Dom Blondje 1/ Spiegeltje aan de wand
Hé Debiele Blondine,
Doe me een lol: als je strakjes voor de spiegel in je badkamer staat, kijk dan eens goed, oké? En vertel me daarna wat je ziet, oké?
Kusjes, Chris
PS: O ja, je mag nog best gezien worden. Je borstjes gaan nog lang niet hangen. Wat zouden ze? Je bent nog in de fleur van je leven. Die houden het wel nog een paar jaartjes vol. En toch, en toch… Je voelt je niet zo best in je vel hé? Ik weet het, ik weet het. Je kijkt naar jezelf in de spiegel van je badkamer en oké, oké… Je bent niet te groot, niet te klein, niet te dik, niet te dun. Oké, oké… je hebt de lange blonde haren en de gletsjerblauwe ogen van een Noordse ijsgodin. En dat alles is best leuk om naar te kijken. Maar toch, maar toch… knelt ‘m net daar het schoentje. Want daar sta je, met die ogen als koele meren des doods. Daar sta je, poedelnaakt voor de spiegel in je badkamer. Daar sta je, alleen. Na een stuk of dertig jaren in dit leven nog altijd moederziel alleen. En nee hoor, no way… je voelt je allerminst als de ongenaakbare ijspegel die je voor de buitenwereld probeert te zijn. Integendeel, mijn schatje. Je voelt je zo klein. Je voelt je zo rot. Je neus zit vol snot. Vervelend hé, zo’n verkoudheid. Nu ja, we krijgen er allemaal mee te maken, hoor. Ook ongenaakbare ijspegels. Vroeg of laat krijgt het vliegend snot je te pakken, en dan hoest je de longen uit je mooie lijf en snuit je die charmante neusvleugeltjes van je zowat aan flarden. Ik zie ze trillen. Die charmante neusvleugeltjes van je. Ik zie ze trillen. Ik zie ze trillen en ik zie jou rillen, van kop tot teen. Ik zie het. Net als jij. In de spiegel. Ik zie het in de spiegel van je badkamer. Rood dooraderd zijn ze, die neusvleugeltjes van je. Rood dooraderd van al dat snuiten. Van al dat snot. En toch, en toch… o zo charmant. Ik zie ze trillen en ik zie jou rillen in de spiegel van je badkamer, zoals ik je nu ook zie rillen en trillen terwijl je deze regels leest. O mijn God, o mijn lieve God… dit wordt een heuse thriller, schatje! Maf hé? Je zou bijna denken dat ik àlles zie. Dat ik àlles zie van jou. Dat ik een beetje… God ben. Wel, zal ik je es wat verklappen? In zekere zin is dat ook zo. Ik bén een beetje God. Ik zié alles. Alles van jou. Zoals ik ook alles wéét. Alles van jou. Zoals ik wéét dat jij nu dit blog leest. Ja... jíj! Maf hé? C. Maflowe
Dom Blondje 2 / Wat een mop!
Ondertussen heb je je ook geschoren (die lange slanke benen van je, bedoel ik) en heb je bij wijze van ontbijt 1 appeltje gegeten (‘one apple a day keeps the doctor away!’); en ben je even bij Willy-open-je-Cringspier langsgeweest (het spijt me je te moeten meedelen dat je een beetje last hebt van constipatie… dat komt door die medicijnen tegen je verkoudheid, vrees ik); en heb je een douche genomen (ah! de frisheid van wilde limoenen!); en heb je eindelijk… eindelijk!… je pc aangezet, ben je wat gaan surfen op het net, heb je mijn blog gevonden...
Je bent er niet goed van. Je bent er écht niet goed van.
Maf hé, die blog van me.
Jàààà… écht maf!
And watch out… want het wordt nog maffer!
Heb je vandaag het trottoir al es gedaan, mijn lieve schat?
Nee? Moet je dringend toch eens gaan kijken hoor, op de stoep, voor je deur… want die maffe Chris Marlowe heeft nóg een verrassing voor je!
