DOM BLONDJE - deel 3

Mijn schattig dom blondje,

Hoe voel je je nu? Niet antwoorden hoor, laat me raden.
Enerzijds… amuseer ik je. Is dat correct?
Jawel, dat is correct.
Dat stijltje, die toon, die pen gedrenkt in vitriool… Dat is correct.
Daar hou je wel van hé?
Want dat herken je hé?
Dat is jouw stijltje, jouw toon, jouw pen gedrenkt in vitriool hé?
Anderzijds…
Anderzijds raak je geïntrigeerd door mij en mijn weblog www.dommeblondjes.blogspot.com
Maar ondertussen…
Ondertussen steekt de onrust ook geregeld zijn gruwelijke kop op.
Je hebt een virtuele stalker aan je been, zoveel is duidelijk. En misschien is die stalker wel gevaarlijk. Af en toe lijkt hij inderdaad wel tamelijk agressief te worden.
Je hebt nog altijd met niemand over mij gesproken. Ik heb je dat nochtans niet verboden.
Je hebt het niet gedaan omdat mijn boodschappen kant noch wal raken, hou je je voor.
In werkelijkheid heb je het niet gedaan omdat ik een paar zeer tere punten aanraak, waarvan je niet wil dat anderen ermee geconfronteerd zouden worden. Een deukje in het pantser van de ijzeren maagd, een smet op haar blazoen, een zwakke plek…
O ja, ik weet het wel. Ik ken jou beter dan jij jezelf kent, dat zei ik toch al?
Ik weet het beter, mijn allerliefste domme blondje. Ik weet àlles beter.

Je meent pertinent zeker te weten dat je op de voorbije boekenbeurs geen gesprek hebt gevoerd met een tengere jongeman die druipend van de regen over je Verzamelde Kritieken gebogen stond. Zoiets zou je je beslist herinneren! (Stel je voor, al die boeken naar de filistijnen.)
Bovendien zou je vast en zeker nooit een grapje gemaakt hebben over de dunne plukjes haar op zijn wangen en kin.
Dat is jouw stijl niet. Jij valt mensen nooit aan op hun fysieke kenmerken. Jij speelt nooit de man, wel de bal. Denk je.
Mis, poes. Mis, punt.
Je speelt wél de man.
Je speelt voortdurend de man.
Natuurlijk val je mij niet aan op mijn fysieke kenmerken, omdat je dat niet kunt.
Niemand kan dat. Ik ben de Onzichtbare Man.
Niemand kent mij. Ik ben één en al geest geworden.
Maar het is zó, dat jij de man speelt: op het terrein van de psyche.
Het zijn de denkbeelden en de emoties, de smaak en de stijl van de man, die jij belachelijk maakt.

Ook mijn relaas over de opdracht klopt niet. Denk je.
Je hebt nooit in al je op de Boekenbeurs van Antwerpen verkochte exemplaren van de Verzamelde Kritieken dezelfde opdracht geschreven.
Je herinnert je nog best dat je in heel wat exemplaren ook ‘Veel kritisch leesplezier’ hebt geschreven. Of nog andere formules.
Toegegeven, origineel is het niet, maar bedenk maar eens keer op keer een originele opdracht voor al die lezers die je van haar noch pluimen kent!
Nu slaat de onrust weer toe.
Hoe komt het toch dat ik zo haarfijn weet te vertellen wat jij denkt?
Rarara, hoe kan dat nu?
Maar je sust jezelf alweer met de gedachte dat je me toch maar mooi op een paar foutjes hebt gewezen. Ik doorzie je blijkbaar niet zo volkomen als ik dat wel eens durf te beweren.
Je sust jezelf met de gedachte dat ik gewoon een spelletje blufpoker speel en veel geluk heb gehad.
Je bent nogal in je nopjes met deze ideeën; je houdt van intellectuele spelletjes waarin je iemand anders kunt overtroeven – dammen, schaken – en het geeft je keer op keer een kick als je een spelletje wint en daarmee bewijst de ander te slim af te zijn.
Maar dit spelletje kun je niet winnen, liefje.
Als je dat waarlijk gelooft, dan dwaal je.
Dan dwaal je heel erg, mijn uitverkoren domme blondje.

Je zint op een manier om me in m’n hemd te zetten.
Als ik een spelletje wil spelen, denk je, mag ik op zijn minst weten dat jij een geduchte tegenstander bent.
Je droomt ervan hoe leuk het zou zijn die arrogante virtuele Marlowe even fijn op zijn nummer te zetten.
En dan wordt mijn ijzeren maagdje plotseling toch weer een beetje bang.
Dat zinnetje over het ‘plegen van poëzie’… Dat ik weet dat jij ooit poëzie hebt gepleegd… Dat is niet zo erg. Dat kan ik best opgestoken hebben uit één van de vele interviews die jij met zoveel zelfgenoegzame eigendunk toestaat aan de meest diverse media, variërend van glossy bladen voor jonge en dynamische vrouwen tot high brow intellectuele programma’s op een zender voor meerwaardezoekers en uitgezonden op een uur waarop geen kat nog televisie kijkt.
Maar dat het ‘plegen van poëzie’ bijna klinkt als het ‘plegen van een moord’, ojeetjetoch. En dat ik jou nog lang zal heugen…
Kun je niet beter proberen dit hele Marlowe-voorval te vergeten?
Maar ik heb je toch beloofd je in te wijden in ‘één van de grootste geheimen van de beschaafde wereld’?
En ondanks alles, ben je benieuwd. Ben je nieuwsgierig.
Tss, tss… schatje toch!
Nieuwsgierigheid is een ondeugd, hoor! (Al kan het ook een intellectuele deugd zijn, op voorwaarde dat je er het intellect voor bezit, natuurlijk.)
Nieuwsgierigheid is sowieso… gevààrlijk.

Maar goed, maar goed… Je zit aan je computer en... je levert commentaar op mijn weblog... Via een heus comment dan nog! Ik krijg verdomme een wederwoord van jou!

Zie hier het commentaar van ons Dom Blondje: