De Pulpschrijver Spreekt…
Ze zegt me dat ik pulp schrijf,
Te bloedig en te sexy.
Ze zegt me dat ik overdrijf…
De lengte van d’erectie.
Ze zegt me dat ik weinig ken
Van geest of introspectie.
Ze zegt me dat ik simpel ben
En dus alleen maar drek zie.
Ze zegt me dat ik pulp schrijf,
Te bloedig en te sexy.
Ze zegt me dat ik overdrijf…
De lengte van d’erectie.
Ze zegt me dat ik weinig ken
Van geest of introspectie.
Ze zegt me dat ik simpel ben
En dus alleen maar drek zie.
Mijn waarde dom blondje,
Waarom reageer je niet op mijn mailtjes? Acht je mij dan geen wederwoord waardig? Hoop je, tegen beter weten in, dat ik het wel zal opgeven als jij niet reageert? Dat ik wel zal koelen zonder blazen?
Dom hoor, mijn lieve blonde domoortje. Héél érg zéér dom.
Maar ja, waarom zou een dom blondje in de winter anders ook in de hoek gaan zitten hé?
(Daar is het 90°!)
Nochtans is het simpel. Gewoon drukken op het icoontje ‘Afzender Beantwoorden’ en deze virtuele monoloog van mij verandert in een virtuele dialoog van ons.
Maar nee. Je vertikt het.
Dom, dom, dom.
Eerlijk gezegd… Ik had niets anders verwacht, hoor.
Oké, je stelt je dus nog altijd een boel vragen.
En dat is goed. Dat hoort bij het spel.
Wees gerust, mijn dom blondje. Ik zal je vragen stuk voor stuk beantwoorden.
En dat zal nog beter zijn. Want dat hoort ook bij het spel.
Ik zal de vragen die je nu het slapen beletten stuk voor stuk beantwoorden, schatje.
Maar wél als het mij uitkomt. Als ik er zin in heb. Als het past.
Want jij en ik, wij spelen dit spel op mijn voorwaarden.
En volgens de regels van de kunst.
Sta mij toe dat ik mij even nader aan je voorstel. Ik heb, nachtdier zijnde, op dit uur der spoken toch niks beters te doen. En jij kunt de slaap niet vatten. Je zult vast en zeker wel even in je mailbox komen gluren om vast te stellen of er al dan niet een nieuw berichtje van je teergeliefde Chris Marlowe in de bus is gevallen.
De wereld kent mij dus al enkele jaren als Chris Marlowe en al enkele eeuwen onder nog een andere naam, maar ik heet in werkelijkheid wel degelijk Chris Marlowe.
Ik werd geboren in het pittoreske Engelse stadje Canterbury, op een zesentwintigste februari – hé… net als jij! proficiat hé! -, maar ik leef al een hele tijd ondergedoken in dit lieflijke Vlaanderenland. Mijn vader was schoenlapper.
Verleden jaar, op de Boekenbeurs in Antwerpen, heb ik je Verzamelde Kritieken gekocht.
Oh vanitas vanitatum!…
Het is niet voldoende dat de meninkjes en oordeeltjes van ons allerliefste domme blondje verschijnen in de krant waarin de volgende dag de vis wordt verpakt, nee meneer! Zij dienen ook nog voor het nageslacht bewaard te worden in een heus boékwerk!
Alsof zij, op die manier, ook nog een schijn van eeuwigheid zouden krijgen – die eeuwigheid waarop alleen de ware literatuur en niet dit waardeloze aftreksel haar rechten kan laten gelden.
Misschien herinner je je nog de tengere jongeman over wie je een – zoals gewoonlijk, in jouw geval – venijnig en sarcastisch grapje maakte over de dunne plukjes haar op zijn wangen en kin? Het had net verschrikkelijk geregend en ik moest mij waarlijk een weg banen door de fans van je brandbrieven om mij ten slotte druipnat over de wanstaltig hoge stapels van je boekwerkje te kunnen buigen, dat voor een niet onaanzienlijk gedeelte gewijd is aan het zo deskundig mogelijk doodknijpen van mij en mijn oeuvre.
Niet dat je daar tot dusver al in geslaagd bent, o nee. Ik laat mij niet zo makkelijk doodknijpen en mijn oeuvre evenmin. Wij beiden zijn nog steeds alive and kicking, dank je wel.
Ik stotterde toen ik je vroeg een opdracht in het boek te schrijven. Herinner je je dat nog?
Ik stotter altijd als ik nerveus ben. Ik stotter daarentegen nooit op papier.
Merkwaardig hé? Dat een zo welbespraakt iemand moet stotteren?
Nu goed, Beethoven was doof en ik ken verscheidene geweldig goede zangers die stotteren als ze niet zingen en in beide gevallen even blind blijven.
Herinner je je nog de opdracht die je in mijn exemplaar van je Verzamelde Kritieken hebt geschreven? Herinner je je mij nog, mijn alleraardigste dom blondje?
‘Voor een kritische geest… veel leesgenot!’ schreef je.
Leuk hoor. En zo origineel! Waar haal je het vandaan?
Nee, je herinnert je al niks meer van mij… en dat verdriet je nu ten zeerste. Maar hoe zou je ook? In al de boeken die je verkocht op die dwaze Boekenbeurs schreef je krek dezelfde onnozele opdracht: ‘Voor een kritische geest… veel leesgenot!’
Leuk hoor. En zo origineel.
Ik signeer nooit, schatje. Ik weet wel beter. Ik verdoe mijn kostbare tijd niet met het najagen van kicks op een Boekenbeurs, met het strelen van mijn ijdelheid, met geestelijke masturbatie.
Ik ben niet gek. Ik niet.
Laat mijn lezers maar geloven dat Chris Marlowe het pseudoniem is van een mensenschuwe schrijver die bovenal anoniem wenst te blijven. Zo anoniem als de pest.
Laat ze maar geloven in een géést. In een ghost-writer, haha.
Ik weet wel beter.
Ik weet dat ik Chris Marlowe ben en dat ik een aantal meesterwerken heb geschreven en dat is mij ruimschoots voldoende.
Ik hoef al die ziekelijke aandacht niet, die opgeklopte personencultus, die emotionele zelfbevrediging.
Alleen het werk is van belang. Alleen het werk.
Neenee, je herinnert je niks meer van mij. Maar dat geeft niet, schatje. Ik zorg er wel voor dat ik je nog lang zal heugen.
Reken maar.
Ik verheug me er al op.
En het hoeft ook niet.
Het hoeft ook niet dat je je mij herinnert. Het hoeft allerminst.
Waarom ook? Jij bent een bekende mediafiguur, met je radiopraatjes en je televisie-optredens… en wie ben ik? Alleen maar Chris Marlowe, de zoon van een schoenlapper. Alleen maar een geniale schrijver op wiens graf jij zo graag een polka danst.
Op mijn vijftiende had ik de grammatica al onder de knie en was ik reeds in staat tot het plegen van verzen.
Poëzie, mijn allerliefste dom blondje…
Ik weet dat jij in je puberjaren eveneens poëzie hebt gepleegd.
Ah en hoezeer hou ik niet van die uitdrukking, mijn ijzeren maagdje!
‘Poëzie plegen!’
Het klinkt bijna als een moord plegen, nietwaar?
‘k Graaf me in, diep in mijn gravin.
Mijn slavin, mijn markiezin.
‘k Sla haar, ‘k sla jou in mijn slavernij.
En keten jou, keten jou, ontketen jou.
En ‘k heel je dan, ‘k streel je dan, ik ben jouw man.
En jij bent mijn minzame minnares.
Ah lik me, strik me en verstik me.
En ik maak jou tot mijn minzieke meesteres.
Mooi hé, dit gedichtje van me?
Ja, ik was goed. Ik ben nog steeds goed. Erg goed.
Meer dan dit fragment krijg je nog niet van me. Voorlopig.
Op meer dan dit fragment van mijn poëtisch kunnen heb je op dit moment nog geen recht.
Maar dat komt wel, schatje. Nog even geduld en dan krijg je ook de rest wel te lezen.
Het noodlot heeft ons in elkaars armen gedreven, denk ik soms.
Heeft jou in mijn armen gedreven.
De kritische furie en haar uitverkoren slachtoffer.
En precies deze zeer merkwaardige verhouding van ons maakt jou tot de persoon bij uitstek om in te wijden in één van de grootste geheimen van de beschaafde wereld.
Je hoort nog van mij, mijn alleraardigste dom blondje.
Niet ongerust worden hé!
Je hoort nog van…
Ik vind het waarlijk ongepast
Dat jij steeds weer kritikast.
Het kan mij zeer verstoren
Dat jij zo werd geboren.
In de wieg al riep je: ‘Neen!
Ik wil geen tutter of fopspeen!
Voor mij geen geluidsdemper!
Geef mij een schone pemper!’
En zo ging dat voortdurend door,
Op school was je een kletsmajoor:
Je wist het altijd beter,
Tot op de millimeter.
De leraar ach, die zag alras
Dat geen discussie mogelijk was
Want steeds opnieuw had je gelijk,
Jij had nooit een spraakgebrijk.