You’ll read me later, alligator!
Je bent er niet goed van. Je bent er écht niet goed van.
Maf hé, die blog van me.
Jàààà… écht maf!
And watch out… want het wordt nog maffer!
Heb je vandaag het trottoir al es gedaan, mijn lieve schat?
Nee? Moet je dringend toch eens gaan kijken hoor, op de stoep, voor je deur… want die maffe Chris Marlowe heeft nóg een verrassing voor je!
You’ll read me later, alligator!
PS:
Waarom gooit een dom blondje broodkruimels in het toilet?
Om het WC-eendje te voeren, natuurlijk!
Waarom gooit een dom blondje broodkruimels in het toilet?
Om het WC-eendje te voeren, natuurlijk!
Dom Blondje 3 / Domding!
Heb je ’t nu al gelezen? Wat daar op de stoep gekalkt stond, voor je voordeur? In grote witte letters?
Hoe klinkt de deurbel van dit dom blondje?
Domding! Domding!
En de buren maar gniffelen.En de voorbijgangers gaan je voordeur niet eens meer voorbij. Die blijven zowaar staan!
En ze grinniken.
En ze grijnzen.
En ze lachen zelfs!
Jà! Ze lachen je uit!
Maf hé?
Hoe klinkt de deurbel van dit dom blondje?
Domding! Domding!
En de buren maar gniffelen.En de voorbijgangers gaan je voordeur niet eens meer voorbij. Die blijven zowaar staan!
En ze grinniken.
En ze grijnzen.
En ze lachen zelfs!
Jà! Ze lachen je uit!
Maf hé?
Dom Blondje 4 /
Enige verduidelijking is hier op zijn plaats...
… en daarom zal ik maar meteen met je deur in je huis vallen, schatje.
In alle bescheidenheid, en tussen ons gezegd en gezwegen: ik zie alles van jou.
Ik zag je daarstraks en ik zie je nu en ik zal je straks ook wel weer zien, zelfs als je bij Willy-open-je-Cringspier op schoot zit.
Ik zie je ziel. Ik zie je lichaam en geest. Ik doorzie je geheel en al.
’t Is bangelijk, dat geef ik graag toe.
Omdat ik je zo goed kan zien, wéét ik natuurlijk ook alles van jou.
Ik weet wie je bent, ik weet wat je voelt, ik weet wat je denkt, ik weet wat je doet nu je deze regels leest.
Nog niet overtuigd? Nee?
Welnu, laat me dan nog één poging doen… Daarnet stond je dus in je blootje voor de spiegel te staren naar je poedelnaakte zelf… en ik keek mee.
En nu zit je aan je computer, lees je deze blog van ene Chris Marlowe – dat ben ik! hàllo! – en je frunnikt en punnikt aan je rooie neus dat het niet mooi meer is.
En je denkt: wat een toeval, wat een godsonmogelijk toeval dat deze kerel precies geraden heeft wat… en hoe…
Maar ik heb het niet geraden. Ik weet het gewoon. Omdat ik je zie. Alles van jou. Omdat ik zelfs je gedachten kan horen.
Want ik lééf in jou, schatje. Ik leef met jou en ik leef in jou en nu ik mijn kopje heb opgestoken in dat blonde popje van me, raak jij mij niet meer kwijt, no way.
Oké, je voelde je daarstraks niet zo best… en nu nog een stukje minder goed, omdat je er toch – ondanks jezelf – stilaan begint aan te twijfelen of je wel met een ordinaire flauwe grappenmaker te maken hebt…
Maar je voelde je daarstraks dus niet zo best omdat het je dezer dagen wel allemààl tegenzit. Die verkoudheid… en je boekhouder die je laat weten dat je voor het voorbije jaar nog flink wat belastingen zult mogen ophoesten… (Nu denk je: hij heeft mij blijkbaar niet alleen achtervolgd op straat en gezien dat ik een verkoudheid heb; hij kan blijkbaar niet alleen vanuit dat bosje achter mijn huis mijn badkamer binnen gluren; hij heeft ook mijn post geopend… en weer dichtgeplakt.)
