten zal men je niet.
En vergeven zal men je nooit.
Het vuige spel dat je hebt gespeeld. Het masker dat je hebt opgezet. De vloek die je hebt uitgesproken. De onuitgesproken erecode die je hebt verbroken. De integriteit die je hebt verkwanseld.
Nooit & nimmer meer zal men vergeten, zal men vergeven.

En dat zal dan mijn wraak zijn.
Ah, de ondergang van de Titanic!
Dat zal dan mijn werk zijn.
En mijn eigen boeken – de boeken van Chris Marlowe … Zij zullen zo mogelijk nog hogere commerciële toppen scheren. Want jij, mijn kritische blonde eminentie, jij zult de wereld laten weten hoe je tot die ene verbluffende slotsom bent gekomen en op welke manier Chris Marlowe je zo ver heeft gekregen.
Jij zult de wereld laten weten dat Chris Marlowe niet alleen de rechtstreekse literaire erfgenaam is van Christopher Marlowe, maar ook van William Shakespeare.
Jij zult de wereld laten weten dat je jarenlang in onwetendheid gedwaald hebt, dat je drie vreselijke misstappen begaan hebt, dat je kritische vermogens ontoereikend gebleken zijn om de verwantschap tussen Chris en Christopher Marlowe en de grote William Shakespeare te herkennen en dat je mij nodig had om je de ogen te openen en het licht te zien.
Jij zult het grote publiek vertellen dat de vrienden van Christopher Marlowe – Thomas Walsingham voorop - hem onmogelijk ‘met voorbedachten rade’ kunnen vermoord hebben, en dat hij daarom ook niet vermoord wérd in Deptford.
Jij zult in je eigen woorden vertellen hoe een slachtoffer van de pest de rol van het lijk van Christopher Marlowe op zich heeft genomen en hoe de echte Christopher Marlowe, ondergedoken in Vlaanderen, de toneelstukken van William Shakespeare begon te schrijven.
Vertel het me dus nù, mijn dom blondje.
Repeteer het dus nu het nog kan.
Vertel het mij.
Vertel het eerst aan mij alleen en dan… Dan mag je het rustig ook aan de rest van de wereld vertellen.
Asjeblief, mijn ijzeren maagdje… Want ik zou niet graag een In Memoriam schrijven voor mijn IM…

Van de grootste toneelschrijver uit de wereldliteratuur zijn veel stukken bekend, maar niet één versregel, zelfs geen enkele brief die hij eigenhandig heeft geschreven. Er bestaat geen levensecht portret van William Shakespeare en in het jaar van zijn overlijden, 1616, stond niet eens vast welke drama’s hij in feite geschreven had. Pas zeven jaar later gaven collega-acteurs de stukken uit die voortaan als de zijne zouden worden beschouwd.
In de loop der tijden hebben vorsers vaak geopperd dat de schimmige toneelspeler William Shakespeare, over wiens jonge jaren bitter weinig bekend is, slechts een stroman was die door een andere, hooggeplaatste persoon om gewichtige redenen naar voor werd geschoven. Deze man zou een veelzijdige opleiding genoten hebben en ook bekend geweest zijn met de hofetiquette, wat van de armoezaaier William Shakespeare – ooit als stroper voor de rechtbank gesleept – niet gezegd kon worden. Deze man zou dan ook de ware auteur zijn van dit machtige oeuvre, waarin op een diepzinnige wijze zowat alle menselijke hartstochten worden ontleed, en waaruit een enorme kennis blijkt van de hoofse zeden, filosofie en literatuur, geschiedenis, rechtswetenschap en etiquette.
Uiteraard bestaan er allerlei documenten over Shakespeare – sommige zelfs door hem ondertekend -, waaruit blijkt dat hij wel degelijk werd geboren (op 23 april 1564 in Stratford-upon-Avon), op zijn achttiende trouwde (met de acht jaar oudere Anna Hathaway), vader werd (van Susanne en later van de tweeling Hamnet en Judith) en overleed.
Omstreeks 1590 woonde hij in Londen – zijn familie liet hij achter in Stratford - en begon hij stilaan naam te maken in theaterkringen, eerst als acteur en later misschien zelfs als auteur. Zo liet de schrijver Robert Greene zich in een pamflet nogal spottend uit over ‘een komediant die ook toneelstukken schreef’. Volgens Greene was deze vent ‘een parvenu, die met andermans veren pronkte’. Hij noemde hem ‘Shakescene’ (‘de schudder van de scene’). Het was echter pas in 1593, het jaar van Marlowe’s dood, dat de naam ‘Shakespeare’ voor het eerst verscheen op een officiële spelerslijst.
In 1595, twee jaar nadat Christopher Marlowe van het toneel verdween, was Shakespeare mede-eigenaar en dus een van de leiders van Lord Chamberlain’s Men, een theatergroep met een uitstekende reputatie, die vaak optrad voor koningin Elizabeth en later voor koning Jacobus. Hun succes was ongetwijfeld mede het gevolg van de stukken die ze speelden, en die alweer aan ene William Shakespeare werden toegeschreven – een naam die op diverse manieren gespeld werd. In 1599 werd Shakespeare mede-eigenaar van de beroemdste schouwburg uit die tijd, het Globe-theater, en later zou hij ook aandelen verwerven in het Blackfriars theater.
In 1597 kocht de acteur/auteur enkele stukken grond en het op een na grootste huis van Stratford. Hoewel hij nu een welgesteld man was, liet hij ontstellend kleine bedragen, die hij in de loop der jaren had uitgeleend, langs gerechtelijke weg innen. De grote William Shakespeare was met andere woorden een kleinzielige vrek en een woekeraar. Nochtans trok de schrijver van The Merchant of Venice precies ten strijde tegen de plaag van de woeker, zoals Christopher Marlowe dat ook had gedaan in zijn stuk The Jew of Malta. Beide auteurs kunnen trouwens verdacht worden van een niet eens zo latent antisemitisme.
In 1610 of 1611 keerde Shakespeare terug naar Startford, bij zijn familie die hij daar achtergelaten had, om er zes jaar later te overlijden. Hij schreef een testament van drie pagina’s – het testament van een vrekkige zakenman, die zijn wereldse goederen minutieus beschrijft en verdeelt, tot zijn potten en pannen toe. Hij liet zijn vrouw, die zwarte sneeuw had gezien terwijl hij in Londen zat, hun ‘op één na beste bed’ na.
Velen hebben gesteld dat dit testament niet het testament was van een dichter. In Will’s laatste wil kwam geen enkel boek voor, geen toneelstuk, geen gedicht, geen manuscript van welke aard ook. Had hij na zijn Londense jaren dan helemaal niets meer geschreven? En een zo erudiet schrijver als William Shakespeare moest toch wel erg gehecht zijn aan zijn rijkelijke bibliotheek?
‘Niemand kan bewijzen dat Shakespeare van Stratford-on-Avon bij leven en welzijn ook maar één enkel toneelstuk of één enkele brief schreef,’ merkte Mark Twain ooit op. ‘Niemand kan bewijzen dat hij bij leven en welzijn ooit meer dan één brief ontving. Niemand kan bewijzen dat hij ooit meer dan één enkel gedicht schreef.’
Dat ene gedicht in kwestie was dan nog een karamellenvers, zijn grafschrift:
Good friend of Iesus sake forbeare/ To digg the dust encloased heare:/ Blest be ye man yt spares thes stones/ And curst be he yt moves my bones. (Vrij vertaald, klinken de laatste twee regels als volgt: Gezegend zijt gij die spaart mijn botten,/ hij die mijn rust verstoort, kan oprotten.)
Tot dusver werden er meer dan vijftig kandidaten ontdekt die de drama’s en sonnetten van Shakespeare hadden kunnen schrijven. Onder hen de staatsman en filosoof Francis Bacon, die alles had waar het Shakespeare aan ontbrak: een klassieke opleiding, contacten met de adel en een gedegen juridische kennis. Jammer genoeg voor Bacon legde hij nooit enige waardering aan de dag voor het theater en waren de gedichten die hij schreef niet bepaald staaltjes van hoogstaande poëzie.
Onder de talloze kandidaten treffen we ook de toneelschrijver Ben Jonson en diverse leden van de Engelse aristocratie aan, van wie werd aangenomen dat het voor een edelman ongepast was verzen te schrijven of in een toneelstuk een politieke mening te verkondigen. Maar zelden werd de kandidatuur van deze heren gesteund door min of meer sluitende bewijzen.
Van al deze would be Shakespeare’s beschikt Christopher Marlowe – indien hij niét omkwam in een ordinair kroeggevecht in het jaar 1593 – over de meest geloofwaardige geloofsbrieven. Hij wàs al een groot dichter en toneelschrijver toen hij op jeugdige leeftijd ‘overleed’; hij had een universitaire opleiding genoten en hij was bekend met de hoofse zeden en gewoonten.
Minder dan twee weken na de ‘schijndood’ van Christopher Marlowe verscheen er van de in werkelijkheid ondergedoken of verbannen dichter een episch liefdesgedicht, Venus and Adonis, voorzien van een opdracht aan een edelman en vriend van Marlowe, maar ondertekend als ‘William Shakespeare’ – zowat het officiële debuut in druk van de voorheen onbekende poëet met deze naam.
Dit is althans de thesis van de ‘Marlovians’, die van mening zijn dat de ondergedoken Christopher Marlowe verantwoordelijk is voor het werk van Shakespeare.
De opdracht opent met een Latijns citaat uit de vijftiende elegie van het Eerste Boek van Ovidius’ gedichten, die eerder al door Marlowe was vertaald. ‘Na zijn dood ontvangt ieder man waar hij recht op heeft,’ schreef Marlowe daarin. ‘En hoewel de dood mijn beenderen roostert in het vuur van de begrafenis, zal ik leven,/ en terwijl de dood me neerdrukt, zal ik nog hoger klimmen.’
Het jaar daarop verscheen een ander episch gedicht onder hetzelfde pseudoniem. The Rape of Lucrece is een sombere vertelling over verloren eer en wroeging, die eindigt met zelfmoord en… eeuwigdurende verbanning. Dit laatste thema komt in het werk dat aan Shakespeare wordt toegeschreven trouwens veelvuldig voor, evenals het thema van ‘de vermeende dode’.
Voorbeelden? Slechts één uit de vele: Romeo and Juliet, 1597. ‘Ha! Banishment! Be merciful, say “death”/ For exile hath more terror in his look, / Much more than death. Do not say “banishment”.’ – Romeo verkiest met andere woorden de dood boven verbanning!
Elders in Romeo and Juliet droomt Romeo ervan dat zijn meisje hem dood aantreft, merkt hij op dat het vreemde dromen zijn waarin een dode man nog kan nadenken, en krijgt hij vervolgens ‘leven ingeblazen met een kus’. In Venus and Adonis is het Adonis die Venus ‘leven inblaast met een kus’ en in een gedicht dat Marlowe nog tijdens zijn ‘officiële leven’ schreef, Hero and Leander, gebeurt in identieke bewoordingen nog eens net hetzelfde.
In de verzen 1424 tot en met 1429 van The Rape of Lucrece is Lucrece in contemplatie verzonken voor een wandtapijt van de Trojaanse Oorlog. Ze merkt op dat ‘voor het beeld van Achilles een speer staat/ gekneld in een gepantserde hand; hijzelf erachter blijft ongezien/ behalve dan door het geestesoog’. Merkwaardig toch hoe voor de held Achilles ‘a spear’ staat, waardoor men de held niet meer fysiek kan waarnemen… Is het niet zo dat ook het beeld van Marlowe werd vertroebeld door Shakespeare, die er als het ware vóór ging staan? Die zijn naam op de werken van Marlowe zette? Met goedkeuring van Marlowe, jazeker. Het kon niet anders. Maar steken blééf het. De noodzaak nam de pijn niet weg.
Het wandtapijt was er overigens één van het type dat gemaakt werd door Julio Romano uit Mantua. Zijn naam duikt ook op in A Winter’s Tale; het is één van de zeldzame keren dat ‘Shakespeare’ een bestaande artiest bij name noemt. Heeft Marlowe ook een tijdje in Italië ondergedoken gezeten?
‘Ik sterf, het schandaal zal mij overleven,’ zo lezen we verder nog in The Rape of Lucrece… In Sonnet 74 dat aan ‘Shakespeare’ wordt toegeschreven, keert hetzelfde thema terug en is er bovendien sprake van een arrestatie, een lichaam dat door toedoen van een dolk dood is achtergebleven en het niet toekennen van een borgsom. Het zijn elementen die we kennen uit het levensverhaal van Marlowe, niet uit dat van Shakespeare.
Sonnet 73 van ‘Shakespeare’ heeft het dan weer over de asse van een jeugd en een doodsbed waarop een vuur moet uitgaan, ‘consum’d with that which it was nourish’d by’ (verteerd door dat waarmee het gevoed werd). Het ook in deze bladzijden reeds genoemde, beroemde portret van Christopher Marlowe werd aangetroffen in het Corpus Christi College, waar hij studeerde. In de linkerbovenhoek droeg het een inscriptie met de datum, zijn leeftijd en zijn motto: ‘ANNO DNI 1585… AETATIS SVAE 21… QVOD ME NVTRIT ME DESTRVIT’. Oftewel: ‘In het Jaar Onzes Heren 1585, op de leeftijd van 21 jaar… Wat mij voedt, vernietigt mij.’ Is het een toeval dat het motto van Marlowe figureert in een gedicht van Shakespeare?
Gedurende vijftien jaar zou Marlowe de stukken van Shakespeare blijven schrijven, stellen de ‘Marlovians’. Pas in 1623, dertig jaar nadat Marlowe van de scene verdween en zeven jaar na de dood van zijn ‘stand-in’ uit Stratford, werden de Shakespeare-stukken van Marlowe verzameld en uitgegeven in de beroemde First Folio.
De dood van de grote Shakespeare had oorspronkelijk totaal geen indruk gemaakt op de literaire incrowd, alsof iedereen de woorden van Robert Greene geloofde – die overigens ook niet bepaald een vriend van Marlowe mocht genoemd worden -, namelijk dat hij ‘met andermans veren pronkte’. Maar nu, zeven jaar later, wilde men blijkbaar nog gauw één en ander goed maken en had Ben Jonson het plotseling over ‘de zwaan van Avon’. Merkwaardig genoeg werden de zeer populaire epische gedichten waarmee de carrière van Marlowe’s pseudoniem begon uit deze verzamelde werken weggelaten.
In de ‘postuum’ uitgegeven werken van Christopher Marlowe wemelt het eveneens van vreemde verwijzingen, suggesties en uitspraken. Vijf jaar na de vermeende dood van Marlowe, brengt diens vriend Edward Blount ‘uit respect voor de nagedachtenis van de dichter’, in twee delen het epische gedicht Hero en Leander uit, dat door weer een andere vriend van Marlowe voltooid zou zijn. Blount draagt de uitgave op aan sir Thomas Walsingham, de zeer intieme vriend van Marlowe, en schrijft in zijn inleiding dat zij – Thomas Walsingham en hijzelf – zich niet ontslagen achten van de plichten die ze hebben ten opzichte van hun gemeenschappelijke vriend. Ook niet nadat ze diens ‘ademloze lichaam naar de aarde gebracht hebben’ (duidelijk een dichterlijke overdrijving, want het lijk van de persoon die moest doorgaan voor Christopher Marlowe werd erg haastig gedumpt in een armoedig graf).
‘Want hoewel het oog daar voor altijd afscheid heeft genomen van dat geliefde voorwerp,’ schrijft Blount verder nog, ‘heeft de indruk van de man die ons dierbaar was en die leeft na het leven in onze herinnering, in onze geest verdere begrafenisrituelen opgeroepen, die wij verplicht zijn aan de afgestorvene.’
Hoewel er voortdurend sprake is van dood en begrafenisrituelen, krijg je onwillekeurig de indruk dat hier iets anders gezegd wordt dan er staat. Door de wat vreemde en verwarde formulering heeft de tekst een dubbelzinnig karakter gekregen, alsof men praat over een ‘schijndode’ tegenover wie men nog verplichtingen heeft. Of zoek ik nu spijkers op laag water?
Goed, laten we het dan nog even over Thomas Thorpe hebben… Net zoals Blount was Thorpe een uitgever die ervoor zorgde dat de werken van Marlowe in druk bleven tijdens zijn ‘eeuwigdurende ballingschap’. In een brief aan Blount heeft Thorpe het over Chris Marlowe, ‘van wie de geest of het Genie werd waargenomen, wandelend over het kerkhof, in – op zijn minst – drie of vier lakens gewikkeld.’
Thorpe laat zich nogal ironisch uit over de geruchten die de ronde doen over hun gemeenschappelijke vriend. Zijn formulering getuigt ook van weinig respect voor die overleden vriend, gesteld dat hij werkelijk dood zou zijn. Is hij dat niet, dan wordt de toon van Thorpe’s brief plotseling veel juister. Dan zit hij zich hier gewoon vrolijk te maken over de domme buitenwereld, want hij en Blount – samenzweerders onder elkaar – weten wel beter. Zij werden immers ingewijd in het geheim!
Nog een laatste vraagje, bij wijze van uitsmijter… Kende Christopher Marlowe de acteur uit Stratford-on-Avon en wist hij dat die graag zijn naam zou lenen aan de mystificatie die door Marlowe en zijn invloedrijke vrienden werd opgezet?
Het is mogelijk. Het is in ieder geval een feit dat één van de bekendste stukken van Christopher Marlowe, Tamburlaine the Great, dat bijzonder succesvol was in de jaren voor Marlowe’s ‘dood’, wemelt van metaforen waarin het werkwoord ‘to shake’ en het zelfstandig naamwoord ‘spear’ prominent aanwezig zijn.
‘Thy words are swords’ stelt Marlowe in dat stuk – ‘uw woorden zijn zwaarden’. En vervolgens: ‘Now Turks and Tartars shake their swords at thee.’ – ‘Shaking their swords, their spears…’ – ‘His spear menaces death and hell.’ – ‘Lances shaking in the air…’ – ‘With shivering spears…’ – ‘Leaves that autumn shaketh down…’ – ‘So shall our swords, our lances…’ – ‘I long to break my spear upon his crest…’ – ‘He now is seated on my horsemen’s spears…’ – ‘Death, sitting in scarlet on their armed spears.’ – ‘With their quivering spears…’