En zo stond je beroep vlug vast,
Je dacht: ‘Ik word een kritikast.
Dan kan ik Marlowe heerlijk kraken!
O wat zal mij dat vermaken!’
Nu kraak je met de losse hand
De grootste schrijver van dit land.
Dat kan je zeer plezieren:
Jou en al die andere klieren!
Waarom reageer je niet op mijn mailtjes? Acht je mij dan geen wederwoord waardig? Hoop je, tegen beter weten in, dat ik het wel zal opgeven als jij niet reageert? Dat ik wel zal koelen zonder blazen?
Dom hoor, mijn lieve blonde domoortje. Héél érg zéér dom.
Maar ja, waarom zou een dom blondje in de winter anders ook in de hoek gaan zitten hé?
(Daar is het 90°!)
Nochtans is het simpel. Gewoon drukken op het icoontje ‘Afzender Beantwoorden’ en deze virtuele monoloog van mij verandert in een virtuele dialoog van ons.
Maar nee. Je vertikt het.
Dom, dom, dom.
Eerlijk gezegd… Ik had niets anders verwacht, hoor.
Oké, je stelt je dus nog altijd een boel vragen.
En dat is goed. Dat hoort bij het spel.
Wees gerust, mijn dom blondje. Ik zal je vragen stuk voor stuk beantwoorden.
En dat zal nog beter zijn. Want dat hoort ook bij het spel.
Ik zal de vragen die je nu het slapen beletten stuk voor stuk beantwoorden, schatje.
Maar wél als het mij uitkomt. Als ik er zin in heb. Als het past.
Want jij en ik, wij spelen dit spel op mijn voorwaarden.
En volgens de regels van de kunst.
Sta mij toe dat ik mij even nader aan je voorstel. Ik heb, nachtdier zijnde, op dit uur der spoken toch niks beters te doen. En jij kunt de slaap niet vatten. Je zult vast en zeker wel even in je mailbox komen gluren om vast te stellen of er al dan niet een nieuw berichtje van je teergeliefde Chris Marlowe in de bus is gevallen.
De wereld kent mij dus al enkele jaren als Chris Marlowe en al enkele eeuwen onder nog een andere naam, maar ik heet in werkelijkheid wel degelijk Chris Marlowe.
Ik werd geboren in het pittoreske Engelse stadje Canterbury, op een zesentwintigste februari – hé… net als jij! proficiat hé! -, maar ik leef al een hele tijd ondergedoken in dit lieflijke Vlaanderenland. Mijn vader was schoenlapper.
Verleden jaar, op de Boekenbeurs in Antwerpen, heb ik je Verzamelde Kritieken gekocht.
Oh vanitas vanitatum!…
Het is niet voldoende dat de meninkjes en oordeeltjes van ons allerliefste domme blondje verschijnen in de krant waarin de volgende dag de vis wordt verpakt, nee meneer! Zij dienen ook nog voor het nageslacht bewaard te worden in een heus boékwerk!
Alsof zij, op die manier, ook nog een schijn van eeuwigheid zouden krijgen – die eeuwigheid waarop alleen de ware literatuur en niet dit waardeloze aftreksel haar rechten kan laten gelden.
Misschien herinner je je nog de tengere jongeman over wie je een – zoals gewoonlijk, in jouw geval – venijnig en sarcastisch grapje maakte over de dunne plukjes haar op zijn wangen en kin? Het had net verschrikkelijk geregend en ik moest mij waarlijk een weg banen door de fans van je brandbrieven om mij ten slotte druipnat over de wanstaltig hoge stapels van je boekwerkje te kunnen buigen, dat voor een niet onaanzienlijk gedeelte gewijd is aan het zo deskundig mogelijk doodknijpen van mij en mijn oeuvre.
Niet dat je daar tot dusver al in geslaagd bent, o nee. Ik laat mij niet zo makkelijk doodknijpen en mijn oeuvre evenmin. Wij beiden zijn nog steeds alive and kicking, dank je wel.
Ik stotterde toen ik je vroeg een opdracht in het boek te schrijven. Herinner je je dat nog?
Ik stotter altijd als ik nerveus ben. Ik stotter daarentegen nooit op papier.
Merkwaardig hé? Dat een zo welbespraakt iemand moet stotteren?
Nu goed, Beethoven was doof en ik ken verscheidene geweldig goede zangers die stotteren als ze niet zingen en in beide gevallen even blind blijven.
Herinner je je nog de opdracht die je in mijn exemplaar van je Verzamelde Kritieken hebt geschreven? Herinner je je mij nog, mijn alleraardigste dom blondje?
‘Voor een kritische geest… veel leesgenot!’ schreef je.