Eigen schuld, dikke bult, weet je. Ik heb het nu weer over die belastingen hé. Had dan wat meer voorafbetalingen gedaan. Toch duizelde het je daarstraks nog altijd een beetje van het cijfer dat je door onze fiscale vriendjes werd gepresenteerd.Het maakte je boos, beken het maar – boos op de hele wereld in het algemeen en een stuk of wat onderdelen in het bijzonder. Dat er een relletje is ontstaan in het literaire milieu rond de vraag of je nu al dan niet in de Commissie Letteren behoort te zitten – jij die al in zoveel jury’s zetelt, jij die al in zoveel blaadjes je vernietigende kritieken publiceert, jij die in al zoveel papjes één of meerdere vingertjes hebt.Is dat niet wat van het goede teveel?
Jaja, dat relletje ligt je zwaar op de lever, de rekening van de heren en dames fiscuswerpers ligt je zwaar op de maag en als die verkoudheid nu nog op je longen gaat zitten, blijft er op de duur geen vierkante centimeter van je lieve lijf meer over die vrij is van onheil en/of ellende.
Proficiat!
Gelukkig zijn er nog een paar zekerheden in het wankele bestaan van de professionale kritikaster (m/v), nietwaar? Zolang er blaadjes blijven verschijnen waarvan het lezerspubliek geilt op genadeloze bijdragen waarin één of andere literair werk met de grond gelijk wordt gemaakt – waarna de kritikaster (m/v) met de vlijmscherpe pen een woeste polka danst op het graf van de weerloze auteur -, zolang zal er voor jou wel altijd ergens werk aan de winkel zijn.
Dat leest gemiddeld een tiental pagina’s van één boek per week en dat kijkt - eveneens gemiddeld - één toneelstuk om de veertien dagen voor ongeveer de helft uit, en dat zet dan in een paar uurtjes een zogenaamd objectieve mening op papier over een werk waaraan de schrijver in kwestie een jaar van zijn leven heeft gespendeerd, of meer, of eindeloos veel meer…
Dat strijkt ten slotte een royaal honorarium op voor zijn of haar beulenwerk, terwijl het slachtoffer rustig mag blijven kreperen zoals het altijd al heeft gedaan…
En dat wordt daar godbetert nog voor bewonderd ook, en gerespecteerd, en gevleid, en uitgenodigd op feestjes.
Een schande is het. Een ware schande.
Zo denk ík erover. Maar who the fuck is Chris Marlowe, nietwaar?
Nou, je zult mij nog wel leren kennen, liefje. Reken maar. Je zult mij nog wel leren kennen.
Heb je ’t trouwens al gemerkt? De levensloop op je website werd gewist.
Je toegenegen aarsvijand,
Chris Marlowe
In alle bescheidenheid, en tussen ons gezegd en gezwegen: ik zie alles van jou.
Ik zag je daarstraks en ik zie je nu en ik zal je straks ook wel weer zien, zelfs als je bij Willy-open-je-Cringspier op schoot zit.
Ik zie je ziel. Ik zie je lichaam en geest. Ik doorzie je geheel en al.
’t Is bangelijk, dat geef ik graag toe.
Omdat ik je zo goed kan zien, wéét ik natuurlijk ook alles van jou.
Ik weet wie je bent, ik weet wat je voelt, ik weet wat je denkt, ik weet wat je doet nu je deze regels leest.
Nog niet overtuigd? Nee?
Welnu, laat me dan nog één poging doen… Daarnet stond je dus in je blootje voor de spiegel te staren naar je poedelnaakte zelf… en ik keek mee.
En nu zit je aan je computer, lees je deze blog van ene Chris Marlowe – dat ben ik! hàllo! – en je frunnikt en punnikt aan je rooie neus dat het niet mooi meer is.