DOM BLONDJE - deel 7 bis

2006-07-04T17:00:00.000+02:00

Kijk eens…

… hoeveel tijd er weer voorbij is gevlogen! En ik heb nog altijd geen antwoord gegeven op de test die je me hebt voorgeschoteld! O ja, ik heb al wel verteld welk citatenboek je gebruikt hebt, maar ik heb het citaat dat aan Marlowe werd ontleend vooralsnog niet aangeduid.
Dat is duidelijk, denk je: dat citatenboek heb ik hier in jouw huis ergens zien rondslingeren, toen ik inbrak om al die verborgen cameraatjes en minuscule microfoontjes te verstoppen.
Nu zal ik me wel voor het hoofd kunnen slaan, denk je, omdat ik dat boekje niet meegenomen heb. Maar ja, dan zou ik een spoor nagelaten hebben in je huis… en hoe hard je ook hebt gezocht, je hebt daar tot dusver geen enkel spoor van mij aangetroffen. Geen kruimel. Zelfs niet bij Willy Cringspier. Voor de Willy Cringspier Eend. Ik heb daar blijkbaar heel erg hard mijn best voor gedaan, denk je.
En:
Hij zal nu wel met een kater zitten, denk je.
Want hij weet het antwoord niet, denk je.
Nu probeert hij tijd te winnen, denk je.
Maar dan krijg je ’t plots weer benauwd. Wat als je plannetje is mislukt? Wat als ik helemaal niet geïmponeerd ben door dat sluwe geintje van een dom blondje, maar nu pas echt woest ben geworden?
Nu goed, wellicht is het nog niet echt tot dat bekrompen schoolfrikkenbrein van jou doorgedrongen, schatje, maar ik heb je een paar postjes terug een ultimatum gesteld.
Een ‘ultimatum’… Dat is een moeilijk woord voor wat de Dikke van Dale – die zul je daar bij jou thuis in je hoedanigheid van kritikaster (m/v) ook wel ergens rondslingeren hebben, zeker? - ‘een laatste voorwaarde’ noemt, een ‘eis waarvan de afwijzing een oorlogsverklaring ten gevolge heeft’.
Ik heb je heel duidelijk en onomwonden verteld dat een afwijzing van mijn eis niet alleen gevolgen zal hebben voor je virtuele levensloop… en je beantwoordt mijn ultimatum met een uitdaging.
Je onderschat mij, liefste schat…
En dat zou wel eens kwalijke gevolgen kunnen hebben, mijn ijzeren maagdje.

Anderzijds heb je het geluk ook aan jouw kant.
Jij hebt mazzel, ja… jij hebt de – zoals ze dat zo sappig uitdrukking in het Antwerps dat jouw moedertaal is – ‘hoerenchance’ mij te treffen in een vergevingsgezinde bui.
Komt daar nog bij dat ik je inderdaad nog kan, moet en zal gebruiken.
Dat er niet zo meteen wisselstukken voorradig zijn voor jou.
Ik zal je openlijke uitdaging aan mijn adres deze keer dan ook niet interpreteren als een regelrechte oorlogsverklaring.
Deze keer niet, nee.
Ik zal genadig zijn.

Wat nu die dwaze test betreft. Is het ooit al tot dat onder het stof van schoolkrijtjes bedolven brein van je doorgedrongen dat die werkelijk nèrgens op slaat?
Stel dat ik je vijf citaten geef en één ervan is van een ex-schoolfrik annex kritikaster (m/v), ons allebei welbekend. Vis jouw woorden er maar eens uit, mijn suffe jufje. Je hebt 20% kans om juist te gokken… want een gok is en blijft het.
Zelfs al slaag je erin het citaat uit één van je kritieken aan te duiden, dan betekent dat nóg niets. En jij debuteerde slechts vier jaar geleden als kritikaster (m/v); ik debuteerde vier eeuwen geleden.
Zou jij je, vier eeuwen na datum, nog herinneren welk zinnetje het jouwe was, mijn duffe jufje? Bovendien heb ik die zinnen in het Engels neergeschreven en niet in het lelijke Nederlands waarin ze werden vertaald en waarin jij ze weergeeft.
Vertalen is altijd verraden. Dat zou jij toch moeten weten, mijn juffe mufje?

Ik weet dat Marlowe leeft, dat hij leeft in míj.
Dat is voor mij voldoende, en dat zou het ook voor jou moeten zijn. Maar blijkbaar is dat niet zo, en dus dient dit domme blondje streng gestraft te worden.
Nee, doe het nog maar niet in je slipje met bloemetjesmotief, ik zal mijn ultieme dreigement nog niet ten uitvoer brengen. Dat zou even dom zijn van mij als jij bent geweest toen je dat dwaze testje bedacht, dat veeleer thuishoort in een blad voor dynamische jonge vrouwen – pak weg Flair – dan in een ernstige missive.
Wees gerust, schatje, en slaap zacht: ik zal je wel op een andere wijze overtuigen van het onomstotelijke feit dat ik ben wie ik beweer te zijn en dat jij in mijn macht verkeert en dat jij bijgevolg alles zult doen wat ik wil dat je doet.

Nog enkele dagen slapen en het is weer vrijdag, en hoewel deze vrijdag niet op een dertiende valt, maar op een veertiende... wordt het een zwarte dag voor een dom blondje dat zo graag een ijzeren maagd wil zijn en blijven.
Neem dat maar aan van:

Je enige echte
Chris Marlowe

DOM BLONDJE - deel 7

2006-07-04T16:53:00.000+02:00

Een Enveloppy in mijn Floppy!

O ja, mijn dom blondje, ik heb best wel gemerkt dat je geprobeerd hebt een mailtje te versturen. Er zat een enveloppy in je floppy-drive!

Of beter: je hebt weer wat comments achtergelaten bij deel 6.
Want van mij heb jij nu al een hele tijd geen enveloppy in je floppy gekregen hé? Neenee, van het virtuele front geen nieuws. Urenlang. Dagenlang. Wekenlang. Niks. Noppes. Nul. Zéro.
Tot nu... 't Is vele véle graden in de schaduw en in de zon is 't nog meer van dattum en...

Je denkt al dat je je slag thuis hebt. Als ik niet wil afgaan als een gieter, moet ik slagen in jouw test. Zo simpel is dat. Denk je.
Je hebt moed geput uit mijn stilzwijgen van de afgelopen weken, zoveel moed dat je je zelfs de straat op waagde om de dringende boodschappen te doen die je al heel die tijd hebt uitgesteld – sinds je mijn eerste post ontving om precies te zijn.

The First Post!

Je durfde zelfs de versterkte vesting van je huis waar je je had opgesloten even maar, heel even maar te verlaten.
Waarom ook niet? Je besefte maar al te best dat ik zelfs dààr was geïnfiltreerd en als een geest rondwaarde binnen jouw muren. Ze konden je alleen maar een illusie van veiligheid geven, die muren van je.
Je putte moed uit mijn stilzwijgen, maar toch… Maar toch…
Uit je ooghoek meende je me soms te kunnen zien, zowel binnen de muren van je huis als daarbuiten: een tengere jongeman met sluike bruine haren en een pluizig baardje.
De lichtjes gebogen schaduw op die deur… ben ik dat?
Dat teken aan de wand… ben ik dat?
Met je commentaartje meen je nu het monster van de wild om zich heen klauwende paranoia bezworen te hebben… Maar toch hoor je nog steeds de treden van de trap kraken onder voetstappen die je aan mij toeschrijft, meen je nog altijd een glimp van mij te zien verschijnen in de spiegel in de gang en mijn hete adem strijkt over je hals als je in bed ligt en bang het licht aanknipt, over je hals en je buik en…
Oké oké, je durft de straat weer op. Je durft de confrontatie weer aan met een stad die vol is van perfecte vreemdelingen, onbekenden die door je heen kijken, mannen die de vormen van je borsten en billen aftasten en je uitkleden met hun ogen en je nafluiten en…
En ieder van hen kan ík zijn.

Die commentaartjes van je, die toverwoorden… Ze hebben je verse kracht gegeven. Als je mij nu in je verbeelding ziet, zie je de tengere jongeman met de sluike bruine haren en het pluizige baardje door een doolhof van eindeloze bibliotheekgangen dwalen, schuwe en wanhopige blikken werpend op de ontelbare boeken om hem heen. Hier moet zich ergens dat fameuze citatenboek bevinden… Maar wààr?
Ook het Internet zal me deze keer niet kunnen helpen. Je weet dat er een site bestaat waarop fanaten de kernwoorden uit het omvangrijke oeuvre van Shake-Our-Speare (ook bekend als S.O.S.) hebben gecatalogiseerd. Het is voldoende een bepaald kernwoord in te tikken om meteen de context te krijgen waarin Shake-My-Speare (ook bekend als S.M.S.) dat woord ooit heeft gebruikt.
Ideaal natuurlijk om aan Shake-Our-Speare ontleende citaten op het spoor te komen. Maar uiteraard ben je niet zo dom geweest een citaat van Shake-My-Speare in je lijstje op te nemen. Nee, mijn enige kans om een juist antwoord te geven, bestaat erin de Verzamelde Werken van Christopher Marlowe door te ploegen. En dat is makkelijker gezegd dan gedaan…
Het idee verschaft je een zeker… genoegen. Je voelt je zowaar opnieuw een ongenaakbare amazone, die de teugels van haar leven strak in handen houdt. Jou krijgt CM niet klein, denk je. Jou niet.
Het spijt me evenwel, mijn teergeliefde domme blondje, je hierbij te moeten meedelen dat je me precies met die dwaze test van je het wapen in handen hebt gespeeld dat jou geheel en al zal ontwapenen… omdat ik dank zij dit schitterende ideetje van jou eens te meer kan bewijzen dat ik werkelijk àlles van je weet en dat ik je gedachten lees als waren die een open boek voor mij.
Het citatenboek waarvan je gebruik hebt gemaakt is al meer dan dertig jaar oud en wellicht is het reeds een tijdje verdwenen uit zowel de bibliotheek- als de boekhandelrekken. De Citaten Omnibus van C. Buddingh’… ik zou lang mogen zoeken hebben als ik niet wíst welk werkje je op het oog had. Niet dat ik het nodig heb om je te vertellen welke quote van Christopher Marlowe afkomstig moet zijn, hoor… Maar zo zie je maar weer hé: je kunt werkelijk níks geheim houden voor mij.

Je virtuele virus

DOM BLONDJE - deel 6

2006-06-21T14:33:00.000+02:00

HET DICHTERESJE AAN DEN ARBEID

Ik graaf zo diep in ’s mensens wezen
Op zoek naar hun achillespezen,
Hun zwakke plek die ik ontbloot
Als zag ik daar een entrecote,
Doorweefd – of moet het zijn: doorwoven?
Zou ik hem bakken, zou ik hem stoven? –
Maar wacht, ik dwaal weer af…
’t Is toch wel straf, ’t is toch wel straf.

Ik graaf zo diep in ’s mensens wezen
Op zoek naar hun achillespezen,
Hun zwakke plek die ik ontbloot
Als zag ik plots in infrarood
Dwars door hun hele psyche…
Of neen, dat is een cliché.

Ik graaf dus diep in ’s mensens wezen
Op zoek naar hun achillespezen.
Zo graaf ik dieper nog dan ’t bot…
Maar gaat dat bot dan niet kapot?
En speelt mijn fantasie me parten?
En zou ik dan niet beter starten
Met: ‘Ik graaf zo diep in ’s mensens wezen
Op zoek naar hun achillesprothese?’

Allez, komaan, weer van tevoren,
Een meesterwerk wordt hier geboren!
Ik graaf zo diep in ’s mensens wezen
Op zoek naar hun achillespezen…
Ik graaf als in een waterput…
Ach… Zut!