Leuk hoor. En zo origineel! Waar haal je het vandaan?
Nee, je herinnert je al niks meer van mij… en dat verdriet je nu ten zeerste. Maar hoe zou je ook? In al de boeken die je verkocht op die dwaze Boekenbeurs schreef je krek dezelfde onnozele opdracht: ‘Voor een kritische geest… veel leesgenot!’
Leuk hoor. En zo origineel.
Ik signeer nooit, schatje. Ik weet wel beter. Ik verdoe mijn kostbare tijd niet met het najagen van kicks op een Boekenbeurs, met het strelen van mijn ijdelheid, met geestelijke masturbatie.
Ik ben niet gek. Ik niet.
Laat mijn lezers maar geloven dat Chris Marlowe het pseudoniem is van een mensenschuwe schrijver die bovenal anoniem wenst te blijven. Zo anoniem als de pest.
Laat ze maar geloven in een géést. In een ghost-writer, haha.
Ik weet wel beter.
Ik weet dat ik Chris Marlowe ben en dat ik een aantal meesterwerken heb geschreven en dat is mij ruimschoots voldoende.
Ik hoef al die ziekelijke aandacht niet, die opgeklopte personencultus, die emotionele zelfbevrediging.
Alleen het werk is van belang. Alleen het werk.
Neenee, je herinnert je niks meer van mij. Maar dat geeft niet, schatje. Ik zorg er wel voor dat ik je nog lang zal heugen.
Reken maar.
Ik verheug me er al op.
En het hoeft ook niet.
Het hoeft ook niet dat je je mij herinnert. Het hoeft allerminst.
Waarom ook? Jij bent een bekende mediafiguur, met je radiopraatjes en je televisie-optredens… en wie ben ik? Alleen maar Chris Marlowe, de zoon van een schoenlapper. Alleen maar een geniale schrijver op wiens graf jij zo graag een polka danst.
Op mijn vijftiende had ik de grammatica al onder de knie en was ik reeds in staat tot het plegen van verzen.
Poëzie, mijn allerliefste dom blondje…
Ik weet dat jij in je puberjaren eveneens poëzie hebt gepleegd.
Ah en hoezeer hou ik niet van die uitdrukking, mijn ijzeren maagdje!
‘Poëzie plegen!’
Het klinkt bijna als een moord plegen, nietwaar?
‘k Graaf me in, diep in mijn gravin.
Mijn slavin, mijn markiezin.
‘k Sla haar, ‘k sla jou in mijn slavernij.
En keten jou, keten jou, ontketen jou.
En ‘k heel je dan, ‘k streel je dan, ik ben jouw man.
En jij bent mijn minzame minnares.
Ah lik me, strik me en verstik me.
En ik maak jou tot mijn minzieke meesteres.
Mooi hé, dit gedichtje van me?
Ja, ik was goed. Ik ben nog steeds goed. Erg goed.
Meer dan dit fragment krijg je nog niet van me. Voorlopig.
Op meer dan dit fragment van mijn poëtisch kunnen heb je op dit moment nog geen recht.
Maar dat komt wel, schatje. Nog even geduld en dan krijg je ook de rest wel te lezen.
Het noodlot heeft ons in elkaars armen gedreven, denk ik soms.
Heeft jou in mijn armen gedreven.
De kritische furie en haar uitverkoren slachtoffer.
En precies deze zeer merkwaardige verhouding van ons maakt jou tot de persoon bij uitstek om in te wijden in één van de grootste geheimen van de beschaafde wereld.
Je hoort nog van mij, mijn alleraardigste dom blondje.
Niet ongerust worden hé!
Je hoort nog van…
Ik vind het waarlijk ongepast
Dat jij steeds weer kritikast.
Het kan mij zeer verstoren
Dat jij zo werd geboren.
In de wieg al riep je: ‘Neen!
Ik wil geen tutter of fopspeen!
Voor mij geen geluidsdemper!
Geef mij een schone pemper!’
En zo ging dat voortdurend door,
Op school was je een kletsmajoor:
Je wist het altijd beter,
Tot op de millimeter.
De leraar ach, die zag alras
Dat geen discussie mogelijk was
Want steeds opnieuw had je gelijk,
Jij had nooit een spraakgebrijk.
En zo stond je beroep vlug vast,
Je dacht: ‘Ik word een kritikast.
Dan kan ik Marlowe heerlijk kraken!
O wat zal mij dat vermaken!’
Nu kraak je met de losse hand
De grootste schrijver van dit land.
Dat kan je zeer plezieren:
Jou en al die andere klieren!
0 reacties:
Een reactie plaatsen