En je denkt: wat een toeval, wat een godsonmogelijk toeval dat deze kerel precies geraden heeft wat… en hoe…
Maar ik heb het niet geraden. Ik weet het gewoon. Omdat ik je zie. Alles van jou. Omdat ik zelfs je gedachten kan horen.
Want ik lééf in jou, schatje. Ik leef met jou en ik leef in jou en nu ik mijn kopje heb opgestoken in dat blonde popje van me, raak jij mij niet meer kwijt, no way.
Oké, je voelde je daarstraks niet zo best… en nu nog een stukje minder goed, omdat je er toch – ondanks jezelf – stilaan begint aan te twijfelen of je wel met een ordinaire flauwe grappenmaker te maken hebt…
Maar je voelde je daarstraks dus niet zo best omdat het je dezer dagen wel allemààl tegenzit. Die verkoudheid… en je boekhouder die je laat weten dat je voor het voorbije jaar nog flink wat belastingen zult mogen ophoesten… (Nu denk je: hij heeft mij blijkbaar niet alleen achtervolgd op straat en gezien dat ik een verkoudheid heb; hij kan blijkbaar niet alleen vanuit dat bosje achter mijn huis mijn badkamer binnen gluren; hij heeft ook mijn post geopend… en weer dichtgeplakt.)
Eigen schuld, dikke bult, weet je. Ik heb het nu weer over die belastingen hé. Had dan wat meer voorafbetalingen gedaan. Toch duizelde het je daarstraks nog altijd een beetje van het cijfer dat je door onze fiscale vriendjes werd gepresenteerd.Het maakte je boos, beken het maar – boos op de hele wereld in het algemeen en een stuk of wat onderdelen in het bijzonder. Dat er een relletje is ontstaan in het literaire milieu rond de vraag of je nu al dan niet in de Commissie Letteren behoort te zitten – jij die al in zoveel jury’s zetelt, jij die al in zoveel blaadjes je vernietigende kritieken publiceert, jij die in al zoveel papjes één of meerdere vingertjes hebt.Is dat niet wat van het goede teveel?
Jaja, dat relletje ligt je zwaar op de lever, de rekening van de heren en dames fiscuswerpers ligt je zwaar op de maag en als die verkoudheid nu nog op je longen gaat zitten, blijft er op de duur geen vierkante centimeter van je lieve lijf meer over die vrij is van onheil en/of ellende.
Proficiat!
Gelukkig zijn er nog een paar zekerheden in het wankele bestaan van de professionale kritikaster (m/v), nietwaar? Zolang er blaadjes blijven verschijnen waarvan het lezerspubliek geilt op genadeloze bijdragen waarin één of andere literair werk met de grond gelijk wordt gemaakt – waarna de kritikaster (m/v) met de vlijmscherpe pen een woeste polka danst op het graf van de weerloze auteur -, zolang zal er voor jou wel altijd ergens werk aan de winkel zijn.
Dat leest gemiddeld een tiental pagina’s van één boek per week en dat kijkt - eveneens gemiddeld - één toneelstuk om de veertien dagen voor ongeveer de helft uit, en dat zet dan in een paar uurtjes een zogenaamd objectieve mening op papier over een werk waaraan de schrijver in kwestie een jaar van zijn leven heeft gespendeerd, of meer, of eindeloos veel meer…
Dat strijkt ten slotte een royaal honorarium op voor zijn of haar beulenwerk, terwijl het slachtoffer rustig mag blijven kreperen zoals het altijd al heeft gedaan…
En dat wordt daar godbetert nog voor bewonderd ook, en gerespecteerd, en gevleid, en uitgenodigd op feestjes.
Een schande is het. Een ware schande.
Zo denk ík erover. Maar who the fuck is Chris Marlowe, nietwaar?
Nou, je zult mij nog wel leren kennen, liefje. Reken maar. Je zult mij nog wel leren kennen.