IM,
(= IJzeren Maagd)

Daar moet je toch wel even van slikken, hé mijn ijzeren maagdje? Ik drijf het spelletje wel érg ver hé? Vooral dat einde… Dat zijn toch geen grapjes meer hé?
Voortdurend duikt het volledig witte blad uit je website weer op in je gedachten. Levensloop: blanco…
Heeft de vent die zich Chris Marlowe noemt je levensloop inderdaad gewist? Op het eerste gezicht lijkt dat onmogelijk. In dat geval dient hij immers je wachtwoord te kennen… en dat kent niemand, daar let je wel voor op! Die vriendelijke vent van op de krant die je website heeft geïnstalleerd, heeft zelfs even discreet het hoofd afgewend toen je het wachtwoord intikte!
Maar ík ken jouw wachtwoord, schatje… Geloof je me nu als ik zeg dat ik àlles van je weet? Ik ken je wachtwoord…
Je schudt het hoofd. Deductie. Dat moet het zijn. ‘Hij is er achter gekomen door simpelweg te deduceren…’ Waar is zij beroemd mee geworden? Haar wekelijkse radiopraatje. Hoe luidde de titel van deze kritische radiofonische parel? Met de pen in de aanslag… Een wachtwoord mag maar zeven aanslagen tellen… A1-A2-N3-S4-L5-A6-G7.
Voilà, zo simpel is het. Denk je.
Maar zo simpel is het niét, schatje. En ergens diep in jou weet je dat maar al te best.
Tot nu toe heb je er nooit echt bij stilgestaan toen ik het had over de levensloop op je website die was verdwenen. Hij heeft gewoon gezien dat die foetsie is en maakt daar nu dankbaar gebruik van, dacht je, door te beweren dat híj die gewist heeft. Maar nu ik je zo ronduit bedreigd heb en je er wat dieper bent over gaan nadenken…
‘Als hij mijn levensloop gewist heeft, moet hij mijn wachtwoord kennen.’
Ik ken je wachtwoord, dat is nu wel bewezen. De stelling dat ik je levensloop eigenhandig gewist heb, mag dus allerminst afgeschreven worden als louter bluf.
Maar àls ik je wachtwoord ken, kunnen dan ook mijn andere stellingen nog beschouwd worden als louter bluf? Dat ik alles van je weet, om maar iets te zeggen. Omdat ik je zie. Omdat ik je voor me zie. Voortdurend. Lichaam en geest. Omdat ik in je kijk. Omdat ik een inkijkje heb in je ziel. Omdat ik…
Rarara, wie ben ik?
Of beter: wàt ben ik?
Ik beweer Chris Marlowe te zijn… en je moet het toegeven – zij het met de nodige tegenzin – dat ik zowat dezelfde stijl hanteer van Chris Marlowe: lange, vloeiende zinnen met veel herhalingen, afgewisseld met korte frases, melodieus en ritmisch, bijna muzikaal. Ze lijken probleemloos uit zijn pen te vloeien en je bent daar altijd een beetje afgunstig op geweest: jij die elke zin moet slijpen en polijsten voor hij eindelijk een beetje leesbaar wordt.
Natuurlijk heb je in je Verzamelde Kritieken altijd wat smalend gedaan over dat ‘stijltje’ van Chris Marlowe. Je hebt mij ervan beschuldigd goedkope effecten na te jagen. Dat stijltje, schreef je, was toch niets meer dan een laagje glitter om een gebrek aan diepgang te maskeren? Dat stelde toch niks voor dan wat oppervlakkige Spielerei met de taal? Maar in wezen werd die kritiek, net zoals die hele Verzamelde Kritieken van jou, je ingegeven door pure jaloezie, mijn schatje, geef het maar toe.
Nijd. Afgunst. Dat zijn de sleutelwoorden. Afgunst omdat ik een dichter ben en jij nooit een dichteres zult zijn, zelfs al doe je nog zo hard je best. Men wordt nu eenmaal als dichter geboren… of als kritikaster (m/v).
Als ik schrijf, schrijf ik met een souplesse die men ook terugvindt bij lange afstandslopers. Omdat zij voorbestemd zijn om te lopen, zoals ik voorbestemd ben om te schrijven. Omdat dit – schrijven - mijn meest natuurlijke houding is. Wat van jou allerminst gezegd kan worden, neem dat maar van me aan.
Je hebt datzelfde moeiteloze en soms mateloze leegvloeien aangetroffen in de boeken van Chris Marlowe, en nu vind je dezelfde kenmerken terug in mijn brieven… ‘Alsof het voldoende is dat hij achter zijn computer gaat zitten,’ denk je, ‘en dat als gevolg van dié handeling alleen al de zinnen in een niet te stuiten opwelling uit hem wegstromen… Zomaar…’
En daar zit je nu.
Daar zit je een tijdje stom te staren naar je computer.
Sinds een goeie maand heb je een nieuwe PC, een prachtding dat – zoals dat meestal het geval is met die prachtdingen – af en toe gemene kuren heeft. Zo blokkeert je CD-rom speler geregeld, met nu en dan een nare crash tot gevolg. De elektronische hulpdiensten hebben je verteld dat het wel een virus zal zijn…
Een virus…
Het Chris Marlowe Virus.
Wat weet je eigenlijk van Chris Marlowe?… Wat iedereen weet: zo goed als niks, dus. Dat hij geen interviews toestaat, behalve die ene keer toen hij wel met een aantal fans wilde chatten. (Vraag: ‘Hebt u ook specifieke rituelen voor u met de schrijfarbeid begint?’ – Antwoord: ‘Ja, ik zet mijn tekstverwerker aan.’)
Er zijn geen foto’s, geen persoonlijke gegevens van hem bekend. Hoe oud hij is, hoeveel minnaars/minnaressen (schrappen wat niet past) hij heeft versleten, welk soort muziek zijn voorkeur wegdraagt, of hij voor de legalisering van softdrugs is en of hij slaapt in boxer shorts of pyjama.
Hij schuwt kwebbelprogramma’s op de radio en hij mijdt televisie-optredens als de pest. Hij is een geest. Een ghost-writer in de meest oorspronkelijke zin van dat woord. (‘Alleen het werk is van belang,’ zei hij nog tijdens dat chatmoment op het Internet. ‘Alleen het werk…’)
Lijkt hij écht op de historische Christopher Marlowe?
Je vraagt het je af.

Het CM Virus

DE RECENSENTE

Wanneer ik mijn recensies schrijf
Wordt ’t mij soms zwaar te moede.
Denk niet dat ik als tijdverdrijf
Daar uren zit te broeden!

Wat is er slecht, wat is er puik,
Dat is verdraaid niet simpel.
Zodra ik zit plooit in mijn buik
Dan ook een dikke rimpel.

En ik denk na, ik storm brain
Tot beide oren tuiten.
Dan grijp ik naar een dobbelsteen,
Ik gooi en hij zal stuiten.

Maar neen, ook dat is te riskant,
Stel dat ik dan zal loven
Een boek dat in een andere krant
Vol walg werd weggeschoven.

Het is dus veiliger, lijkt mij
Om alles af te kraken.
Met wat goeie raad erbij
Zal ik wel indruk maken.

Het Verzameld Werk van Chris Marlowe

De boeken die je van Chris Marlowe te recenseren hebt gekregen, heb je achteraf steevast naar De Slegte gedragen. Als we je Verzamelde Kritieken mogen geloven, tenminste. In werkelijkheid bewaar je die natuurlijk gewoon op zolder.
Je bent er nog even wezen in snuffelen. Zonde dat je ze destijds meestal alleen maar diagonaal gelezen hebt. Drie boeken heeft Chris Marlowe tot dusver gepubliceerd. Stuk voor stuk bestsellers, eerst in eigen land, daarna ook daarbuiten. Stuk voor stuk historische griezelromans.
Zijn debuut – Vrouwenvel – was geïnspireerd door een anecdote die Edmond de Goncourt (één van de broertjes Goncourt, ook bekend dank zij de naar hen vernoemde, meest prestigieuze literaire prijs van Frankrijk) in 1862 in zijn dagboek verhaalde: ‘Vandaag heb ik een gek, een monster, een van die mensen op de rand van de afgrond bezocht. Door hem heb ik, als door een gescheurde sluier, een glimp opgevangen van een gruwelijke geaardheid, een angstaanjagende kant van de Engelse aristocratie: wreedheid in de liefde en losbandigheid die pas geniet bij het laten lijden van een vrouw.'
Het monster over wie Edmond het hier heeft, is niemand minder dan Fred Hankey, die de broertjes Goncourt erop attent maakte dat Parijs minder amusant was dan Londen, omdat je in die stad een huis kon vinden waar je meisjes de zweep kon geven.
Deze Hankey liet zijn boeken graag in mensenhuid inbinden, het liefst in een huid die van een levende vrouw was gestroopt. Hij kloeg erover tegen de broertjes Goncourt dat het vaak nogal moeilijk was aan een dergelijk artikel te komen, maar gelukkig had zijn vriend Richard Burton – de ontdekkingsreiziger die onvervaard door de binnenlanden van Afrika trok op zoek naar de bronnen van de Nijl, en ondertussen ook nog de tijd vond om onder meer de Sprookjes van 1001 Nacht en de Kama Sutra te vertalen - hem beloofd dergelijke huiden voor hem te bemachtigen… van levende negerinnen.
Het hoofdpersonage uit Vrouwenvel koopt op een veiling een boek dat ooit aan deze Fred Hankey heeft toebehoord – een vertaling door Richard Burton van de Kama Sutra. Wat het exemplaar zo waardevol maakt, is dat het inderdaad werd ingebonden in leer, vervaardigd uit ‘vrouwenvel’. Liefkozend laat het hoofdpersonage zijn handen over deze zeer merkwaardige cover glijden… en niet alleen in zijn verbeelding, maar ook in de werkelijkheid lijkt de vrouw aan wie deze huid ooit heeft toebehoord, tot leven te komen…
Je hebt dit debuut van Chris Marlowe ‘het werk van een pervert’ genoemd. Weet je nog, schatje? ‘Hij pretendeert te schrijven over een sensualiteit die de dood overstijgt, in een sensuele taal. Maar vergis u niet: hier is een vrouwenhater aan het woord, een onversneden racist, een labiele geest. Oh… de horror!’
En je hebt gelijk, politiek correct ben ik nooit geweest. Dat was Christopher Marlowe evenmin, hoewel een begrip als ‘politiek correct’ in zijn tijd nog niet was uitgevonden. Als dat wel het geval was geweest, zou men hem ongetwijfeld eveneens ‘een vrouwenhater’, ‘een onversneden racist’ en ‘een labiele geest’ hebben genoemd. Het zijn omschrijvingen die trouwens ook van toepassing zijn op William Shakespeare. Maar dat is niet meer dan logisch. Ware kunstenaars hebben nu eenmaal lak aan dit soort lauwe en laffe morele oprispingen.
Op de achterflap van Het Heilig Gebroed van Brugge, de tweede roman van Chris Marlowe, lees je het volgende: ‘Een mislukt schrijver van griezelverhalen ontvangt van “een vurige fan van zijn werk” het dagboek van een zestiende eeuws inquisiteur, die destijds zijn eigen vrouw ontmaskerd heeft als zijnde een heks en haar ook op de brandstapel heeft gezet. Wanneer hij het portret van deze vrouw onder ogen krijgt, die als twee druppels water op zijn eigen echtgenote lijkt, staat het voor hem vast: hij heeft al zijn tegenslagen te danken aan zijn vrouw… die een heks is.’
Merkwaardig aan deze roman is, dat hij eigenlijk is geschreven als een toneelstuk. In een ‘proloog’ houdt een dokter de volgende korte toespraak: ‘Dames en heren… Zoals u wellicht weet, staat dit centrum vooral bekend om zijn experimentele behandeling van psychische aandoeningen als schizofrenie, mythomanie en paranoia. Door middel van de techniek van het psychodrama, trachten wij de patiënten inzicht te verschaffen in de omstandigheden die hebben geleid tot hun psychisch trauma, om op deze wijze tot een therapeutisch proces te komen. Onder toezicht van speciaal hiervoor opgeleid personeel en met de hulp van streng geselecteerde acteurs en actrices, spelen zij als het ware “de rol van hun leven”. (…) Vanavond, dames en heren, zult u getuige zijn van een dergelijke proeve van experimentele psychotherapie… Mag ik u voorstellen: Het Heilig Gebroed van Brugge…’
Maar is het – bij nader inzien – zo merkwaardig dat ik deze roman in de vorm van een toneelstuk heb geschreven, mijn ijzeren maagdje? Als ik ben wie ik beweer te zijn – niet alleen Chris Marlowe, maar ook Christopher Marlowe – is dat alleen maar logisch. Alweer. Christopher Marlowe was immers in de eerste plaats toneelschrijver.
De Blauwe Tavernier ten slotte, is het relaas van de vervloekte Hope Diamant, die al zijn eigenaars in het ongeluk stortte. De narigheid begon al meteen nadat de Franse ontdekkingsreiziger Jean-Baptiste Tavernier de 112,5 karaat safierblauwe steen ontvreemdde uit een Hindoetempel in Birma, waar hij eeuwenlang had gefonkeld als het alziende oog in een beeld van de afgod Rama. Tavernier verzilverde het pronkstuk na zijn terugkeer in Frankrijk, waar de diamant aangekocht werd door Lodewijk XIV, de Zonnekoning. Kort na de transactie stierf Tavernier aan een onbekende ziekte.
De steen maakte deel uit van de Franse kroonjuwelen en werd gedragen door Marie Antoinette, de echtgenote van Lodewijk XVI – tijdens de Franse Revolutie verloren beiden hun hoofd onder de guillotine. Later kwam het kostbare kleinood in het bezit van de Engelse bankier Henry Thomas Hope, die de diamant ook zijn nieuwe naam gaf. De familie Hope werd gedurende verscheidene decennia bezocht door allerlei onheil – echtscheiding, moord, brand, bankroet, alcoholisme.
De steen verhuisde naar Frankrijk: zijn nieuwe eigenaar pleegde prompt zelfmoord. Vervolgens was het de beurt aan de Russische prins Kanitovsky, die het juweel voor een avond leende aan een actrice van het revuetheater Folies-Bergères. Wellicht in een vlaag van aan waanzin grenzende jaloezie kogelde hij haar nog dezelfde avond neer vanuit zijn loge; een paar dagen later werd Kanitovsky door enkele Russische opstandelingen neergestoken.
Een Grieks juwelier stortte in een ravijn kort nadat hij de diamant verwierf; de sultan van Turkije, Abdoel Hamid II, bijgenaamd ‘Abdoel de Vervloekte’ kocht het juweel voor een duizelingwekkend bedrag en werd vervolgens onttroond. Zijn landgenoot Habib Bey liet de diamant tentoonstellen in Londen; zelf verdronk hij toen een Frans lijnschip nabij Singapore verging. En zo ging dat maar door en door…
Tegenwoordig ligt de edelsteen veilig opgeborgen in het Smithsonian Institute in Washington. In zijn roman laat Marlowe de diamant stelen door een professionele juwelendief, die vervolgens in de steen de meer dan drie eeuwen oude geschiedenis van bloed en lijden weerspiegeld ziet, waarin koningen en bedelaars, dieven en vrouwen van lichte zeden tot waanzin worden gedreven. Hij identificeert zich zodanig met de voormalige bezitters van de steen dat hij niet anders kan dan het volgende slachtoffer van de vervloekte Hope Diamant worden.
‘In de drie boeken die Chris Marlowe tot dusver gepubliceerd heeft, tekent zich een duidelijke lijn af. Het zijn telkens verhalen waarin geflirt wordt met metempsychose of zielsverhuizing; zijn personages zijn paranoïde schizofrenen en/of perverte mythomanen,’ zei je in een cultureel correct laatavondprogramma op de televisie, waarin je iedere week een literair item behandelde in je rubriek Meningen van een Dom Blondje.
Maar laat mij je dit vragen, mijn geprefereerde dom blondje: ‘Wat krijg je als honderd domme blondjes bij elkaar gaan staan?’
Massahysterie.

Telefoontap

Wat voorafging:

Het Domme Blondje belt naar de uitgever van Chris Marlowe. (Zij gaat er namelijk vanuit dat deze mailtjes onmogelijk kunnen afgescheiden worden door een evenwichtige geest. Stel dat dit alles toch een wansmakelijke grap zou zijn van de échte Chris Marlowe. ‘Mesjogge Marlowe’ heb je hem genoemd in de kritiek die De Blauwe Tavernier tot pulp moest herleiden. ‘Mesjogge Marlowe heeft het nodig gevonden nog maar eens een bestsellertje af te scheiden. Oh… de horror!’)

dom blondje (doet haar best om haar meest ijzige toon te vinden): U weet toevallig niet waar uw successchrijver zich in zijn vrije uurtjes zoal mee bezighoudt?
uitgever: Pardon?
dom blondje: Ik heb het over Chris Marlowe.
uitgever: O.
dom blondje: En?
uitgever: Nee, dat weet ik niet.
dom blondje: Hebt u er enig benul van, meneer, dat ik uw schandaalauteur bij uitstek voor de rechtbank kan dagen wegens smaad en eerroof… en misschien ook wegens stalking?
uitgever: Zeg maar… Waarover hébt u het eigenlijk?
dom blondje: Dat vertel ik u later wel nog eens. Voorlopig zou ik het op prijs stellen, indien u zo goed zou willen zijn mij de coördinaten van Chris Marlowe ter beschikking te stellen.
uitgever: De coördinaten van Chris Marlowe?
dom blondje: Zijn echte naam. Zijn adres. Zijn telefoonnummer.
uitgever: Dat is euh… onmogelijk, mevrouw.
dom blondje: Juffrouw. Waarom?
uitgever: Alle correspondentie tussen onze firma en Chris Marlowe verloopt via een anoniem email-adres.
dom blondje: Hotmail?
uitgever: Ja.
dom blondje: Waar om het even wie een mailadres kan openen onder om het even welke naam?
uitgever: Dat is correct.
dom blondje: Maar hoe betaalt u hem dan in godsnaam al die royalties voor al die rotboeken uit?
uitgever: Een anonieme buitenlandse bankrekening…

Maar dat had ik je toch ook zélf kunnen verklappen, schatje? Voor die informatie had je mijn arme uitgever heus niet nodig! Gebruik je informatiesnelweg toch!
Oké… dat is ook weer geregeld, neem ik aan. Einde van het spoor dat je dacht gevonden te hebben. Einde van het glimpje hoop dat je meende te zien oplichten aan het eind van de donkere tunnel waarin je terecht bent gekomen. Ook voor zijn uitgever is Chris Marlowe a perfect stranger, een illustere onbekende.
Nu probeer je wanhopig enige orde aan te brengen in de chaos van je gedachten:

* Wie verschuilt zich achter de schuilnaam Chris Marlowe?
* De échte schrijver Chris Marlowe… of iemand anders?
* Wie komt er in aanmerking om je op deze manier te kakken te zetten/ de stuipen op het lijf te jagen/ het bloed onder de roodgelakte nagels vandaan te pesten?

Je weigert nog steeds te geloven in mijn goddelijke gave: dat ik je zie, met het alziende oog van de ziel; dat ik je innerlijke stem hoor met mijn innerlijk oor.
Je verkiest het nog steeds te geloven in minuscule verborgen camera’s, in afluisterapparatuur die her en der in huis en misschien zelfs tot in je wagen toe moet zijn verstopt.
Best wel paranoïde hoor, zoals je je post doorneemt op zoek naar sporen die erop kunnen wijzen dat ze werd geopend.
Je durft je huis niet meer uit, want je bent bang dat ik daarbuiten op de loer lig met mijn verrekijker-met-infrarood-televizier… en ik zoom in, zoom in, zoom in op jou.
Maar ook in huis voel je je niet langer veilig, want waar heb ik mijn kijk- en luisterspeeltjes in godsnaam verstopt?
Je hebt al twee keer grote schoonmaak gehouden.
Je hebt de spiegel in je badkamer met je ladyshave aan diggelen gegooid. Scherven brengen geluk, zeker?
Je hebt niets gevonden dat ook maar in de buurt komt van een kijk- of luisterspeeltje. O ja, een verloren oorbel… dat wel (die was onder de sofa gerold).
Je denkt: ‘Ik moet iets over het hoofd gezien hebben. Misschien heeft hij zijn alziende ogen verstopt in mijn kijkkastje, zijn alhorende oren in mijn stemmendoos.’
Je demonteert televisie en radio. Je prutst je leeslamp open. Je staat een tijdje broeierig naar je koelkast te staren, maar laat die dan toch maar met rust. Nu valt je blik op je personal computer.
Je kunt àl die apparaten toch niet demonteren? (Toch wel… In een paranoïde vlaag van regelrechte waanzin, bijvoorbeeld.)
In je gedrag tekent zich een duidelijke lijn af. Je flirt met metempsychose of zielsverhuizing. Je bent een personage geworden uit een roman van Chris Marlowe: een paranoïde schizofreen of een perverte mythomaan, kies zelf maar uit.
Zou het je niet veel rustiger stemmen, mijn dom blondje, als je van me aannam, zonder tegenstribbelen, dat ik je kan zien? Dat ik je kan zien, waar en wanneer ik dat wil? Dat ik je innerlijke stem afluister met mijn innerlijk oor?
Wij tweetjes zitten nu eenmaal op dezelfde golflengte. Hello, I love you, will you tell me your name? En die golflengte van ons, die wordt prettig gestoord. Do you read me?
Zodra je zo ver heen bent – dat je gelooft dat ik je kan zien en kan horen, dat ik je gevoelens kan voelen en je gedachten kan denken - hoeft al deze treurige poespas niet langer.
Lever je gewoon aan mij over, schatje… en alles is voorbij.
Lever je gewoon over aan mijn wensen, mijn verzuchtingen, mijn plannen met jou… en alles komt in orde met ons.
Dan hoef jij je niet langer zorgen te maken over deze… randfenomenen. Als je niet oplet, drijven ze je nog tot het soort krankzinnigheid dat je mij tot drie keer toe – namelijk telkens naar aanleiding van het verschijnen van een nieuw boek – in de schoenen hebt geschoven… En dat zou je toch niet willen, hé? Dat zou je toch niet willen?
Maar nee, nee, nee… Je denkt nog steeds – tegen beter weten in - dat je mij, dat je dit virus dat steels in je systeem is geslopen, te lijf kunt gaan met puur rationele middelen.
Jij, de IJzeren Maagd – 100% ratio, 0% emotie.
Het irrationele laat zich evenwel niet bekampen met de wapens van de ratio, schatje. Een emotie laat zich niet tot zwijgen brengen door de rede. Een geest sla je niet knock out en een spook kun je niet opsluiten.
Ik ben overal & nergens, ik heb je gevangen in mijn World Wide Web en je bent aan mijn grillen overgeleverd, liefje, ook al is dat nog niet volkomen tot je brein van domme blondje doorgedrongen.
Je ontsnapt niet aan mij. Ben jij de vlieg, dan ben ik de spin. Hello, I love you, will you tell me your name?
Stel nu, denk je… Stel dat de pulpschrijver Chris Marlowe niét achter deze mailtjes zit die door ene Chris Marlowe werden gesigneerd… wie dan wel?
Wie komt, behalve Pulphoofd Marlowe, nog in aanmerking om mij op deze manier te jennen?
Als je deze oorlog wil winnen, moet je in de aanval gaan – denk je. Moet je die stalker van je vinden voor hij besluit je levensloop niet alleen virtueel te wissen.
Uithuilen bij de politie heeft geen zin. Gesteld dat je het idee al zou kunnen verdragen dat perfecte vreemden, via deze mailtjes, in je diepste, intiemste zelf zouden kijken en in je onwelriekende innerlijke potjes roeren… Nee, dan nog… Dan nog zou de politie niks voor jou kunnen doen.
Deze oorlog moet je alleen winnen. En je kunt het alleen van me winnen door in de aanval te gaan. Denk je. Door je stalker te ontmaskeren voor hij jou geheel en al ontmaskert.
Wie komt er, behalve Pulpkop Marlowe, zoal in aanmerking om je op deze wijze te stalken?
Je pijnigt je hersenen van dom blondje.
Je meent over een paar aanwijzingen te beschikken: hij of zij moet hoe dan ook in staat geweest zijn de levensloop op je website te wissen. Daar had hij of zij een geheime code voor nodig. Wie kende je wachtwoord, behalve jijzelf? Niemand. (Paranoïde bedoening hé: straks ga je er jezelf nog van verdenken jezelf te stalken – dat zou aardig schizofreen zijn op de koop toe, haha!)
Niemand?
Tenzij Stefaan, die knappe informaticus van de krant waar je voor werkt, de blik toch niet helemààl afgewend heeft toen je dat wachtwoord van je intikte… of daar op een andere, slinkse en voor een computeranalfabeet onachterhaalbare wijze achter gekomen is.
Stefaan… Zou het kunnen? Is het mogelijk?
Je hebt hem een paar jaar geleden een blauwtje laten lopen. Hij was getrouwd. Niet fanatiek, beweerde hij. Maar jij had zo je scrupules. (In werkelijkheid ben je altijd alleen maar bang geweest voor een al te diepgaande intieme relatie, zowel op het vleselijke vlak als in het domein van het geestelijke, omdat je die intimiteit van jou niet wil verliezen, omdat je die intimiteit van jou voor jezelf wil houden, omdat je niet wil dat ànderen, dat buitenstaanders, dat perfecte vreemdelingen in jouw stinkende innerlijke potjes roeren en walgend het hoofd afwenden van de walmen die daaruit opstijgen.)
Stefaan.
Is dit de Wraak van die o zo vriendelijke, best wel knappe Stefaan?
Hij heeft het je nooit kwalijk genomen, beweerde hij. Zei zelfs dat hij je volkomen begreep. Dat jullie in ieder geval vrienden konden blijven.
Nu ja, vrienden… Kennissen dus. Collega’s die aardig blijven voor elkaar.
Stefaan is een Internaut.
Stefaan is een computerfreak.
Stefaan is informaticus… informatie vergaren is zijn vak.
Stefaan is een technisch wonderkind.

Stefaan is een nerd.
Stefaan kent alles van verborgen camera’s, van afluisterapparatuur. De krant waar jullie allebei voor werken, doet wel eens aan ‘onderzoeks-journalistiek’, undercover opdrachten met andere woorden. Stefaan zorgt in dat geval telkens voor de nodige spulletjes. Stefaan… de spin in het World Wide Web?
Je kunt het nauwelijks geloven. Maar zoals in elke rechtgeaarde misdaadroman heeft deze verdachte een motief en heeft hij ook de gelegenheid… wat hem van de weeromstuit méér maakt dan zomaar een verdachte.
Stefaan… Chris Marlowe? Je hebt gebruik gemaakt van je vibrator met Stefaan voor ogen, good vibrations yesyes! Je vibreerde dat het een aard was, dat horen en zien vergingen, oh ja, geef me meer & meer & meer!
Kunnen mensen zo diep vallen?
Mannen in ieder geval wel. Mannen zijn geen mensen. Als vrouwen van de planeet Venus komen, dan zijn de mannen afkomstig van Mars.
Stefaan… totaal geschift?
Prettig gestoord, ja, dat is hij af en toe wel. Zó prettig dat hij zelfs jou bij tijd en wijle aan het lachen maakt. Zelfs joù, de humorloosheid in eigen persoon! Zelfs joù, de IJzeren Maagd!
Stefaan… Is het mogelijk?
Je bent erg in je schik met dit houvast dat je meent gevonden te hebben. Het geeft je tenminste de gelegenheid iets te doén. Het geeft je de illusie dat je in actie kunt komen tegen je belager, dat je in de aanval kunt gaan, dat je kunt reageren. Een tactiek uitstippelen, een strategie bedenken.
Stefaan… een psychopaat?
Iemand de stuipen op het lijf jagen, daar krijgt een psychopaat een kick van. Jij moet Stefaan bijgevolg discreet en diplomatisch duidelijk maken dat je immuun bent voor de stuipen. Dan is de lol eraf en kan hij zijn spelletje met een ander gaan spelen. Schuilt Stefaan niet achter de schuilnaam Chris Marlowe, dan is er nog altijd geen kind overboord. Misschien kun je uit zijn reactie zelfs opmaken of hij ‘m is of niet.

Het Domme Blondje grijpt naar haar telefoonklapper en tikt het nummer in van Stefaan, de best wel knappe vent van de krant die haar pleegt uit te kleden met zijn ogen, maar jammer genoeg voor het Domme Blondje gehuwd is – zij het niet fanatiek. Zij vervormt haar stem niet wanneer zij hem toespreekt – maar haar stem klinkt haar zo al vreemd genoeg in de oren. die verkoudheid hé.

domme blondje (zo luchtig mogelijk): Hallo! Spreek ik met Mesjogge Marlowe?
stefaan (klinkt onschuldig): Euh?
dom blondje (vrolijk): Jaja, want Marlowe leeft hé?
stefaan (geïrriteerd): Ik begrijp niet wat… Wie…?
dom blondje: Grapje, Stefaan. Grapje. Ik ben het.
stefaan: Ah… ja? En wie mag jij dan wel zijn?
dom blondje: Daar ben ik nog niet helemaal uit, vrees ik. En jij, Stefaan?
pauze.
dom blondje: Heb jij er enig idee van, Stefaan, waarom een dom blondje een doorzichtige brooddoos in haar tasje heeft zitten?
stefaan: Luister eens… Als dit een grapje is, dan…
dom blondje: Kan ze zien of ze naar het werk gaat of van het werk komt.

Stefaan klonk zo afgemeten. Zo afstandelijk.
Hij wist het echt niet, denk je.
Hij wist echt niet wie hij aan de lijn had.
Hij herkende je stem niet eens!
Dat zegt echt wel wat over de indruk die jij op hem nagelaten hebt. Maar wat zegt het over de vraag of hij al dan niet schuilt achter het masker van Marlowe?
De moed zakt je in de schoenen. Bruusk heb je de verbinding verbroken.
Daar gaat je experiment. Je kunt het niet aan. Je bent hier nog niet klaar voor.
Maar je bent wel klaar voor mij, mijn allerliefste domme blondje.
Do you read me?
O ja, ik ontvang je klaar en duidelijk.
En je bent klaar voor mij, mijn ijzeren maagd.
Je bent zo stilaan niet langer half-, je bent zo stilaan compleet gààr!

Je uitverkoren aarsvijand

DOM BLONDJE - deel 5

2006-06-09T12:56:00.000+02:00

Mijn dom blondje,
Tsja, daar zat je dan hé? Ten prooi aan toch wel heel uiteenlopende gevoelens: gefascineerd en tegelijk bang door een verhaal dat je zowel aantrekt als afstoot. Oké, wat hebben we? We hebben een dom blondje dat teleurgesteld is als ze terugkomt van haar reisje naar Londen (omdat ze erachter kwam dat Big Ben een klok is) en we hebben een weirdo die zich Chris Marlowe noemt en die het dom blondje stalkt. Hij meent zich in een willekeurige afbeelding op het Internet te herkennen in de zestiende eeuwse toneelauteur Christopher Marlowe. Van de werkelijkheid en zijn voyeuristische dromen, van de historische feiten en zijn fantastische hersenspinsels maakt hij een onsmakelijk soepje. De hypothese van de vrienden die een grap willen uithalen, schrijf je noodgedwongen af. Je bent trouwens niet in het bezit van zoiets als ‘intieme vrienden’. Je hebt niet eens een vriendje. Nooit gehad. Hoe kun je trouwens zien dat een dom blondje een vriendje heeft? Aan de afdruk van een gesp op haar voorhoofd. Rest dus de mogelijkheid van de gestoorde psychopaat die dringend psychiatrische hulp nodig heeft. Tenzij – want af en toe lijken mijn boodschapjes toch in die richting te wijzen -, tenzij het dus gaat om een beredeneerde wraakoefening van Chris Marlowe of een andere schrijver die door jou te kakken werd gezet en zich het pseudoniem Chris Marlowe heeft aangemeten om voor eens, maar ook voorgoed met jou af te rekenen. Je weet niet eens welke van deze mogelijkheden je voorkeur wegdraagt…
Oeps, een ingeving! Ik heb het over een site die ik op Internet gevonden heb, onder de titel ‘Marlowe lives’. (Je meent te weten dat data en periodes die ik vermeld onmogelijk kunnen kloppen. Dat ik al op mijn vijftiende vrolijk over het Internet dolde, bijvoorbeeld. Wijst dit nu in de richting van een psychopaat of in die van een beredeneerde wraakoefening waarrond een slordig verhaaltje geweven werd? Je zou het niet weten, maar het doet niets terzake. Daarom staat dit ook tussen haakjes.) ‘Marlowe lives’ dus. Misschien word je daar iets wijzer… Je gaat on line en terwijl je zoekmachine de desbetreffende site voor je opsnort, krijg je het gevoel een moderne magiër te zijn, die gebruik maakt van moderne toverwoorden. Geen ‘Sesam open u’ of ‘Abracadabra…’ maar zoiets als http://moordspelen.blogspot.com Hoewel je al vrij vaak door de virtuele wereld hebt gesurfed – en je in een chatbox zelfs ooit een tot de verbeelding sprekende schuilnaam hebt aangemeten, om ongestoord je seksule frustraties van je af te kunnen chatten - heb je nooit eerder dit gevoel gehad. Google heeft in 0,33 seconden zo ongeveer 920.000 resultaten gevonden voor ‘Marlowe lives’. En kijk… de eerste die je opent blijkt inderdaad aan een Marlowe Lives! Association toe te behoren, die ervan uitgaat dat Christopher Marlowe niet werd vermoord, maar werd verbannen... en dat hij voort bleef schrijven onder de schuilnaam William Shakespeare! En je komt in een avontuur terecht, zo ongelooflijk boeiend dat je urenlang op de website blijft ronddolen. Inderdaad, dat effect heeft het avontuur van mijn leven nu eenmaal op domme blondjes en/of ijzeren maagden. Uiteindelijk besluit je mij met een tweede reactie te vereren. Geen bericht waarin je me de huid vol scheldt omdat ik je zoveel o zo belangrijke tijd doe verliezen, nee… Een comment (dat ik per ongeluk gewist heb, sorry hé) waarin je me heel oprecht bedankt voor de schat aan informatie die ik je via de toverspreuk ‘Marlowe lives’ heb bezorgd. En tegelijk probeer je me ook uit mijn tent te lokken, natuurlijk. ‘Ik heb uiteraard nog niet alles in detail kunnen lezen, maar wat ik wel heb gelezen, vind ik bijzonder boeiend,’ schrijf je. ‘Anderzijds heb ik toch ook mijn twijfels bij de daar aangeboden informatie. Het is allemaal zo spectaculair en sensationeel… Los van de gegevens vond ik in de website ook de foto van Christopher Marlowe waarmee jij je blijkbaar zo identificeert. Zolang je me geen pasfoto of zo toestuurt, ben ik uiteraard niet in staat om uit te maken of je op de historische Christopher Marlowe lijkt, maar ik wil best geloven dat dit het geval is. Ik neem ook aan dat jij je als jonge schrijver die - het dient gezegd - reeds een zeer persoonlijke stijl hanteert, op de één of andere manier verbonden voelt met de man die naar je zegt zo sterk op je lijkt.’ Wat een geslijm, schatje! Wat een geslíjm! ‘Maar “verbonden voelen” is nog wat anders dan geloven dat je die persoon ook werkelijk bént… Ik weet dat veel mensen in hun leven wel eens een rol spelen en ik geef toe dat de omstandigheden hen daar nogal eens toe verplichten. (Ik speelde zelf ook maar al te vaak mijn rolletje van lerares, toen ik nog voor de klas stond). Maar het wordt wel heel gevaarlijk als wij geen onderscheid meer kunnen maken tussen de rol die we spelen en de mens die we werkelijk zijn…’ Wat een neerbuigend, halfzacht en ongeloofwaardig geslíjm, zeg! Meen je dat nou echt? Meen je nu echt dat ik mij door jouw maternalistisch gedoe zou laten afbrengen van m’n vuige maar niettemin geniale plannen? Je hebt er nog altijd niets, maar dan ook niéts van begrepen hé? Nu ja, wat kun je anders ook verwachten van een dom blondje dat haar bril afzet bij een alcoholcontrole, omdat ze gelooft dat het dan wel weer twee glazen scheelt. Het scheelde in feite maar één hààr, mijn domste domme blondje, of je had nog iets geschreven in de zin van: ‘Doe zo voort, jonge collega, je bent op de goede weg!’ Eerlijk gezegd, getuigt dit allemaal – alweer! - van een nogal fikse portie eigendunk van jouw kant. Dat jij, een kritikaster (m/v) enige moederlijke goeie raad zou willen geven aan een meer dan vierhonderd jaar oude klassieker uit de wereldliteratuur… kom nou! Nu goed, laten we daarover maar niet verder emmeren. Waarom gooit een dom blondje immers een emmer water over de computer? Kan ze surfen op Internet, nietwaar. Je hebt jezelf nu eenmaal niet gemaakt en wij moeten hoe dan ook tot enige samenwerking komen, want over een alternatief beschik ik jammer genoeg niet. Laat me je één ding vertellen, mijn ijzeren maatje… Het gebeurde heus niet van de ene dag op de andere, dat proces van assimilatie… Het vergde vele weken – maanden zelfs – waarin ik er naast mijn eigen vertrouwde ‘ikje’ een ‘ikje’ bijkreeg: dat van Christopher Marlowe. Er wonen nu twee ‘ikken’ in mij: mijn tweelingbroer van lang geleden en ikzelf. Wij betrekken allebei hetzelfde lichaam en wij stellen het daar goed, ook met elkaar, alstublieft, dankuwel. Ik heb toegang tot zijn gevoelens en gedachten en hij tot die van mij, en wij voelen en denken met elkaar mee en… en ik zal nooit meer eenzaam zijn. Ik niet. Mijn vader – de schoenmaker – is altijd een groot liefhebber geweest van rockmuziek. Hij heeft nog een hele collectie oude vinylplaten, die hij ook regelmatig draait. Op één van die platen, van een zekere Ian Hunter, komt een liedje voor met een regel tekst die nogal tot mijn verbeelding spreekt: ‘You’re never alone with a schizofrenic.’ (En Hans Plomp – ’t was toch de ondertussen alreeds glad vergeten Ollander Plomp? – schreef eerder al Een schizofreen is nooit alleen, maar dit geheel terzijde zoals Brusselmans, H. het weleens pleegt uit te drukken.) Je bent nooit alleen met een schizofreen, mijn dom blondje. Dat is een geruststellende gedachte. Ik bedoel: dat je nooit meer alleen hoeft te zijn. Dat je schizofreen zou wezen, is uiteraard - qua idee - een stuk minder aanlokkelijk. Maar ik ben niet geestesziek. Ik niet. En dat zal ik je gedurende de komende dagen, weken en/of maanden bewijzen. Neem dat maar van me aan. Ik heb wél gedurende de eerste vijftien jaar van mijn leven voortdurend het gevoel gehad alleen te zijn, zonder mensen om me heen die me werkelijk begrepen, voor wie ik echt iets betekende. Sinds ik ChristopherMarlowe leerde kennen, is die periode echter voorgoed voorbij. Marlowe leeft, liefje. Marlowe leeft in mij… en ook daar moet hij zijn redenen voor hebben, stel ik mij zo voor. Telkens ik naar mijn portret kijk, naar het portret van Christopher Marlowe dat als twee druppels water op mij gelijkt, naar de man die ik ooit worden zal, zelfs al is hij reeds vierhonderd jaar dood… telkens ik mijn computer inschakel en mij naar de site begeef waar Marlowe leeft en daar in zijn ogen kijk die mij verleiden en hypnotiseren… telkens word ik een stukje meer Marlowe. Maar dat geeft niet, er is genoeg plaats in mij - voor mij en voor een tweelingbroer. Wij lijken niet alleen lichamelijk sterk op elkaar, ook geestelijk zijn wij zowat elkaars spiegelbeeld, en ik kan het weten. Wij horen bij elkaar. Wij wisselen ervaringen uit, ik kan nog zo veel van hem leren. Hij leert mij zijn dromen, zijn ideeën, zijn verleden en zijn toekomst kennen. Ik hou van hem, geloof ik. Ik ben nooit meer alleen. Ik weet niet hoe ik moet beschrijven wat er precies met mij aan de hand is. Jij, een professionele tekstverwerkster, kunt misschien je voordeel doen met de volgende vergelijking: ik was een document, eerst blanco nog, Word 97, en gedurende de eerste vijftien jaar van mijn leven werd daar een verhaal in geschreven, standaard lay out, lettertype Times New Roman… en toen, en zelfs nu nog – terwijl ik naar dat portret keek, en telkens ik naar dat portret kijk – werd en wordt er een document ‘ingevoegd’, eveneens met het programma Word 97, standaard lay out, lettertype Times New Roman… Een document dat weliswaar onder de map ‘Christopher Marlowe’ thuishoort, maar dat qua opmaak dus perfect bij mij, bij het reeds bestaande document past. Zo wordt mijn document steeds groter, word ik steeds verder aangevuld met steeds meer stukjes ‘Christopher Marlowe’. Je kunt het ook zo vergelijken, mijn ijzeren maagdje (want ik weet dat je van mooie metaforen houdt): als onze Schepper een schrijver is, die net als jij en ik in de weer is met een tekstverwerker, dan heeft die ooit een document opgeslagen onder de naam ‘Christopher Marlowe’ en dan heeft hij later dit document gekopieerd en na een paar kleine toevoegingen mijn naam gegeven. Ik weet niet hoe het werkt, ik heb er geen verklaring voor. Ik weet alleen dàt het werkt. Van een computer weet ik ook niet hoe die precies werkt, en ik neem aan dat een dom blondje dat evenmin weet. (Wat is een dom blondje met twee balen stro? Een dom blondje met een extern geheugen!) Maar dàt hij werkt, weten we allebei. Als je boven een document met je naam erop de icoontjes ‘kopiëren’ en ‘plakken’ aanklikt, dan zul je het volgende ogenblik een kopie van dat document in je computer hebben zitten, en klik je de functie ‘invoegen’ aan, dan kun je om het even welk ander document in je huidig document invoegen. Het werkt, zeer zeker. We weten alleen niet hoe. Zo is het ook met mij en met Christopher Marlowe. Zo is het gesteld met de persoon die jou deze boodschappen stuurt en die eigenlijk uit twee ‘ikken’ bestaat. Ik heb ze – allebei samen - voor het gemak ‘Chris Marlowe’ genoemd, want ik ben nu méér dan ik was voordat Christopher ten tonele verscheen, terwijl ik toch ook niet uitsluitend Christopher ben. Is het magie? Is het de magie van de virtuele werelden die opgeroepen worden door het World Wide Web? Werelden die bestaan, en toch weer niet? We zien beelden op ons scherm verschijnen, we horen stemmen en muziek uit de boxen van onze computer knallen… En ze zijn er en ze zijn er niet, mijn dom blondje. Nee, ik weet niet hoe het werkt. Ik weet alleen dàt het werkt. Ik begeef mij naar de site waar Chris Marlowe leeft, ik kijk in zijn ogen op zijn virtuele portret… en ik ontvang zijn herinneringen, rechtstreeks, alsof er een modem in mijn hoofd zit die aangesloten is op de telefoonlijnen van het verleden.
CM

DB
(= niet Deci Bel)
(= Dom Blondje)