Heb je ’t trouwens al gemerkt? De levensloop op je website werd gewist.
Je toegenegen aarsvijand,
Chris Marlowe
Mijn waarde dom blondje,
Ken jij het verschil tussen een mug en een dom blondje?
Als je een mug van je afmept, houdt die op met zuigen.
Ahum. Ahum. And now for something completely different…
Je hebt er echt geen idee van hé moppie? Wat je moet denken van mijn mopjes? Van deze weblog? Je hebt er echt geen idee van hé?
Je hebt ze gelezen… en herlezen… en jààààà… natuurlijk ben je al een kijkje wezen nemen op je website.
Een kritikaster (m/v) die er een website op nahoudt, stel je voor. Dat een groot schrijver er een website op nahoudt, daar kan ik inkomen… maar de luizen in zijn pels? de hondjes die hun pootjes opheffen tegen zijn standbeeld?…
Oh vanitas vanitatum!
Alles is ijdelheid… en wie de job van kritikaster (m/v) wil uitoefenen, die bezondigt zich aan ijdelheid in het kwadraat.
Jij zou niet eens bestààn zonder het zo door jou verfoeide schrijversgild.
Jij zou niéts zijn, zonder ons. Zonder míj!
Wat zeg ik!?… Minder dan niets!
Maar tegelijk pretendeer jij wel het altijd en in alle omstandigheden zoveel beter te weten dan de lui zonder wie jij niet eens het beleg op je boterham zou verdienen hé?Jij matigt je niet alleen een meninkje aan – het meninkje van een dom blondje. Jij hebt ook altijd een oordeel klaar – het oordeel van een IJzeren Maagd.
Jij en jij alleen kan het onderscheid maken tussen goede en slechte smaak, tussen pulp en kwaliteit.
Jíj!…
Hà!Bàh!
Naast al de andere vragen die je je stelt betreffende mijn eerste mailtjes aan jouw adres, vraag je je ook af wat er in feite verkeerd kan gelopen zijn met die levensloop op je website. Waarschijnlijk heb je – computeranalfabeet par excellence – weer iets fout gedaan. Je eigen zwakke punten kennende, heb je je voorgenomen zelf maar niet meer aan je website te knoeien en te wachten tot Stefaan, die aardige informaticus van de krant waar je voor werkt, weer wat tijd voor je zal hebben. Maar dat kan nog even duren, hoor, want Stefaan is enkele dagen geleden vader geworden van een flinke zoon en zoals je misschien weet – alhoewel… - kun je pasgeboren vaders maar beter even met rust laten.
Nee, je bent er nog altijd niet uit hoe je deze weblog van me eigenlijk moet interpreteren… Je kent mij natuurlijk. Chris Marlowe. Enfin, je méént me te kennen.
Je hebt mijn boeken gelezen en je hebt ze stuk voor stuk gekraakt, waarna je een woeste polka hebt gedanst op hun graf in de literaire poesta waar jouw meninkjes van een dom blondje zo hogelijk worden geapprecieerd.
Je meent te weten, zoals iedereen, dat Chris Marlowe de schuilnaam is van een schrijver die om één of andere reden onbekend wenst te blijven. En dat is het zowat.
Je haat mij, omdat je mijn werk haat.
Maar wie zegt dat ik – en ik heb het nu over de persoon die je deze mailtjes stuurt – echt wel Chris Marlowe ben? Je kunt je moeilijk voorstellen dat de schrijver Chris Marlowe – ook al veracht je hem en zijn werk ten zeerste – zo diep zou gevallen zijn dat hij je dit soort kleine en grote boodschappen bezorgt. En per slot van rekening kan iedere mafkees een weblogje openen met een naam naar keuze.
www.dommeblondjes.blogspot.com Hihi.
Je twijfelt hé.
Je twijfelt altijd. Aan alles en iedereen. Behalve aan jezelf.
Zo is het toch? Niet?
Niét?
Hij heeft geluk gehad, denk je. Hij heeft zich een scène voorgesteld in mijn badkamer – en toevallig stond ik net naakt voor de spiegel, oké.
In het slechtste geval heeft hij als de eerste de beste voyeur gewoon op de loer gelegen met een verrekijker in het bosje achter mijn huis en heeft hij me ook werkelijk gezien.
Hij heeft me geschaduwd, op straat.
Hij heeft mijn post geopend.
En de rest… is logica.
De rest… is inlevingsvermogen.
De rest is… mensenkennis.
Hij weet één en ander van me, hij heeft gebluft en hij heeft geluk gehad, Marlowe. Meer niet.
Denk je.
Want wat hij beweert, is gewoon onzin.
Denk je.
Absurde, smakeloze nonsens.
Denk je.
Mijn reet, schatje!
Je website. Je levensloop. Misschien heeft hij – je stalker – die zelf wel gewist. Denk je.
En zo probeer je die spreekwoordelijke ijzige kalmte van jou te bewaren, die alleen maar kan maskeren dat je in feite geen gevoelens bezit (zoals je veelgeroemde stalen objectiviteit alleen maar kan maskeren dat je in feite geen scrupules kent – hoe zou je ook? Je hebt niet eens een geweten!).
Nee, Chris Marlowe mag dan een schrijvelaartje zijn dat uitsluitend jouw kille verachting verdient… tot zoiets lààgs als op de loer liggen in de bosjes, het openen van de post, het schrijven van deze weblog én het wissen van de levensloop op je website acht je hem niet in staat.
Al twijfel je natuurlijk.
Zoals je altijd twijfelt. Aan alles en iedereen. Behalve jezelf.
Dat overduidelijke pseudoniem… Natuurlijk ken je de toneelschrijver Christopher Marlowe, de beruchte tijdgenoot van ons aller William Shake-my-speare.
Je hebt je wel eens afgevraagd waarom de schrijver die zich achter de naam Chris Marlowe verschuilt met dat pseudoniem van hem zo nadrukkelijk verwijst naar zijn illustere voorganger. Met een beetje goeie wil kun je zelfs enig verband aanwijzen tussen het werk van Christopher en dat van Chris Marlowe – zij het dan dat de vergelijking uiteraard steevast in het nadeel van Chris uitvalt.
Je hebt er in je kritieken wel eens grapjes over gemaakt.
Je hebt Chris Marlowe ‘een zelfgenoegzame ijdeltuit’ genoemd.
Maar voor de rest heb je er nooit echt bij stilgestaan.
Nu wel. Nu sta je er wel bij stil. Maar nu is het te laat, natuurlijk.
Je hebt nooit in overweging willen nemen dat Chris Marlowe wel eens géén pseudoniem zou kunnen zijn, maar mijn échte naam, en dat het verband tussen Chris en Christopher eindeloos veel dieper reikt dan jouw schattig wipneusje lang is, schat van mij.
Waarschijnlijk wil iemand een grap met me uithalen, denk je. Iemand die mijn kritieken bij het werk van Chris Marlowe heeft gelezen en dacht dat het wel leuk en passend zou zijn de grap van de signatuur van Chris Marlowe te voorzien. Waarschijnlijk wil iemand die zich Chris Marlowe noemt, maar Chris Marlowe niet ís, een smakeloze grap met me uithalen… denk je.
Eén of andere weirdo.
Eén of andere geschifte rare snuiter.
Eén of andere gefrustreerde ouwe gek.
Per slot van rekening kan iederéén vrij op het wereldwijde web rondtoeren.
Pieker je maar suf, mijn dom blondje. Sus je maar suf. Als je maar weet dat ik het hierbij niet zal laten.
En dan bedoel ik: niet bij deze weblog.
En ook niet bij het wissen van de virtuele levensloop op je website.
Jij en ik, mijn liefste dom blondje, wij staan aan het begin van een lange en vruchtbare relatie.