Als Christopher Marlowe werd ik ook wel eens ‘Kit Marlowe’ genoemd. Mijn moeder heette Catherine en mijn vader John – hij was een eenvoudig schoenlapper. Ik werd geboren op 26 februari 1564 in het stadje Canterbury… en jij? Waar en wanneer werd jij geboren?
Right! All right!
Maar ik werd dus geboren op etcetera etcetera… twee maanden voordat William Shakespeare zijn opwachting zou maken in deze wereld. Ik werd de ‘morgenster’ van de poëzie uit de Elizabethaanse periode genoemd – koningin Elizabeth I regeerde toen over Engeland – en hebben ze joù soms ooit de ‘morgenster’ van wat dan ook genoemd, mijn ijzeren maagdje?
Op mijn vijftiende had ik al bewezen terdege onderlegd te zijn in de grammatica en het plegen van verzen. De plaatselijke aartsbisschop verleende mij een beurs om mijn opleiding te voltooien aan de King’s School in Canterbury en twee jaar later – op mijn zeventiende! – werd ik ingeschreven aan de universiteit van Cambridge. Nog terwijl ik daar studeerde, werd ik gerecruteerd door de Geheime Dienst van Hare Majesteit. Ik was drieëntwintig toen ik mijn eerste triomfen vierde als toneelschrijver voor de Admiral’s Men uit Londen.
Drieëntwintig!.. Waar stond jij op je drieëntwintigste? Laat mij het je vertellen: jij stond voor de klas. Domme spelfouten te verbeteren van zo mogelijk nog dommere blondjes.
En waar sta jij nu, mijn schatje?
Drieëndertig is de leeftijd waarop Christus stierf aan het kruis, waarop een man of een vrouw – met andere woorden – op het toppunt van zijn of haar kunnen én roem hoort te staan.
Sta jij nu op het toppunt van je kunnen en je roem, liefje?
Gaat het nog bergop of gaat het al bergaf met jou?
En hoe bang ben je daarvoor, schatje?
Hoe bang ben je dat je dat eenzame en bijgevolg onnoemelijk trieste hoogtepunt van jou al hebt bereikt en dat het nu alleen nog bergaf kan gaan met je zogenaamd scherpzinnige intellect, met je koele gletsjerblauwe ogen, met je honingblonde haren die zacht glanzen in het licht van de winterzon, met je tietjes die ooit zo fier rechtop stonden… maar niemand heeft ze ooit gezien, niemand heeft ze ooit bewonderd… en straks gaan ze hangen, mijn hartendiefje, straks gaan ze hangen en dan zijn al hun kansen verkeken om nog ooit bewonderd te worden. Net als de jouwe.
De ‘morgenster’ van de Elizabethaanse poëzie daarentegen was op zijn drieëndertigste al lang dood verklaard door een koninklijke lijkschouwer, en dus onsterfelijk… Was op zijn drieëndertigste al lang beroemd geworden in de hele beschaafde wereld met stukken over ketters, magiërs en schurken als Tamburlaine, het onovertroffen Doctor Faustus of The Jew of Malta.
Christopher Marlowe, mijn dom blondje, was nog geen dertig geworden toen hij een onooglijk havenstadje opzocht, niet ver van Londen. Op de dertigste mei was dat, een woensdag in het Jaar Onzes Heren 1593.
De pest is in Deptford. De zwarte dood waart rond in de straten van Deptford. En hier - in deze contreien van dood en verderf, van misdaad en zonde -, hier is het dat ik, Christopher Marlowe, tijdgenoot en collega-dichter van de grote William Shakespeare, een afspraak heb met de Geschiedenis. Hebt jij al ooit een afspraak gehad met de Geschiedenis, mijn ijzeren maagdje?
De Geschiedenis komt tot mij in de gedaante van Ingram Frizer, Nicholas Skeres en Robert Poley. Wij ontmoeten elkaar in de herberg van de jonge knappe weduwe Eleanor Bull, een bovenstebeste vriendin van me. En niets méér dan een vriendin. Want ik heb het niet zo voor vrouwen, zelfs niet voor mooie vrouwen. Ik val namelijk op knappe mannen. Je hoeft je in dat opzicht dus geen zorgen te maken over mij en mijn relatie tot jou, liefje. Onze verhouding zal er één blijven van louter platonische aard.
Ingram Frizer, Nicholas Skeres, Robert Poley, Eleanor Bull en ik – wij zijn de hoofdrolspelers in het drama dat zich zo meteen zal voltrekken. Een drama in alle betekenissen van dat woord, maar vooral in de meest pure zin: die van een schouwtoneel. Wij zijn de spelers… en ieder speelt zijn rol, ieder krijgt zijn deel.
Wij praten wat, wij drinken wat, wij eten en maken ’s middags een korte wandeling in de tuin achter de herberg van de schone Eleanor, terwijl daarbuiten de pest heerst en de Zwarte Dood verse slachtoffers maakt. We gebruiken samen een laatste avondmaal en drinken en discussiëren daarna verder. Het is al laat geworden wanneer er plotseling een ruzie ontstaat tussen Frizer en mezelf. Later kunnen Skeres en Poley, evenmin als de schone Eleanor, zich nog herinneren wat nu precies de oorzaak was van onze twist. Ging het om een meisje (!) (!?) of werden we het niet eens wie moest afrekenen?
Hoe dan ook, achteraf verklaart elk lid van dit illustere gezelschap – uitgezonderd ikzelf natuurlijk, want officieel verkeerde ik toen niet meer in het land van de levenden – dat het Christopher Marlowe was die plotseling naar de dolk van Frizer greep en hem daarmee verwondde aan het hoofd. Frizer verweerde zich en slaagde erin mij de dolk af te nemen. Tijdens het gevecht dat daarop volgde, bezorgde Frizer mij een steekwond van vijf centimer diep, vlak boven het rechteroog.
Mijn doodsstrijd was verschrikkelijk. Ik stierf, krijsend als een varken dat wordt geslacht, en braakte daarbij de meest godslasterlijke vloeken uit.
Men haalde er de nachtwacht bij. De volgende ochtend werd Ingram Frizer gearresteerd door de koninklijke lijkschouwer. Een jury van zestien personen verhoorde de ooggetuigen. De uitspraak volgde snel: Frizer had uit noodweer gehandeld. Amper achtenveertig uur na mijn gewelddadige dood werd ik, op 1 juni 1593, in allerijl begraven. Ingram Frizer werd kort daarop vrijgelaten.
Tot zo ver de officiële versie van de feiten, die mij al in 1593 dood en begraven verklaart. Maar jij weet wel beter, hé mijn dom blondje? Jij hebt de website waar Marlowe leeft ook al gelezen. Bovendien, kritische geesten zoals de jouwe, die zullen toch wel in één oogopslag een aantal ‘onnauwkeurigheden’ vinden in deze ‘officiële versie van de feiten’, neem ik aan?
Kortom, schatje, je weet best dat het relaas van mijn lijden en dood, zoals dat algemeen aanvaard werd en door eminente geschiedschrijvers bevestigd wordt, onmogelijk kan stroken met de werkelijkheid. Je weet het en ik weet het en de mensen die de website hebben gemaakt waarop Marlowe leeft en de mensen die deze website bezoeken… zij weten het ook.
Maar dat is niet voldoende, liefje. O nee, dat is lang niet voldoende. Ik wil dat de Wereld het weet. En ik wil dat jij de enige echte Waarheid openbaart aan de Wereld, want jij bent mijn Uitverkorene, liefje. Jij bent mijn uitverkoren kritikaster (m/v).
Bijgevolg zou ik je dan ook vriendelijk doch dringend willen verzoeken mij A.S.A.P. mede te delen waarom ik, volgens jou, niet gestorven kan zijn op het tijdstip, op de plaats en in de omstandigheden waarvan sprake is in de ‘officiële versie van de feiten’. Je antwoord dient je diepste overtuiging te weerspiegelen, schatje, en bovendien moet het ook correct zijn. Indien één van beide niet het geval is, zal ik daaruit besluiten dat je a.) mij niet ernstig neemt en b.) weigert met mij samen te werken. Dat zou verschrikkelijk jammer zijn – voor mij én voor jou -, want dan zal ik mij gedwongen zien je levensloop niet alleen virtueel uit te wissen, maar er ook daadwerkelijk een punt achter te zetten.

Je toegenegen

Kit Marlowe!

DOM BLONDJE - deel 4

2006-06-04T14:40:00.000+02:00

O die ironie!
Ah dat bijtende sarcasme!
O die nauwelijks verhulde juridisch-politionele dreiging in het comment bij deel 3!
Wat ben je weer in je element, mijn ongenaakbare Noordse ijsgodin!
En dan dat fameuze Post Scriptum!
Leuk hoor. Zéér leuk
Maar ook doorzichtig. Zéér doorzichtig.
Dat smoesje om achter mijn ware identiteit en/of mijn adres te komen, bedoel ik.
Voor wie hou jij mij eigenlijk, mijn dom blondje?
Voor een dom blondje?

A propos… Waarom heeft een dom blondje nooit ijsblokjes in huis?
Ze kent het recept niet…

MARLOWE LEEFT!

Mijn liefste domste blondje,

Ik ben altijd gefascineerd geweest door alles wat met theater te maken heeft: auteurs, acteurs, regisseurs – net zoals jij. Op mijn vijftiende moesten we van onze leraar Engels een taak maken over de beroemde toneelschrijver William Shakespeare. Leven en werk, je weet wel, in een vorig leven ben je immers ook nog schooljuf geweest. Uiteraard was dit een kolfje naar mijn hand.
Toen is het begonnen, mijn domste blondje.
Wij hadden thuis een computer staan – mijn vader is een computerfanaat, snap je. ‘Een computer is beter dan een hele bibliotheek,’ beweert hij.
Surfend over het Internet, langs sites die allemaal wel iets te maken hadden met William Shakespeare, stootte ik op een site die geheel gewijd was aan Christopher Marlowe, de Engelse dichter en toneelschrijver die zowat een tijdgenoot was van Shakespeare en vaak ook als een voorloper van de ‘bard van Stratford-on-Avon’ wordt beschouwd.
Op dat ogenblik zei die naam mij niets, dat moet je van me aannemen. Ik wist zelfs niet dat Marlowe een toneelschrijver of een tijdgenoot van Shakespeare was geweest.
‘Marlowe lives!’ heette de site. Marlowe leeft!…
Ik meende mij vaag te herinneren dat er een romanpersonage bestond dat Philip Marlowe heette, een harde Amerikaanse privé-detective, geloof ik. Van ene Christopher Marlowe had ik op dat ogenblik nog nooit gehoord. Waarom ik die site dan ook aanklikte, zou ik met de beste wil van de wereld niet kunnen zeggen.
‘Marlowe lives…’ Die titel klonk vrij raadselachtig. Misschien daarom? De klank van die woorden hield een zekere… belofte in. Kiezen wij lezers niet precies om die reden vaak een boek uit het rek, van een schrijver van wie we nog nooit gehoord hebben? Omdat de titel vrij raadselachtig klinkt, omdat hij een zekere… belofte inhoudt?
Maar goed, ik klikte dus op die bewuste site… en werd toen getroffen als een donderslag bij heldere hemel…

ANNO DNI .. AETATIS SVAE 21 .. 1585 ..

QVOD ME NVTRIT ME DESTRVIT

Aged 21 in 1585, his motto:
That which nourishes me destroys me...

Die kerel op het portret dat ik aantrof, zie je… dat was ik!
Oké… hij zat in een zestiende eeuws apenpakje en op dat portret was hij ook enige jaren ouder dan ik, maar voor de rest… was ik het helemaal. Dezelfde ogen, dezelfde blik in die ogen, dezelfde neus, dezelfde dunne bruine haren, dezelfde smalle mond… Dit was ík!!!
Ik staarde naar mijn portret, verloor ieder benul van tijd… de Internet-telefoonkosten zouden weer hoog oplopen… en dààr, mijn ijzeren maagdje… in het bureau van mijn vader… in het vage licht van zijn computer… is het begonnen.
Ik keek in de ogen van Christopher Marlowe en even, heel even maar, wérd ik ook Christopher Marlowe, de zestiende eeuwse dichter en toneelschrijver. Alsof die eeuwen geleden gestorven poëet langs de telefoonlijnen van de tijd en door het licht dat dit scherm uitstraalde míjn hoofd kwam binnen geslopen. Hij keek mij in de ogen – over tijd en ruimte heen – en ik staarde terug… en ik werd… hém. Even, heel even maar, kreeg ik zíjn gedachten en zíjn gevoelens en…
Het waren de hypnotisch starende ogen van dat portret, ik weet het heel zeker. En op één of andere gekke manier werkt het blijkbaar alleen bij mij. Ik heb mijn vader gevraagd of hij ook even naar dat portret wilde kijken, of hij Christopher Marlowe in de ogen wilde kijken en of hij een gelijkenis zag tussen die bekende dode schrijver en zijn eigen onbekende zoon.
‘Mmja…’ lachte hij. ‘Je hebt wel iets van ‘m. Welwelwel, dan hebben we dus nóg een schrijver in de familie!’
Hij keek naar dat portret, keek naar mij… en maakte er zich vanaf met een grapje. De ogen van Christopher Marlowe hadden blijkbaar niet de minste invloed op hem.
Maar ík, mijn dom blondje, ík kwam door de ogen op dat portret geheel en al in de macht van de persoon die daar geportretteerd werd… en ik begon naast de gedichten die ik al schreef, nu ook toneelstukken en ten slotte romans te schrijven… die stuk voor stuk door jou werden gekraakt.
Dat was zeer onrechtvaardig van jou, mijn dom blondje. Vandaar dat ik mij voorgenomen heb deze en andere, zo mogelijk nog grotere onrechtvaardigheden uit de wereld te helpen. Samen moet ons dat zeker lukken.
Ik keek in de ogen van het portret van Christopher Marlowe en ik wérd Christopher Marlowe… en laat de ironie, het sarcasme en de doorzichtige truukjes nu maar achterwege, mijn ijzeren maagd. Zoniet zal ik mij genoodzaakt zien ook op dat punt maatregelen te treffen.
Altijd bereid om érnstige vragen en opmerkingen van jouwentwege te beantwoorden,

Je toegewijde
Chris Marlowe

DOM BLONDJE - deel 3

2006-06-04T14:30:00.000+02:00

Mijn schattig dom blondje,

Hoe voel je je nu? Niet antwoorden hoor, laat me raden.
Enerzijds… amuseer ik je. Is dat correct?
Jawel, dat is correct.
Dat stijltje, die toon, die pen gedrenkt in vitriool… Dat is correct.
Daar hou je wel van hé?
Want dat herken je hé?
Dat is jouw stijltje, jouw toon, jouw pen gedrenkt in vitriool hé?
Anderzijds…
Anderzijds raak je geïntrigeerd door mij en mijn weblog www.dommeblondjes.blogspot.com
Maar ondertussen…
Ondertussen steekt de onrust ook geregeld zijn gruwelijke kop op.
Je hebt een virtuele stalker aan je been, zoveel is duidelijk. En misschien is die stalker wel gevaarlijk. Af en toe lijkt hij inderdaad wel tamelijk agressief te worden.
Je hebt nog altijd met niemand over mij gesproken. Ik heb je dat nochtans niet verboden.
Je hebt het niet gedaan omdat mijn boodschappen kant noch wal raken, hou je je voor.
In werkelijkheid heb je het niet gedaan omdat ik een paar zeer tere punten aanraak, waarvan je niet wil dat anderen ermee geconfronteerd zouden worden. Een deukje in het pantser van de ijzeren maagd, een smet op haar blazoen, een zwakke plek…
O ja, ik weet het wel. Ik ken jou beter dan jij jezelf kent, dat zei ik toch al?
Ik weet het beter, mijn allerliefste domme blondje. Ik weet àlles beter.

Je meent pertinent zeker te weten dat je op de voorbije boekenbeurs geen gesprek hebt gevoerd met een tengere jongeman die druipend van de regen over je Verzamelde Kritieken gebogen stond. Zoiets zou je je beslist herinneren! (Stel je voor, al die boeken naar de filistijnen.)
Bovendien zou je vast en zeker nooit een grapje gemaakt hebben over de dunne plukjes haar op zijn wangen en kin.
Dat is jouw stijl niet. Jij valt mensen nooit aan op hun fysieke kenmerken. Jij speelt nooit de man, wel de bal. Denk je.
Mis, poes. Mis, punt.
Je speelt wél de man.
Je speelt voortdurend de man.
Natuurlijk val je mij niet aan op mijn fysieke kenmerken, omdat je dat niet kunt.
Niemand kan dat. Ik ben de Onzichtbare Man.
Niemand kent mij. Ik ben één en al geest geworden.
Maar het is zó, dat jij de man speelt: op het terrein van de psyche.
Het zijn de denkbeelden en de emoties, de smaak en de stijl van de man, die jij belachelijk maakt.