O ja, reken maar. Ik ben nog lang niet uitgespeeld met jou.
Tot strakjes dus maar weer.
Je toegenegen aarsvijand,
Chris Marlowe
Je hebt er echt geen idee van hé moppie? Wat je moet denken van mijn mopjes? Van deze weblog? Je hebt er echt geen idee van hé?
Je hebt ze gelezen… en herlezen… en jààààà… natuurlijk ben je al een kijkje wezen nemen op je website.
Een kritikaster (m/v) die er een website op nahoudt, stel je voor. Dat een groot schrijver er een website op nahoudt, daar kan ik inkomen… maar de luizen in zijn pels? de hondjes die hun pootjes opheffen tegen zijn standbeeld?…
Oh vanitas vanitatum!
Alles is ijdelheid… en wie de job van kritikaster (m/v) wil uitoefenen, die bezondigt zich aan ijdelheid in het kwadraat.
Jij zou niet eens bestààn zonder het zo door jou verfoeide schrijversgild.
Jij zou niéts zijn, zonder ons. Zonder míj!
Wat zeg ik!?… Minder dan niets!
Maar tegelijk pretendeer jij wel het altijd en in alle omstandigheden zoveel beter te weten dan de lui zonder wie jij niet eens het beleg op je boterham zou verdienen hé?Jij matigt je niet alleen een meninkje aan – het meninkje van een dom blondje. Jij hebt ook altijd een oordeel klaar – het oordeel van een IJzeren Maagd.
Jij en jij alleen kan het onderscheid maken tussen goede en slechte smaak, tussen pulp en kwaliteit.
Jíj!…
Hà!Bàh!
Naast al de andere vragen die je je stelt betreffende mijn eerste mailtjes aan jouw adres, vraag je je ook af wat er in feite verkeerd kan gelopen zijn met die levensloop op je website. Waarschijnlijk heb je – computeranalfabeet par excellence – weer iets fout gedaan. Je eigen zwakke punten kennende, heb je je voorgenomen zelf maar niet meer aan je website te knoeien en te wachten tot Stefaan, die aardige informaticus van de krant waar je voor werkt, weer wat tijd voor je zal hebben. Maar dat kan nog even duren, hoor, want Stefaan is enkele dagen geleden vader geworden van een flinke zoon en zoals je misschien weet – alhoewel… - kun je pasgeboren vaders maar beter even met rust laten.
Nee, je bent er nog altijd niet uit hoe je deze weblog van me eigenlijk moet interpreteren… Je kent mij natuurlijk. Chris Marlowe. Enfin, je méént me te kennen.
Je hebt mijn boeken gelezen en je hebt ze stuk voor stuk gekraakt, waarna je een woeste polka hebt gedanst op hun graf in de literaire poesta waar jouw meninkjes van een dom blondje zo hogelijk worden geapprecieerd.
Je meent te weten, zoals iedereen, dat Chris Marlowe de schuilnaam is van een schrijver die om één of andere reden onbekend wenst te blijven. En dat is het zowat.
Je haat mij, omdat je mijn werk haat.
Maar wie zegt dat ik – en ik heb het nu over de persoon die je deze mailtjes stuurt – echt wel Chris Marlowe ben? Je kunt je moeilijk voorstellen dat de schrijver Chris Marlowe – ook al veracht je hem en zijn werk ten zeerste – zo diep zou gevallen zijn dat hij je dit soort kleine en grote boodschappen bezorgt. En per slot van rekening kan iedere mafkees een weblogje openen met een naam naar keuze.
www.dommeblondjes.blogspot.com Hihi.
Je twijfelt hé.
Je twijfelt altijd. Aan alles en iedereen. Behalve aan jezelf.
Zo is het toch? Niet?
Niét?
Hij heeft geluk gehad, denk je. Hij heeft zich een scène voorgesteld in mijn badkamer – en toevallig stond ik net naakt voor de spiegel, oké.