Ook mijn relaas over de opdracht klopt niet. Denk je.
Je hebt nooit in al je op de Boekenbeurs van Antwerpen verkochte exemplaren van de Verzamelde Kritieken dezelfde opdracht geschreven.
Je herinnert je nog best dat je in heel wat exemplaren ook ‘Veel kritisch leesplezier’ hebt geschreven. Of nog andere formules.
Toegegeven, origineel is het niet, maar bedenk maar eens keer op keer een originele opdracht voor al die lezers die je van haar noch pluimen kent!
Nu slaat de onrust weer toe.
Hoe komt het toch dat ik zo haarfijn weet te vertellen wat jij denkt?
Rarara, hoe kan dat nu?
Maar je sust jezelf alweer met de gedachte dat je me toch maar mooi op een paar foutjes hebt gewezen. Ik doorzie je blijkbaar niet zo volkomen als ik dat wel eens durf te beweren.
Je sust jezelf met de gedachte dat ik gewoon een spelletje blufpoker speel en veel geluk heb gehad.
Je bent nogal in je nopjes met deze ideeën; je houdt van intellectuele spelletjes waarin je iemand anders kunt overtroeven – dammen, schaken – en het geeft je keer op keer een kick als je een spelletje wint en daarmee bewijst de ander te slim af te zijn.
Maar dit spelletje kun je niet winnen, liefje.
Als je dat waarlijk gelooft, dan dwaal je.
Dan dwaal je heel erg, mijn uitverkoren domme blondje.

Je zint op een manier om me in m’n hemd te zetten.
Als ik een spelletje wil spelen, denk je, mag ik op zijn minst weten dat jij een geduchte tegenstander bent.
Je droomt ervan hoe leuk het zou zijn die arrogante virtuele Marlowe even fijn op zijn nummer te zetten.
En dan wordt mijn ijzeren maagdje plotseling toch weer een beetje bang.
Dat zinnetje over het ‘plegen van poëzie’… Dat ik weet dat jij ooit poëzie hebt gepleegd… Dat is niet zo erg. Dat kan ik best opgestoken hebben uit één van de vele interviews die jij met zoveel zelfgenoegzame eigendunk toestaat aan de meest diverse media, variërend van glossy bladen voor jonge en dynamische vrouwen tot high brow intellectuele programma’s op een zender voor meerwaardezoekers en uitgezonden op een uur waarop geen kat nog televisie kijkt.
Maar dat het ‘plegen van poëzie’ bijna klinkt als het ‘plegen van een moord’, ojeetjetoch. En dat ik jou nog lang zal heugen…
Kun je niet beter proberen dit hele Marlowe-voorval te vergeten?
Maar ik heb je toch beloofd je in te wijden in ‘één van de grootste geheimen van de beschaafde wereld’?
En ondanks alles, ben je benieuwd. Ben je nieuwsgierig.
Tss, tss… schatje toch!
Nieuwsgierigheid is een ondeugd, hoor! (Al kan het ook een intellectuele deugd zijn, op voorwaarde dat je er het intellect voor bezit, natuurlijk.)
Nieuwsgierigheid is sowieso… gevààrlijk.

Maar goed, maar goed… Je zit aan je computer en... je levert commentaar op mijn weblog... Via een heus comment dan nog! Ik krijg verdomme een wederwoord van jou!

Zie hier het commentaar van ons Dom Blondje:

DOM BLONDJE - deel 2

2006-05-28T18:54:00.000+02:00

De Pulpschrijver Spreekt…

Ze zegt me dat ik pulp schrijf,
Te bloedig en te sexy.
Ze zegt me dat ik overdrijf…
De lengte van d’erectie.
Ze zegt me dat ik weinig ken
Van geest of introspectie.
Ze zegt me dat ik simpel ben
En dus alleen maar drek zie.

Mijn waarde dom blondje,

Waarom reageer je niet op mijn mailtjes? Acht je mij dan geen wederwoord waardig? Hoop je, tegen beter weten in, dat ik het wel zal opgeven als jij niet reageert? Dat ik wel zal koelen zonder blazen?
Dom hoor, mijn lieve blonde domoortje. Héél érg zéér dom.
Maar ja, waarom zou een dom blondje in de winter anders ook in de hoek gaan zitten hé?
(Daar is het 90°!)

Nochtans is het simpel. Gewoon drukken op het icoontje ‘Afzender Beantwoorden’ en deze virtuele monoloog van mij verandert in een virtuele dialoog van ons.
Maar nee. Je vertikt het.
Dom, dom, dom.
Eerlijk gezegd… Ik had niets anders verwacht, hoor.

Oké, je stelt je dus nog altijd een boel vragen.
En dat is goed. Dat hoort bij het spel.
Wees gerust, mijn dom blondje. Ik zal je vragen stuk voor stuk beantwoorden.
En dat zal nog beter zijn. Want dat hoort ook bij het spel.

Ik zal de vragen die je nu het slapen beletten stuk voor stuk beantwoorden, schatje.
Maar wél als het mij uitkomt. Als ik er zin in heb. Als het past.
Want jij en ik, wij spelen dit spel op mijn voorwaarden.
En volgens de regels van de kunst.

Sta mij toe dat ik mij even nader aan je voorstel. Ik heb, nachtdier zijnde, op dit uur der spoken toch niks beters te doen. En jij kunt de slaap niet vatten. Je zult vast en zeker wel even in je mailbox komen gluren om vast te stellen of er al dan niet een nieuw berichtje van je teergeliefde Chris Marlowe in de bus is gevallen.
De wereld kent mij dus al enkele jaren als Chris Marlowe en al enkele eeuwen onder nog een andere naam, maar ik heet in werkelijkheid wel degelijk Chris Marlowe.
Ik werd geboren in het pittoreske Engelse stadje Canterbury, op een zesentwintigste februari – hé… net als jij! proficiat hé! -, maar ik leef al een hele tijd ondergedoken in dit lieflijke Vlaanderenland. Mijn vader was schoenlapper.
Verleden jaar, op de Boekenbeurs in Antwerpen, heb ik je Verzamelde Kritieken gekocht.
Oh vanitas vanitatum!…
Het is niet voldoende dat de meninkjes en oordeeltjes van ons allerliefste domme blondje verschijnen in de krant waarin de volgende dag de vis wordt verpakt, nee meneer! Zij dienen ook nog voor het nageslacht bewaard te worden in een heus boékwerk!
Alsof zij, op die manier, ook nog een schijn van eeuwigheid zouden krijgen – die eeuwigheid waarop alleen de ware literatuur en niet dit waardeloze aftreksel haar rechten kan laten gelden.
Misschien herinner je je nog de tengere jongeman over wie je een – zoals gewoonlijk, in jouw geval – venijnig en sarcastisch grapje maakte over de dunne plukjes haar op zijn wangen en kin? Het had net verschrikkelijk geregend en ik moest mij waarlijk een weg banen door de fans van je brandbrieven om mij ten slotte druipnat over de wanstaltig hoge stapels van je boekwerkje te kunnen buigen, dat voor een niet onaanzienlijk gedeelte gewijd is aan het zo deskundig mogelijk doodknijpen van mij en mijn oeuvre.
Niet dat je daar tot dusver al in geslaagd bent, o nee. Ik laat mij niet zo makkelijk doodknijpen en mijn oeuvre evenmin. Wij beiden zijn nog steeds alive and kicking, dank je wel.
Ik stotterde toen ik je vroeg een opdracht in het boek te schrijven. Herinner je je dat nog?
Ik stotter altijd als ik nerveus ben. Ik stotter daarentegen nooit op papier.
Merkwaardig hé? Dat een zo welbespraakt iemand moet stotteren?
Nu goed, Beethoven was doof en ik ken verscheidene geweldig goede zangers die stotteren als ze niet zingen en in beide gevallen even blind blijven.
Herinner je je nog de opdracht die je in mijn exemplaar van je Verzamelde Kritieken hebt geschreven? Herinner je je mij nog, mijn alleraardigste dom blondje?
‘Voor een kritische geest… veel leesgenot!’ schreef je.
Leuk hoor. En zo origineel! Waar haal je het vandaan?
Nee, je herinnert je al niks meer van mij… en dat verdriet je nu ten zeerste. Maar hoe zou je ook? In al de boeken die je verkocht op die dwaze Boekenbeurs schreef je krek dezelfde onnozele opdracht: ‘Voor een kritische geest… veel leesgenot!’
Leuk hoor. En zo origineel.
Ik signeer nooit, schatje. Ik weet wel beter. Ik verdoe mijn kostbare tijd niet met het najagen van kicks op een Boekenbeurs, met het strelen van mijn ijdelheid, met geestelijke masturbatie.
Ik ben niet gek. Ik niet.
Laat mijn lezers maar geloven dat Chris Marlowe het pseudoniem is van een mensenschuwe schrijver die bovenal anoniem wenst te blijven. Zo anoniem als de pest.
Laat ze maar geloven in een géést. In een ghost-writer, haha.
Ik weet wel beter.
Ik weet dat ik Chris Marlowe ben en dat ik een aantal meesterwerken heb geschreven en dat is mij ruimschoots voldoende.
Ik hoef al die ziekelijke aandacht niet, die opgeklopte personencultus, die emotionele zelfbevrediging.
Alleen het werk is van belang. Alleen het werk.

Neenee, je herinnert je niks meer van mij. Maar dat geeft niet, schatje. Ik zorg er wel voor dat ik je nog lang zal heugen.
Reken maar.
Ik verheug me er al op.
En het hoeft ook niet.
Het hoeft ook niet dat je je mij herinnert. Het hoeft allerminst.
Waarom ook? Jij bent een bekende mediafiguur, met je radiopraatjes en je televisie-optredens… en wie ben ik? Alleen maar Chris Marlowe, de zoon van een schoenlapper. Alleen maar een geniale schrijver op wiens graf jij zo graag een polka danst.
Op mijn vijftiende had ik de grammatica al onder de knie en was ik reeds in staat tot het plegen van verzen.
Poëzie, mijn allerliefste dom blondje…
Ik weet dat jij in je puberjaren eveneens poëzie hebt gepleegd.
Ah en hoezeer hou ik niet van die uitdrukking, mijn ijzeren maagdje!
‘Poëzie plegen!’
Het klinkt bijna als een moord plegen, nietwaar?

‘k Graaf me in, diep in mijn gravin.
Mijn slavin, mijn markiezin.
‘k Sla haar, ‘k sla jou in mijn slavernij.
En keten jou, keten jou, ontketen jou.

En ‘k heel je dan, ‘k streel je dan, ik ben jouw man.
En jij bent mijn minzame minnares.
Ah lik me, strik me en verstik me.
En ik maak jou tot mijn minzieke meesteres.

Mooi hé, dit gedichtje van me?
Ja, ik was goed. Ik ben nog steeds goed. Erg goed.
Meer dan dit fragment krijg je nog niet van me. Voorlopig.
Op meer dan dit fragment van mijn poëtisch kunnen heb je op dit moment nog geen recht.
Maar dat komt wel, schatje. Nog even geduld en dan krijg je ook de rest wel te lezen.

Het noodlot heeft ons in elkaars armen gedreven, denk ik soms.
Heeft jou in mijn armen gedreven.
De kritische furie en haar uitverkoren slachtoffer.
En precies deze zeer merkwaardige verhouding van ons maakt jou tot de persoon bij uitstek om in te wijden in één van de grootste geheimen van de beschaafde wereld.
Je hoort nog van mij, mijn alleraardigste dom blondje.
Niet ongerust worden hé!
Je hoort nog van…

Ik vind het waarlijk ongepast
Dat jij steeds weer kritikast.
Het kan mij zeer verstoren
Dat jij zo werd geboren.

In de wieg al riep je: ‘Neen!
Ik wil geen tutter of fopspeen!
Voor mij geen geluidsdemper!
Geef mij een schone pemper!’

En zo ging dat voortdurend door,
Op school was je een kletsmajoor:
Je wist het altijd beter,
Tot op de millimeter.

De leraar ach, die zag alras
Dat geen discussie mogelijk was
Want steeds opnieuw had je gelijk,
Jij had nooit een spraakgebrijk.

En zo stond je beroep vlug vast,
Je dacht: ‘Ik word een kritikast.
Dan kan ik Marlowe heerlijk kraken!
O wat zal mij dat vermaken!’

Nu kraak je met de losse hand
De grootste schrijver van dit land.
Dat kan je zeer plezieren:
Jou en al die andere klieren!

DOM BLONDJE - deel 1

2006-05-26T16:37:00.000+02:00

Dom Blondje 1/ Spiegeltje aan de wand

Hé Debiele Blondine,

Doe me een lol: als je strakjes voor de spiegel in je badkamer staat, kijk dan eens goed, oké? En vertel me daarna wat je ziet, oké?

Kusjes, Chris

PS: O ja, je mag nog best gezien worden. Je borstjes gaan nog lang niet hangen. Wat zouden ze? Je bent nog in de fleur van je leven. Die houden het wel nog een paar jaartjes vol. En toch, en toch… Je voelt je niet zo best in je vel hé? Ik weet het, ik weet het. Je kijkt naar jezelf in de spiegel van je badkamer en oké, oké… Je bent niet te groot, niet te klein, niet te dik, niet te dun. Oké, oké… je hebt de lange blonde haren en de gletsjerblauwe ogen van een Noordse ijsgodin. En dat alles is best leuk om naar te kijken. Maar toch, maar toch… knelt ‘m net daar het schoentje. Want daar sta je, met die ogen als koele meren des doods. Daar sta je, poedelnaakt voor de spiegel in je badkamer. Daar sta je, alleen. Na een stuk of dertig jaren in dit leven nog altijd moederziel alleen. En nee hoor, no way… je voelt je allerminst als de ongenaakbare ijspegel die je voor de buitenwereld probeert te zijn. Integendeel, mijn schatje. Je voelt je zo klein. Je voelt je zo rot. Je neus zit vol snot. Vervelend hé, zo’n verkoudheid. Nu ja, we krijgen er allemaal mee te maken, hoor. Ook ongenaakbare ijspegels. Vroeg of laat krijgt het vliegend snot je te pakken, en dan hoest je de longen uit je mooie lijf en snuit je die charmante neusvleugeltjes van je zowat aan flarden. Ik zie ze trillen. Die charmante neusvleugeltjes van je. Ik zie ze trillen. Ik zie ze trillen en ik zie jou rillen, van kop tot teen. Ik zie het. Net als jij. In de spiegel. Ik zie het in de spiegel van je badkamer. Rood dooraderd zijn ze, die neusvleugeltjes van je. Rood dooraderd van al dat snuiten. Van al dat snot. En toch, en toch… o zo charmant. Ik zie ze trillen en ik zie jou rillen in de spiegel van je badkamer, zoals ik je nu ook zie rillen en trillen terwijl je deze regels leest. O mijn God, o mijn lieve God… dit wordt een heuse thriller, schatje! Maf hé? Je zou bijna denken dat ik àlles zie. Dat ik àlles zie van jou. Dat ik een beetje… God ben. Wel, zal ik je es wat verklappen? In zekere zin is dat ook zo. Ik bén een beetje God. Ik zié alles. Alles van jou. Zoals ik ook alles wéét. Alles van jou. Zoals ik wéét dat jij nu dit blog leest. Ja... jíj! Maf hé? C. Maflowe

Dom Blondje 2 / Wat een mop!

Ondertussen heb je je ook geschoren (die lange slanke benen van je, bedoel ik) en heb je bij wijze van ontbijt 1 appeltje gegeten (‘one apple a day keeps the doctor away!’); en ben je even bij Willy-open-je-Cringspier langsgeweest (het spijt me je te moeten meedelen dat je een beetje last hebt van constipatie… dat komt door die medicijnen tegen je verkoudheid, vrees ik); en heb je een douche genomen (ah! de frisheid van wilde limoenen!); en heb je eindelijk… eindelijk!… je pc aangezet, ben je wat gaan surfen op het net, heb je mijn blog gevonden...
Je bent er niet goed van. Je bent er écht niet goed van.
Maf hé, die blog van me.
Jàààà… écht maf!
And watch out… want het wordt nog maffer!
Heb je vandaag het trottoir al es gedaan, mijn lieve schat?
Nee? Moet je dringend toch eens gaan kijken hoor, op de stoep, voor je deur… want die maffe Chris Marlowe heeft nóg een verrassing voor je!
You’ll read me later, alligator!

PS:
Waarom gooit een dom blondje broodkruimels in het toilet?
Om het WC-eendje te voeren, natuurlijk!

Dom Blondje 3 / Domding!

Heb je ’t nu al gelezen? Wat daar op de stoep gekalkt stond, voor je voordeur? In grote witte letters?
Hoe klinkt de deurbel van dit dom blondje?
Domding! Domding!
En de buren maar gniffelen.En de voorbijgangers gaan je voordeur niet eens meer voorbij. Die blijven zowaar staan!
En ze grinniken.
En ze grijnzen.
En ze lachen zelfs!
Jà! Ze lachen je uit!
Maf hé?

Dom Blondje 4 /
Enige verduidelijking is hier op zijn plaats...

… en daarom zal ik maar meteen met je deur in je huis vallen, schatje.
In alle bescheidenheid, en tussen ons gezegd en gezwegen: ik zie alles van jou.
Ik zag je daarstraks en ik zie je nu en ik zal je straks ook wel weer zien, zelfs als je bij Willy-open-je-Cringspier op schoot zit.
Ik zie je ziel. Ik zie je lichaam en geest. Ik doorzie je geheel en al.
’t Is bangelijk, dat geef ik graag toe.
Omdat ik je zo goed kan zien, wéét ik natuurlijk ook alles van jou.
Ik weet wie je bent, ik weet wat je voelt, ik weet wat je denkt, ik weet wat je doet nu je deze regels leest.
Nog niet overtuigd? Nee?
Welnu, laat me dan nog één poging doen… Daarnet stond je dus in je blootje voor de spiegel te staren naar je poedelnaakte zelf… en ik keek mee.
En nu zit je aan je computer, lees je deze blog van ene Chris Marlowe – dat ben ik! hàllo! – en je frunnikt en punnikt aan je rooie neus dat het niet mooi meer is.
En je denkt: wat een toeval, wat een godsonmogelijk toeval dat deze kerel precies geraden heeft wat… en hoe…
Maar ik heb het niet geraden. Ik weet het gewoon. Omdat ik je zie. Alles van jou. Omdat ik zelfs je gedachten kan horen.
Want ik lééf in jou, schatje. Ik leef met jou en ik leef in jou en nu ik mijn kopje heb opgestoken in dat blonde popje van me, raak jij mij niet meer kwijt, no way.
Oké, je voelde je daarstraks niet zo best… en nu nog een stukje minder goed, omdat je er toch – ondanks jezelf – stilaan begint aan te twijfelen of je wel met een ordinaire flauwe grappenmaker te maken hebt…
Maar je voelde je daarstraks dus niet zo best omdat het je dezer dagen wel allemààl tegenzit. Die verkoudheid… en je boekhouder die je laat weten dat je voor het voorbije jaar nog flink wat belastingen zult mogen ophoesten… (Nu denk je: hij heeft mij blijkbaar niet alleen achtervolgd op straat en gezien dat ik een verkoudheid heb; hij kan blijkbaar niet alleen vanuit dat bosje achter mijn huis mijn badkamer binnen gluren; hij heeft ook mijn post geopend… en weer dichtgeplakt.)
Eigen schuld, dikke bult, weet je. Ik heb het nu weer over die belastingen hé. Had dan wat meer voorafbetalingen gedaan. Toch duizelde het je daarstraks nog altijd een beetje van het cijfer dat je door onze fiscale vriendjes werd gepresenteerd.Het maakte je boos, beken het maar – boos op de hele wereld in het algemeen en een stuk of wat onderdelen in het bijzonder. Dat er een relletje is ontstaan in het literaire milieu rond de vraag of je nu al dan niet in de Commissie Letteren behoort te zitten – jij die al in zoveel jury’s zetelt, jij die al in zoveel blaadjes je vernietigende kritieken publiceert, jij die in al zoveel papjes één of meerdere vingertjes hebt.Is dat niet wat van het goede teveel?
Jaja, dat relletje ligt je zwaar op de lever, de rekening van de heren en dames fiscuswerpers ligt je zwaar op de maag en als die verkoudheid nu nog op je longen gaat zitten, blijft er op de duur geen vierkante centimeter van je lieve lijf meer over die vrij is van onheil en/of ellende.
Proficiat!
Gelukkig zijn er nog een paar zekerheden in het wankele bestaan van de professionale kritikaster (m/v), nietwaar? Zolang er blaadjes blijven verschijnen waarvan het lezerspubliek geilt op genadeloze bijdragen waarin één of andere literair werk met de grond gelijk wordt gemaakt – waarna de kritikaster (m/v) met de vlijmscherpe pen een woeste polka danst op het graf van de weerloze auteur -, zolang zal er voor jou wel altijd ergens werk aan de winkel zijn.
Dat leest gemiddeld een tiental pagina’s van één boek per week en dat kijkt - eveneens gemiddeld - één toneelstuk om de veertien dagen voor ongeveer de helft uit, en dat zet dan in een paar uurtjes een zogenaamd objectieve mening op papier over een werk waaraan de schrijver in kwestie een jaar van zijn leven heeft gespendeerd, of meer, of eindeloos veel meer…
Dat strijkt ten slotte een royaal honorarium op voor zijn of haar beulenwerk, terwijl het slachtoffer rustig mag blijven kreperen zoals het altijd al heeft gedaan…
En dat wordt daar godbetert nog voor bewonderd ook, en gerespecteerd, en gevleid, en uitgenodigd op feestjes.
Een schande is het. Een ware schande.
Zo denk ík erover. Maar who the fuck is Chris Marlowe, nietwaar?
Nou, je zult mij nog wel leren kennen, liefje. Reken maar. Je zult mij nog wel leren kennen.
Heb je ’t trouwens al gemerkt? De levensloop op je website werd gewist.
Je toegenegen aarsvijand,
Chris Marlowe

Mijn waarde dom blondje,
Ken jij het verschil tussen een mug en een dom blondje?
Als je een mug van je afmept, houdt die op met zuigen.

Ahum. Ahum. And now for something completely different…
Je hebt er echt geen idee van hé moppie? Wat je moet denken van mijn mopjes? Van deze weblog? Je hebt er echt geen idee van hé?
Je hebt ze gelezen… en herlezen… en jààààà… natuurlijk ben je al een kijkje wezen nemen op je website.
Een kritikaster (m/v) die er een website op nahoudt, stel je voor. Dat een groot schrijver er een website op nahoudt, daar kan ik inkomen… maar de luizen in zijn pels? de hondjes die hun pootjes opheffen tegen zijn standbeeld?…
Oh vanitas vanitatum!
Alles is ijdelheid… en wie de job van kritikaster (m/v) wil uitoefenen, die bezondigt zich aan ijdelheid in het kwadraat.
Jij zou niet eens bestààn zonder het zo door jou verfoeide schrijversgild.
Jij zou niéts zijn, zonder ons. Zonder míj!
Wat zeg ik!?… Minder dan niets!
Maar tegelijk pretendeer jij wel het altijd en in alle omstandigheden zoveel beter te weten dan de lui zonder wie jij niet eens het beleg op je boterham zou verdienen hé?Jij matigt je niet alleen een meninkje aan – het meninkje van een dom blondje. Jij hebt ook altijd een oordeel klaar – het oordeel van een IJzeren Maagd.
Jij en jij alleen kan het onderscheid maken tussen goede en slechte smaak, tussen pulp en kwaliteit.
Jíj!…
Hà!Bàh!
Naast al de andere vragen die je je stelt betreffende mijn eerste mailtjes aan jouw adres, vraag je je ook af wat er in feite verkeerd kan gelopen zijn met die levensloop op je website. Waarschijnlijk heb je – computeranalfabeet par excellence – weer iets fout gedaan. Je eigen zwakke punten kennende, heb je je voorgenomen zelf maar niet meer aan je website te knoeien en te wachten tot Stefaan, die aardige informaticus van de krant waar je voor werkt, weer wat tijd voor je zal hebben. Maar dat kan nog even duren, hoor, want Stefaan is enkele dagen geleden vader geworden van een flinke zoon en zoals je misschien weet – alhoewel… - kun je pasgeboren vaders maar beter even met rust laten.
Nee, je bent er nog altijd niet uit hoe je deze weblog van me eigenlijk moet interpreteren… Je kent mij natuurlijk. Chris Marlowe. Enfin, je méént me te kennen.
Je hebt mijn boeken gelezen en je hebt ze stuk voor stuk gekraakt, waarna je een woeste polka hebt gedanst op hun graf in de literaire poesta waar jouw meninkjes van een dom blondje zo hogelijk worden geapprecieerd.
Je meent te weten, zoals iedereen, dat Chris Marlowe de schuilnaam is van een schrijver die om één of andere reden onbekend wenst te blijven. En dat is het zowat.
Je haat mij, omdat je mijn werk haat.
Maar wie zegt dat ik – en ik heb het nu over de persoon die je deze mailtjes stuurt – echt wel Chris Marlowe ben? Je kunt je moeilijk voorstellen dat de schrijver Chris Marlowe – ook al veracht je hem en zijn werk ten zeerste – zo diep zou gevallen zijn dat hij je dit soort kleine en grote boodschappen bezorgt. En per slot van rekening kan iedere mafkees een weblogje openen met een naam naar keuze.
www.dommeblondjes.blogspot.com Hihi.
Je twijfelt hé.
Je twijfelt altijd. Aan alles en iedereen. Behalve aan jezelf.
Zo is het toch? Niet?
Niét?
Hij heeft geluk gehad, denk je. Hij heeft zich een scène voorgesteld in mijn badkamer – en toevallig stond ik net naakt voor de spiegel, oké.
In het slechtste geval heeft hij als de eerste de beste voyeur gewoon op de loer gelegen met een verrekijker in het bosje achter mijn huis en heeft hij me ook werkelijk gezien.
Hij heeft me geschaduwd, op straat.
Hij heeft mijn post geopend.
En de rest… is logica.
De rest… is inlevingsvermogen.
De rest is… mensenkennis.
Hij weet één en ander van me, hij heeft gebluft en hij heeft geluk gehad, Marlowe. Meer niet.
Denk je.
Want wat hij beweert, is gewoon onzin.
Denk je.
Absurde, smakeloze nonsens.
Denk je.
Mijn reet, schatje!
Je website. Je levensloop. Misschien heeft hij – je stalker – die zelf wel gewist. Denk je.
En zo probeer je die spreekwoordelijke ijzige kalmte van jou te bewaren, die alleen maar kan maskeren dat je in feite geen gevoelens bezit (zoals je veelgeroemde stalen objectiviteit alleen maar kan maskeren dat je in feite geen scrupules kent – hoe zou je ook? Je hebt niet eens een geweten!).
Nee, Chris Marlowe mag dan een schrijvelaartje zijn dat uitsluitend jouw kille verachting verdient… tot zoiets lààgs als op de loer liggen in de bosjes, het openen van de post, het schrijven van deze weblog én het wissen van de levensloop op je website acht je hem niet in staat.
Al twijfel je natuurlijk.
Zoals je altijd twijfelt. Aan alles en iedereen. Behalve jezelf.
Dat overduidelijke pseudoniem… Natuurlijk ken je de toneelschrijver Christopher Marlowe, de beruchte tijdgenoot van ons aller William Shake-my-speare.
Je hebt je wel eens afgevraagd waarom de schrijver die zich achter de naam Chris Marlowe verschuilt met dat pseudoniem van hem zo nadrukkelijk verwijst naar zijn illustere voorganger. Met een beetje goeie wil kun je zelfs enig verband aanwijzen tussen het werk van Christopher en dat van Chris Marlowe – zij het dan dat de vergelijking uiteraard steevast in het nadeel van Chris uitvalt.
Je hebt er in je kritieken wel eens grapjes over gemaakt.
Je hebt Chris Marlowe ‘een zelfgenoegzame ijdeltuit’ genoemd.
Maar voor de rest heb je er nooit echt bij stilgestaan.
Nu wel. Nu sta je er wel bij stil. Maar nu is het te laat, natuurlijk.
Je hebt nooit in overweging willen nemen dat Chris Marlowe wel eens géén pseudoniem zou kunnen zijn, maar mijn échte naam, en dat het verband tussen Chris en Christopher eindeloos veel dieper reikt dan jouw schattig wipneusje lang is, schat van mij.
Waarschijnlijk wil iemand een grap met me uithalen, denk je. Iemand die mijn kritieken bij het werk van Chris Marlowe heeft gelezen en dacht dat het wel leuk en passend zou zijn de grap van de signatuur van Chris Marlowe te voorzien. Waarschijnlijk wil iemand die zich Chris Marlowe noemt, maar Chris Marlowe niet ís, een smakeloze grap met me uithalen… denk je.
Eén of andere weirdo.
Eén of andere geschifte rare snuiter.
Eén of andere gefrustreerde ouwe gek.
Per slot van rekening kan iederéén vrij op het wereldwijde web rondtoeren.
Pieker je maar suf, mijn dom blondje. Sus je maar suf. Als je maar weet dat ik het hierbij niet zal laten.
En dan bedoel ik: niet bij deze weblog.
En ook niet bij het wissen van de virtuele levensloop op je website.
Jij en ik, mijn liefste dom blondje, wij staan aan het begin van een lange en vruchtbare relatie.
O ja, reken maar. Ik ben nog lang niet uitgespeeld met jou.
Tot strakjes dus maar weer.
Je toegenegen aarsvijand,
Chris Marlowe