In het slechtste geval heeft hij als de eerste de beste voyeur gewoon op de loer gelegen met een verrekijker in het bosje achter mijn huis en heeft hij me ook werkelijk gezien.
Hij heeft me geschaduwd, op straat.
Hij heeft mijn post geopend.
En de rest… is logica.
De rest… is inlevingsvermogen.
De rest is… mensenkennis.
Hij weet één en ander van me, hij heeft gebluft en hij heeft geluk gehad, Marlowe. Meer niet.
Denk je.
Want wat hij beweert, is gewoon onzin.
Denk je.
Absurde, smakeloze nonsens.
Denk je.
Mijn reet, schatje!
Je website. Je levensloop. Misschien heeft hij – je stalker – die zelf wel gewist. Denk je.
En zo probeer je die spreekwoordelijke ijzige kalmte van jou te bewaren, die alleen maar kan maskeren dat je in feite geen gevoelens bezit (zoals je veelgeroemde stalen objectiviteit alleen maar kan maskeren dat je in feite geen scrupules kent – hoe zou je ook? Je hebt niet eens een geweten!).
Nee, Chris Marlowe mag dan een schrijvelaartje zijn dat uitsluitend jouw kille verachting verdient… tot zoiets lààgs als op de loer liggen in de bosjes, het openen van de post, het schrijven van deze weblog én het wissen van de levensloop op je website acht je hem niet in staat.
Al twijfel je natuurlijk.
Zoals je altijd twijfelt. Aan alles en iedereen. Behalve jezelf.
Dat overduidelijke pseudoniem… Natuurlijk ken je de toneelschrijver Christopher Marlowe, de beruchte tijdgenoot van ons aller William Shake-my-speare.
Je hebt je wel eens afgevraagd waarom de schrijver die zich achter de naam Chris Marlowe verschuilt met dat pseudoniem van hem zo nadrukkelijk verwijst naar zijn illustere voorganger. Met een beetje goeie wil kun je zelfs enig verband aanwijzen tussen het werk van Christopher en dat van Chris Marlowe – zij het dan dat de vergelijking uiteraard steevast in het nadeel van Chris uitvalt.
Je hebt er in je kritieken wel eens grapjes over gemaakt.
Je hebt Chris Marlowe ‘een zelfgenoegzame ijdeltuit’ genoemd.
Maar voor de rest heb je er nooit echt bij stilgestaan.
Nu wel. Nu sta je er wel bij stil. Maar nu is het te laat, natuurlijk.
Je hebt nooit in overweging willen nemen dat Chris Marlowe wel eens géén pseudoniem zou kunnen zijn, maar mijn échte naam, en dat het verband tussen Chris en Christopher eindeloos veel dieper reikt dan jouw schattig wipneusje lang is, schat van mij.
Waarschijnlijk wil iemand een grap met me uithalen, denk je. Iemand die mijn kritieken bij het werk van Chris Marlowe heeft gelezen en dacht dat het wel leuk en passend zou zijn de grap van de signatuur van Chris Marlowe te voorzien. Waarschijnlijk wil iemand die zich Chris Marlowe noemt, maar Chris Marlowe niet ís, een smakeloze grap met me uithalen… denk je.
Eén of andere weirdo.
Eén of andere geschifte rare snuiter.
Eén of andere gefrustreerde ouwe gek.
Per slot van rekening kan iederéén vrij op het wereldwijde web rondtoeren.
Pieker je maar suf, mijn dom blondje. Sus je maar suf. Als je maar weet dat ik het hierbij niet zal laten.
En dan bedoel ik: niet bij deze weblog.
En ook niet bij het wissen van de virtuele levensloop op je website.
Jij en ik, mijn liefste dom blondje, wij staan aan het begin van een lange en vruchtbare relatie.
O ja, reken maar. Ik ben nog lang niet uitgespeeld met jou.
Tot strakjes dus maar weer.
Je toegenegen aarsvijand,
Chris Marlowe
0 reacties:
Een reactie plaatsen